Մուտք գործել

Կամ

Չի կարող լինել դատարկ!

Չի կարող լինել դատարկ!

Գաղտնաբառի վերականգնում

Գրանցվել

Կամ

Error message here!

Error message here!

Error message here!

Մոռացել ե՞ք գաղտնաբառը։ Մուտքագրեք ձեր էլ.հասցեն եւ դուք կստանաք նոր գաղտնաբառ։

Էլ. հասցեն գրանցված չէ։

Վերադառնալ

Close

Ինչու՞ է ԱՍԱԼԱ-ի ազատամարտիկը մեկնում Մոսկվա «Այլընտրանք»

Ինչու՞ է ԱՍԱԼԱ-ի ազատամարտիկը մեկնում Մոսկվա «Այլընտրանք»
ԲԱԺԱՆՈՐԴՆԵՐԸ ԽՐԱԽՈՒՍՈՒՄ ԵՆ ԽՈՍՔԻ ԱԶԱՏՈՒԹՅՈՒՆԸ ԵՎ ՍՏԱՆՈՒՄ ՈՐԱԿ ՊԱՀԱՆՋԵԼՈՒ ԻՐԱՎՈՒՆՔ


-Պարոն Ենիգոմշյան, մեր ռադիոլսողներին համոզված եմ՝ կհետաքրքրի ձեր Մոսկվա կատարելիք այցի մանրամասները: Ու՞մ հետ եք հանդիպելու: Ինչո՞ւ եք գնում Մոսկվա: Մեր հարևան թուրքերը և ադրբեջանցիները ակնհայտորեն շատ մտահոգված են այս կապակցությամբ, և խնդրում ենք մի փոքր ավելի մանրամասնել:
-Մոսկվա գնալու հետ կապված պատասխանը շատ պարզ է: Ես հրավեր եմ ստացել Մոսկվայի հայ երիտասարդների կողմից և «Հայկական վերածնունդ» շարժման Մոսկվայի մասնաճյուղի ներկայացուցիչների կողմից: Մոսկվայում, շաբաթ օրը, հունվարի քսանհինգին դահլիճային հանդիպում է տեղի ունենալու համայնքի անդամների հետ: Դա է այցելությանս շարժառիթը և հիմնական նպատակը: Բնականաբար,այնտեղ հանդիպումներ կլինեն նաև հայկական համայնքի տարբեր ներկայացուցիչների՝ մեր հայրենակիցների հետ: Սա է, և ուրիշ այլ պատճառներ գոյություն չունեն: Իհարկե, Ադրբեջանում այդ այցի վերաբերյալ բավական «հետաքրքիր» մեկնաբանություններ են հնչեցվել, սակայն պետք չէ զարմանալ, որ նրանք փորձում են աղմուկ բարձրացնել այդ այցի կապակցությամբ: Պետք է շատ հանգիստ վերաբերվել ադրբեջանցիների կողմից այդ հարցի արծարծմանը և նաև շահարկման փորձերին: Իսկ այցը ինքնըստինքյան պետք է հանգիստ ընդունել և որևէ արտառոց բան դրանում չտեսնել:
-Շնորհակալությու՛ն: Պարոն Ենիգոմշյան, անցնենք նախորդ շաբաթվա ամենահետաքրքիր և ամենաքննարկված թեմաներին և լսենք ձեր մեկնաբանությունները թուրք ազգայնականների հետ կապված իրադարձությունների վերաբերյալ, հատկապես այն մասին, որ նրանք Հայաստանում, օրը ցերեկով, «գորշ գայլերի » նշանով նկարվում են ամենատարբեր վայրերում, մասնավորապես Էջմիածնում և Արտաքին գործերի նախարարության շենքի դիմաց: Մեկնաբանությունները տարբեր են եղել: Այս պատմության մեջ, ամենացավալին ո՞րն է ձեզ համար:
-Ցավալին, այն է, որ մեր հանրային և պետական ու ազգային դեմքերը, մարդիկ, որոնք ի պաշտոնե ներկայացնում են ազգը, պետությունը, առանց բավարար տեղեկացվածության հանդիպել են տվյալ թուրք անձնավորության հետ: Այստեղ հարցը գլխավորապես վերաբերում է Հայաստանի անվտանգության ուժերին, որովհետև այդ պաշտոնյաները պարտավոր չեն իրենք իմանալ, թե ում հետ են հանդիպում: Այսինքն, եթե այդ թուրք անձը իրենից որևէ հետարքրություն է ներկայացնում, ապա, բնականաբար, Հայաստանի հատուկ ծառայություններն են, որ պետք է իմանան և տեղեկացնեն նրանց այդ մասին: Նրանք պետք է տեղեկություններ հաղորդեին, որպեսզի տվյալ անձնավորություններն էլ իմանային, թե ում հետ են հանդիպում: Խնդիրը հենց սրանում է: Խոսքը վերաբերում է կաթողիկոսի և վարչապետի և ավելի նվազ ներկայացուցչական անձանց հետ հանդիպումներին: Իսկ ինչ վերաբերում է այդ անձի ժամանմանը Հայաստան անկախ նրանից, թե ինքը ինչ ազգային պատկանելություն է կրում կամ ինչպիսի գաղափարախոսության հետևորդ է, թուրք ազգայնամոլ է, թե ազգայնական է դրան պետք է ավելի հանգիստ վերաբերվել, իհարկե, մշտապես ուշադրության կենտրոնում պահելով այցի հանգամանքները: Սակայն, ի վերջո դրանում մեծ ողբերգություն չպետք է տեսնել: Կրկնում եմ, որ խնդիրը պաշտոնական և ներկայացուցչական անձերի հետ հանդիպումների պարագայում վերաբերում է անտեղյակությանը և մինչ սկանդալային հրապարակումերը տվյալ անձի իրական պատկանելությունը չբացահայտելուն: Ի դեպ, Հասան Օքթայը հանրածանոթ է ընդհանրապես որպես լրագրող, վերլուծաբան և հատկապես համացանցում և սոցիալական ցանցերում: Հատկապես հայկական սոցիալական ցանցերում նրա ներկայությունը բացահայտ է որպես Հասան Օքթայ օգտատեր: Դա ևս պետք է բավական հեշտացներ ծառայությունների տեղեկացվածությունը, որը նրանց առաջնային պարտականությունն է: Նրա այդ ակտիվ ներկայությունը սոցիալական կայքերում պետք է օգներ առաջին հերթին ծառայություններին նրա իրական ինքնության բացահայտման հարցում:
- Վերադառնանք Հայաստանի ներքին կյանքին, մասնավորապես «Դեմ եմ» նախաձեռնությանը: Խոսքը պարտադիր կուտակային կենսաթոշակներին անցնելու մասին է: Դուք մի անգամ ձեր հաղորդաշարներից մեկում նշեցիք, որ քաղաքական խնդիրները պահանջում են քաղաքական լուծումներ:Այժմ մեր ակտիվ քաղաքացիական հանրության ներկայացուցիչները խնդրում են իրենց պայքարը չքաղաքականացնել: Ձեր կարծիքով, որքանո՞վ է դա ճիշտ:
-Քաղաքական հարցը կարող է ունենալ միայն քաղաքական լուծում: Մենք բոլորս պետք է գիտակցենք, որ երկրի խնդիրը, ուզենք թե չուզենք, քաղաքական է: Դա ցանկության խնդիր չէ, դա կյանքի պարտադրանք է: Եվ քաղաքացիական պահանջները, միանշանակ արդարացի պայքար լինելով հանդերձ, չեն կարող լուծում ստանալ քաղաքացիական պայքարի սահմաններում միայն: Համընդհանուր խնդիրը չի կարող լուծվել քաղաքացիական պայքարի սահմաններում: Ես, ամեն դեպքում ցանկանում եմ դրական տեսանկյունից մոտենալ, և բնականաբար, ողջունում եմ «Դեմ եմ» շարժմանը անկախ նրանից, որ ես ընդհանուր առմամբ կիսում եմ այն մոտեցումը, որ այն «գրպանի» համար մղվող պայքար է: Այսինքն՝ «գրպանի» խնդիրն է, որ մարդկանց մղել է պայքարի, որը ինչ որ առումով նսեմացնում է այդ պայքարը: Սակայն գտնում եմ նաև, որ կյանքն է թելադրում և պարտադրում այդ պայքարը: Եվ, եթե մարդիկ պիտի շարժման մեջ մտնեն, այսինքն շարժվեն, թեկուզ գրպանի խնդրից ելնելով, ապա կարող ենք փոքր ինչ մեծահոգիաբար ընդունել այդ շարժումը որպես նոր պայքարի սկիզբ: Դրանով չի կարող պայքարը իր ավարտին հասնել: Դրանով պայքարը միայն սկսվում է: Սակայն նաև գիտակցում պետք է լինի, որ մեր խնդիրը շատ ավելին է և շատ ավելի խորն է, քան պարտադիր կուտակային կենսաթոշակային համակարգի խնդիրը: Մենք, առանց դրամատիզացնելու կացությունը, պետք է ընդունենք, որ որպես պետություն և որպես ազգ մենք իրապես գտնվում ենք գոյության խնդրի առջև: Ես բազմաթիվ անգամներ ասել եմ, որ իմ այս խոսքի մեջ բացարձակապես վհատության նշույլ գոյություն չունի: Սակայն, միայն գիտակցելով մենք կարող ենք փրկել իրավիճակը, որը կարող է հասցնել մեր պետության և պետականության ավարտին, ինչպես նաև ազգի գոյության ավարտին: Ես առանց վհատության եմ սա ասում: Սակայն այդ գիտակցության սերմանումը անհրաժեշտ է չարիքի առաջն առնելու համար, և, բնականաբար, մենք ամեն ինչ պետք է անենք, որպեսզի մեր երկիրը, մեր հայրենիքը վերստին դառնա կենսունակ երկիր: Այդ դեպքում մենք ոչ միայն այս իրավիճակից դուրս կգանք, այլ նաև մեր պատմական իղձերը վերստին կդարձնենք իրականություն: Այդ գիտակցումը մեզնից պահանջում է խնդիրներին նայել համընդհանուր, համապարփակ պրիզմայով, այլ ոչ թե պարզապես պարտադիր կուտակային կենսաթոշակայինի, հարյուր դրամի, հարյուր հիսուն դրամի և այլ տեսանկյուններից: Այնուհանդերձ, կրկնում եմ, որ քաղաքացիականը ունի իր դերը և չպետք է նսեմացնել այն: Չպետք է արհամարհել այդ պայքարը: Հարկավոր է աշխատել, որ այդ պայքարի մեջ ներգրավված մարդիկ մի աստիճան ավելի բարձրանան իրենց գիտակցության մեջ, և նեղ, իսկ նեղ ասելով բացասական իմաստ չեմ դնում դրանում, սահմանափակ պայքարից բացի խնդիրը տեսնեն առավել համապարփակ, ազգային և քաղաքական, ինչպես նաև համապետական մակարդակի վրա: Ես ողջունում եմ պաքարողներին և ցանկանում եմ, որ նրանց քաղաքական գիտակցությունը բարձրանա, և, հաջողության թե անհաջողության դեպքում նրանցից ազնիվները անպայման մտնեն համընդհանուր պայքարի մեջ մեր երկիրը այս վիճակից դուրս բերելու համար։
Իսկ Ուկրաինայում զոհված հայ երտասարդի՝ Սերգեյ Նիգոյանի կողմից ԱՍԱԼԱ-ի դրոշը կամ նկարների տեղադրումը համացանցում չի կարելի շահարկել որպես այդ երիտասարդի ԱՍԱԼԱ-ի հետ ունեցած առնչությունների ապացույց, և չի կարելի խնդիրը ներկայացնել, թե իբր Ուկրաինայում ինչ որ ծայրահեղականներ են, որ դրոշ են բարձրացրել ներկա կառավարության դեմ: Նման շահարկումը ծիծաղելի կլիներ, եթե ավարտը ողբերգական չլիներ: Ծիծաղելի, քանի որ բոլորի համար էլ պարզ է, որ ԱՍԱԼԱ-ն որպես այնպիսի կազմակերպություն, ինչպիսին եղել է 70-80-ական թվականներին այլևս նման գործունեություն չի վարում ու չի վարել դրանից հետո ։ Ես նորից եմ կրկնում, որ ԱՍԱԼԱ-ն որպես թուրքական թիրախների դեմ զինյալ գործունեություն և պայքար ծավալած կազմակերպություն վերջին տասնամյակների ընթացքում չի դրսևորվել: Եվ որևէ մեկը նման մեթոդներով իրավունք չունի շահարկել հայ երիտասարդի գործողությունները, և, ցավոք, մահը ուկրաինական շարժումը կամ էլ հայերին ծայրահեղական պիտակներով բնութագրելու համար։

Բեռնեք Հայկական Լրատվական Ռադիոյի հավելվածները այստեղ՝
website by Sargssyan