Մուտք գործել

Կամ

Չի կարող լինել դատարկ!

Չի կարող լինել դատարկ!

Գաղտնաբառի վերականգնում

Գրանցվել

Կամ

Error message here!

Error message here!

Error message here!

Մոռացել ե՞ք գաղտնաբառը։ Մուտքագրեք ձեր էլ.հասցեն եւ դուք կստանաք նոր գաղտնաբառ։

Էլ. հասցեն գրանցված չէ։

Վերադառնալ

Close

Եթե Էրդողանը մահանար «Կիսալուսնի մայրամուտը»

ԲԱԺԱՆՈՐԴՆԵՐԸ ԽՐԱԽՈՒՍՈՒՄ ԵՆ ԽՈՍՔԻ ԱԶԱՏՈՒԹՅՈՒՆԸ ԵՎ ՍՏԱՆՈՒՄ ՈՐԱԿ ՊԱՀԱՆՋԵԼՈՒ ԻՐԱՎՈՒՆՔ
Հետևե՛ք մեզ YouTube-ում

Եթե Էրդողանը մահանար, ապա  կվտանգվեր «Արդարություն և զարգացում» կուսակցությունը, Թուրքիայի իսլամականացումը, արտաքին քաղաքականությունն ու կարելի է ասել ամեն ինչ: Թուրքիա՝ խորքային ուժեր, արտաքին ազդեցություն. «Կիսալուսնի մայրամուտը» հաղորդաշարի այսօրվա թողարկման առանցքում: 

Հաղորդման սղագրություն

_ Վերջերս միջազգային մամուլում տարածվել էր տեղեկատվություն, որ Էրդողանի առողջական վիճակը կտրուկ վատթարացել է, նրան տարել են հիվանդանոց և, անգամ լուրեր էին պտտվում, որ միգուցե նա մահացել է, սակայն թուրքական լրատվամիջոցներում ոչ մի անդրադարձ չկար այս թեմային, և պատճառաբանվում էր, թե փորձում են թաքցնել, որպեսզի խուճապային իրավիճակ չստեղծվի: Մենք չգիտենք, թե դա որքանով է ճիշտ կամ սխալ, որովհետև երեկ կարդացի էրդողանի ուղերձը (իրականում չգիտենք Էրդողանն էր, թե՝ ոչ), որ իրենք իրենց զորքերը չեն հանելու Իրաքից, քանի որ դրանք ոչ թե ռազմական զորքեր են, այլ դասընթացներ են անցկացվում այնտեղի քրդերին պատրաստելու համար: Հիմա պատկերացնենք, որ Էրդողանը մահացավ. ի՞նչ տեղի կունենա Թուրքիայում, որովհետև վերջին ժամանակաշրջանում Թուրքիայի թե՛ ներքին, թե՛ արտաքին քաղաքական ուղեծիրն անմիջապես կապվում է այս անձի անվան հետ, ոչ թե՝ համակարգի, կարծես թե այս անձն է միայնակ, իր ամբիցիաներով ղեկավարում երկիրը: Ի՞նչ տեղի կունենա Թուրքիայում ըստ Ձեզ:

_ Ինձ թվում է՝ շատ բան կփոխվի, քանի որ ոչ միայն երկիրն է իր անձի միջոցով ղեկավարվում, այլ նաև՝ նրա կուսակցությունը: Հիմա դժվար է ասել, թե ով ստեղծեց այդ կուսակցությունը, բայց ամեն դեպքում Էրդողանն այդ ստեղծողներից և գլխավորներից մեկն էր, եթե ոչ՝ գլխավորը, ու նա հենց սկզբից էլ ստանձնեց այդ կուսակցության ղեկավարությունը: Մենք բոլորս գիտենք, որ այդ կուսակցությունը չունի միատարր կառուցվածք, այլ կազմված է 3-4 ուղղությունների հարող մարդկանցից, և շատ դժվար է նման կառույց պահելը, և ամենասկզբից էլ կասկածներ կային՝ դա կհարատևի՞, թե՝ չէ: Ամեն դեպքում մենք տեսնում ենք՝ քանի հաջողություն կա, հարատևում է, իհարկե, բայց հենց սկսեն անհաջողությունները, մեծ մասամբ քանդվելու է այդ կուսակցությունը, կառույցները:
_ Արդյո՞ք արտաքին դաշտում տեղի ունեցող այս զարգացումները չեն կարող համարվել անհաջողություն, քանի որ այս կուսակցությունը սատարում էր Ամերիկան, և տեսնում ենք, որ կուսակցության, և, մասնավորապես՝ Էրդողանի վարած քաղաքականությունը, ինչ-որ չափով չի համաձայնեցվում Ամերիկայի հետ:
_ Այո, ես աստիճանաբար ուզում էի մոտենալ այդ հարցին: Անհաջողություն չէի ասի, որովհետև իրենք ինչ-որ հարված չստացան, և քանի որ չստացան, կուսակցությունը կամ Էրդողանը կարողացավ շարունակել իր քաղաքականությունը, ուրեմն ճիշտ հակառակը՝ բոլորի կողմից դա ընդունվեց որպես հաջողություն: Բացի այդ, եթե մի կուսակցություն բաղկացած է 3-4 ուղղությունների հարող մարդկանցից, մենք պետք է ընդունենք, որ կուսակցության անդամների 80-90 տոկոսը պատեհապաշտ մարդիկ են, ոչ իսկական ուղղության հարողներ, այլ այսօր իրենց շահերը թելադրում է, որ իրար հետ համագործակցեն, ուրեմն՝ կհամագործակցեն: Եվ քանի դեռ նրանց շահերն ապահովված են, այդ մարդիկ կշարունակեն համագործակցել, և այդպես էլ եղավ. չնայած, որ Էրդողանը հակառակվեց իր վերադասին, սակայն ուժեղ մնաց իր դիրքում: Եթե այդ պայքարի ժամանակ Էրդողանն ինչ-որ անհաջողություն ունենար, մենք կնկատեինք, որ որոշ մարդիկ հեռանում են այդ կուսակցությունից, բայց դա տեղի չունեցավ: Իհարկե, կային մարդիկ՝ Գյուլի գլխավորությամբ, որն այն ժամանակ երկրի նախագահն էր, նա հավատարիմ մնաց իր սկզբունքներին, և Գյուլի նման մի քանի հոգի, շատ քիչ մարդիկ, կամ մի քիչ հեռացան կամ չեզոք գոտի անցան: Նրանք դեռ շարունակում են կուսակցության անդամ լինել, սակայն քաղաքականությունից մի քիչ հեռացել են, մեղմ ասած: Բայց նրանք շատ քիչ են, կարելի էր սպասել, որ ավելի շատ մարդիկ նրանց կհետևեին և, միգուցե, նրանք սպասում էին դրան, բայց մեծ մասը նախընտրեց դեռևս մնալ պատնեշի վրա և շարունակել իրենց գործունեությունը, քանի որ Էրդողանը դեռ ուժեղ էր, և կուսակցությունը շարունակում էր իր ճանապարհը:
_ Այսինքն՝ հավանական է, որ Էրդողանի մահվանից հետո «Արդարություն և զարգացում» կուսակցությունն ուղղակի փլուզվի, բաժանվի մի քանի ուղղությունների:
_ Շատ հավանական է, որ թե՛ կուսակցությանն է վտանգ սպառնում, թե՛ երկրի այսօրվա քաղաքականությանը. Թուրքիան ղեկավարվում է ինչ-որ ներքին ուժերի կողմից, կան նաև արտաքին ուժեր, իհարկե: Այդ ներքին ուժերն իրար հետ քիչ, թե շատ պայքարի մեջ են: Նրանք միասնականություն են դրսևորում այն ժամանակ, երբ ինչ-որ արտաքին վտանգ է գալիս:
_ Կներեք՝ ավելի պարզեցնելու համար. ներքին ասելով՝ ո՞ր ուժերը նկատի ունեք, «խորքային պետություն»՝ «դերին դեվլեթ» հասկացությո՞ւնը, որը հիմնականում կազմված էր զինվորականներից:
_ Դա կոչվում է նաև «խորքային պետություն», սակայն ես կասեի մի խորքային պետություն չկա Թուրքիայում: Այդ պահին իշխողն է իսկական խորքային պետությունը, բայց քնած վիճակում կան նաև 1–2-ը: Ես հիմա չեմ ուզում կոնկրետ անուններ տալ, ով հասկանում է՝ կհասկանա, կարելի է գնալ մինչև «Իթթիհաթ և Թերաքի», այսինքն՝ երիտթուրքերի կազմակերպության ստեղծումը: Այսօրվա Թուրքիան ստեղծված է երիտթուրքերի կողմից. ոչ ոք այն թյուր կարծիքը չունենա, որ երիտթուրքերը գնացին, վերացան, ու նոր Թուրքիա ստեղծվեց, ընդհակառակը, եթե նայեք, Աթաթուրքն ինքը երիտթուրքերի կազմակերպության անդամ էր և երբ Անկարայում ստեղծեց իր կառավարությունը, իր նոր պետությունը, երիտթուրքերի ղեկավար անձանց մոտ 98 տոկոսը եկավ Անկարա ու միացավ Աթաթուրքին, միանգամից մտավ պառլամենտ, ստանձնեցին երկրի ղեկավարությունը և այլն: Այդ ուժերը կազմեցին և կառուցեցին և մինչև այսօր էլ շարունակում են ղեկավարել այդ երկիրը: Բայց, ինչպես ասացի, այդ ուժն իր մեջ մասնատված է, բաժանված է 2-3 մասի. գլխավորը քեմալականներն են՝ ավելի աշխարհիկ ճանապարհ որդեգրողները, կան նաև մի փոքր ավելի կրոնական ուղղություն ունեցողներ. իմիջիայլոց, Աթաթուրքի ժամանակ էլ կային այդ բաները, և պատահական չէ, որ Աթաթուրքը մի քանի հոգու կախաղան հանեց այն ամբաստանությամբ, որ ուզում են մահափորձ պատրաստել իր դեմ, կային նաև ճանաչված մարդիկ, օրինակ՝ դոկտոր Նազըմը, որը հենց Հայոց ցեղասպանության գործում շատ մեծ դեր ուներ: Եվ ոչ միայն մի քանիսին կախաղան հանեց, ոմանց էլ, օրինակ՝ Քյազիմ Քարաբեքիրի նման շատ ճանաչված անձնավորություն, զինվորական, մի կողմ դրվեց. նրան էլ կարող էր կախաղան հանվելու վտանգ սպառնալ, սակայն վերջին պահին նա փրկվեց, բայց մինչև կյանքի վերջ մնաց գաղտնի գործակալության հսկողության տակ:
_ Զուտ այն պատճառաբանությամբ, որ Թուրքիայի ապագայի վերաբերյալ իրենք ունեին այլ տեսլական:
_ Իրենք հակադրվում էին այն գործընթացին, որն Աթաթուրքն առաջ էր տանում իր համախոհների հետ միասին, և սրանք, օրինակ՝ Քյազիմ Քարաբեքիրը, հակառակ կողմից էր, և բոլորս գիտենք, որ նա ավելի շատ կրոնական ուղղություն ուներ, և տարբեր բաներ կան, որ Աթաթուրքն ավելի շատ էր ուզում անել, նաև՝ կրոնական առումով փոփոխություններ. հենց այդ ճնշման պատճառով հաշվի չառավ այդ բաները և այդ վտանգը չվերցրեց իր վրա ու թողեց՝ ինչպես, որ կա: Միգուցե մտածում էր, որ հետագայում կանի, բայց կյանքը չհերիքեց: Սակայն, ինչպես ասացինք, այդ ուժերը կային և ժամանակի ընթացքում զարգացան:
_ Այդ վտանգի արտացոլումն էր հենց, որ երբ Թուրքիայի Հանրապետությունը բազմակուսակցական համակարգի անցավ, անմիջապես ի հայտ եկան կրոնական ուղղվածության կուսակցություններ:
_ Այո, և այնտեղ տեսնում ենք նրանց միջև առաջին պայքարը, որը բավականին խիստ արտահայտվեց: Օրինակ՝ Թուրքիան, որքան ես գիտեմ, միակ պետությունն է աշխարհում, որը կախաղան է բարձրացրել իր նախկին վարչապետին, արտգործնախարարին և այլն. երեք հոգի կախաղան բարձրացան, չհաշված՝ տանջանքների հետևանքով մահացածներին: Եվ, ինչպես ասացի, դա բավականին խիստ արտահայտություն ունեցավ, այսինքն՝ պայքարն այնքան սրվեց, որ անգամ իրար սպանելուն հասավ: Տեսեք, այն ժամանակ Աթաթուրքը կախաղան էր հանել նրանցից մի քանիսին, քեմալականները կախաղան հանեցին էլի նրանցից, սակայն այստեղ հետաքրքիր է, շատ մարդիկ չեն անդրադառնում այդ բանին, երբ Թուրքիայում սկսվեցին ձախակողմյան շարժումները և այլն, այն ժամանակ երեք շատ նշանավոր, նաև զինյալ պայքարի մեջ մտած երիտասարդ կախաղան հանվեցին: Այն ժամանակ պառլամենտում պատգամավորներից մեկն այսպիսի արտահայտություն արեց. երեք ձեզնից, երեք՝ մեզնից: Դա շատ արտահայտչական է, այսինքն՝ դուք մեզնից երեք հոգու կախաղան հանեցիք, հիմա մենք ձեզնից երեք հոգու կախաղան պիտի հանենք, ուրիշ ճար չկա: Եվ այդպես՝ այդ երեք երիտասարդին կախաղան հանելուց հետո, խաղաղվեց, փակվեց այդ խնդիրը: Սակայն պայքարը, իհարկե, միգուցե ոչ այդքան սուր, սակայն շարունակվեց, և մինչ օրս էլ շարունակվում է: Այժմ եկան իսլամական թեքում ունեցողները և սկսեցին քեմալականներին, որոնք գլխավոր ջատագովները և պայքարողներն էին, զինվորականներն էին, սկսեցին զինվորականների դեմ ճնշումներ գործադրել:
_ Այսինքն, էրգենեկոն գործողությունը հենց մյուս խորքային ուժին չեզոքացնելուն ուղղված գործողություն էր:
_ Այո, և մենք այստեղ տեսնում ենք ոչ միայն խորքային ուժերի պայքարը, այլ նաև ուրիշ բաներ. Էրդողանը վերջին ժամանակաշրջանում մի նոր բան էլ արեց: Այստեղ կա նաև մի ուրիշ գործոն՝ ուլտրանացիոնալիստները, ՄՀՓ-ականները, որոնք նաև նշանավոր են իրենց երիտասարդական կառույցով՝ «Գորշ գայլեր»-ով, որի մասին վերջին տարիներին բավականին քիչ էինք լսում: Սակայն Էրդողանը դրա նման մի նոր՝ իր կազմակերպությունը կառուցեց (նեոօսմանիզմն է ուզում առաջ տանել), օսմանական-երիտասարդական մի կառույց ստեղծեց, և հիմա արդեն լսում ենք նրանց մասին. դեռ մեծ գործողություններ չեն սկսել, նրանց մասին ավելի շատ լսում ենք հայտարարություններով, ժողովներով, հակացույցերով: Սակայն արդեն ներգրավված են մանր-մունր ծեծկռտուքների մեջ, և տեսնում ենք, որ նույն կառուցվածքն ունեն, ինչ՝ «Գորշ գայլերը», աստիճանաբար գնում են նույն ճանապարհով: Այսինքն՝ Էրդողանն իր նոր օսմանական-երիտասարդական ուժերն է ստեղծում:
_ Ազգայնական և իսլամական գաղափարների ինչ-որ խառնուրդ է ստեղծվում:
_ Իհարկե, Թուրքիայում ազգայնականությունը և կրոնը միշտ իրար մոտ են եղել, ազգայնամոլերն էլ միշտ իսլամական, կրոնական մի ջիղ են ունեցել, իսկ իսլամիստներն էլ միշտ ունեն մի ազգայնական ջիղ: Չնայած՝ իսլամականներն ավելի շատ օգտագործում են դա, այլ ոչ թե իսկապես ունեն ազգայնականը, որովհետև իսլամը վերազգային է, այդպես պետք է լինի:
_ Կներեք, բայց իմ դիտանկյունից Թուրքիայում հակառակն է, այսինքն՝ իսլամն իրականում վերազգային գաղափար է՝ ընդհանուր իսլամական խալիֆայություն ստեղծելու և նրա մաս կազմելու, բայց Թուրքիայում իսլամը մի տեսակ ազգային իսլամի է վերածվել, այսինքն՝ իսլամականները ոչ թե ազգայնականությունն են օգտագործում իրենց իսլամական գաղափարներն առաջ տանելու, այլ՝ հակառակը, իսլամական գաղափարներն են օգտագործում իրենց ազգայնական պետական շահերն առաջ տանելու համար:
_ Ճիշտ է իհարկե, սակայն դա ոչ միայն իսլամականների հետ է կապված, այլ այդ երկրում այսքան տարի՝ ստեղծման օրից մինչ այսօր, ազգայնականությունն այնպես է քարոզվում, երեխայի համարյա ծնված պահից սկսում են քարոզել, որ յուրաքանչյուրի մեջ այդ ջիղը, այդ մասը, այդ երակը գոյություն ունի: Այդ պատճառով էլ ոչ միայն իսլամականները, այլ նաև ինտերնացիոնալիստ ձախակողմյանները, այսինքն՝ կոմունիստներն անգամ իսկական կոմունիստներ չեն Թուրքիայում, այսինքն՝ վերազգային չեն, ինտերնացիոնալ չեն, իրենք խոսում են, օրինակ, թուրքական կոմունիզմի կամ թուրք ձախակողմյանության մասին, անունն այդպես է՝ «թյուրք սոլու»՝ «թուրքական ձախակողմյանություն»: Հիմա նորմալ մտածող կոմունիստն ասում է՝ ինչպես կարող է թուրքական ձախ լինի, եթե ձախը, այսինքն՝ կոմունիզմը, ինտերնացիոնալ է, եթե թուրքական ձախ ես ասում, ուրեմն դա ձախ չէ: Սակայն մարդիկ չէին կարողանում ձերբազատվել դրանից, անգամ եթե իրենք հավատացյալ կոմունիստ էին, իրենք թուրք, թուրքական կոմունիստ են: Այդ պատճառով իսլամը որքան էլ վերազգային լինի, իրենք թուրք իսլամականներ են, դա չեն կարողանում իրենցից մաքրել: Այնուամենայնիվ, իսլամը միջազգային է, վերազգային է, այդպես պետք է լինի, և փորձում են, որ այդպես լինի. դեռևս չի ստացվում, բայց դա ուրիշ խնդիր է:
_ Այսօր մեր ծրագիրը «եթե»-ների վրա ենք կառուցում: Եթե Էրդողանը չլինի, մահանա, արդյոք չե՞ք կարծում, որ իշխանության գլուխ կգան զինվորականները, և հնարավոր կլինի արդեն մեկ այլ՝ զինվորական հեղափոխություն իրականացնել Թուրքիայում: Չէ՞ որ Էրդողանը ձեռնտու էր Ամերիկային նաև այն պատճառով, որ ցանկանում էր թուրքական մոդելն արտահանել նաև տարածաշրջանի իսլամական երկրներ և այդպիսով Թուրքիան դարձնել առաջատար երկիր և կարողանալ Թուրքիայի միջոցով իր ազդեցությունը պահել այդ շրջանում: Իսկ Էրդողանի չեզոքացումից հետո արդյո՞ք կարող է մեկն այդ գործառույթը կատարել, կամ չե՞ք նկատում, որ վերջին շրջանում Էրդողանի քաղաքականությունը չի համընկնում Ամերիկայի գծագրած քաղաքականության հետ, և արդյո՞ք Ամերիկան չի հրահրի ռազմական մեկ այլ հեղաշրջում: Մենք գիտենք, որ Թուրքիայում տեղի ունեցած այսքան հեղաշրջումները դրսի ուժերի օգնությամբ են եղել:
_ Ես երկար բացատրեցի, թե ով է Էրդողանը, ինչ է Էրդողանը, ինչ նշանակություն ունի նրա գործունեությունը, և դա արեցի այն նպատակով, որ հիմա կարողանանք բացատրել, թե ինչ տեղի կունենա, եթե Էրդողանը չլինի, որովհետև եթե միայն «եթե»-ներով խոսենք ու ասենք, որ եթե Էրդողանը չլինի, այսպես կլինի, պետք է բացատրենք նաև, թե ինչու այդպես կլինի: Իհարկե այստեղ մի քանի սցենարներ կարող են լինել: Ամեն դեպքում, եթե Էրդողանն այսօր չլինի, Թուրքիայում շատ բան կփոխվի. դրական, թե բացասական կլինի այդ փոփոխությունը, այսօր չենք կարող ասել, որովհետև դա կախված է տարբեր ուժերի ներգործումից և տարբեր ուժերի մոտեցումից: Օրինակ՝ ի՞նչ կանեն քրդերը՝ ՀԴՓ-ն մեջլիս մտած, ի՞նչ կանեն իսլամականները, ի՞նչ կանեն նախկին քեմալականները, սպայակազմը, բանակը, և, իհարկե, ի՞նչ կանի Ամերիկան: Ես կարծում եմ, որ Ամերիկայի դեպքում ինչ-որ ծրագրեր կան, չի կարելի նաև անտեսել այն հավանականությունը, որ եթե Էրդողանն անակնկալ մահանա, այդտեղ Ամերիկայի մատը խառը չլինի: Բայց արդեն վաղուց կամուրջները խզվել էին Ամերիկայի, Էրդողանի նախկին ղեկավար Գյուլենի և Էրդողանի միջև: Եվ ինչի՞ էին սպասում մինչ այսօր. միգուցե նախապատրաստում էին այդ ամենը:
_ Ո՞վ է հավանական իրավահաջորդը:
_ Գուցե Ամերիկան նախապատրաստում էր հաջորդին, դա հեշտ գործ չէ, իհարկե. հազիվ մեկին գտել, հասցրել էին, բերել էին այնտեղ, հիմա այդ մարդը խզեց կամուրջներն իրենց հետ, հիմա նոր մեկին պետք է գտնեն՝ ոչ պատահական, իհարկե: Միգուցե այդ փնտրտուքների մեջ էին, այդ գործընթացն էր առաջ գնում, և հիմա Էրդողանը միանգամից իրենց ճանապարհից դուրս կգա, և ուրիշ մեկը կգա: Այստեղ քեմալականները, բանակը, հնարավոր է, իրենց համար կրկին շանս տեսնեն, բանակցություններ սկսեն վերևի ուժերի, Ամերիկայի հետ և այլն, փորձեն համոզել, որ տեսեք՝ ձեր այս ծրագիրը, սցենարը չստացվեց, լավ չէ, եկեք-փոխեք, մենք կրկին անցնենք հին համակարգին: Կամ ազգայնամոլները կարող են այստեղ մի քիչ առաջ գնալու, մի բան անելու հնարավորություն տեսնեն իրենց համար, կարող են իրենց համար հնարավորություն տեսնել նաև քրդերը: Եթե Էրդողանը մահանա, անպայման բանակցություններ են գնալու այս բոլորի և Ամերիկայի միջև, իհարկե:
_ Իսկ Թուրքիայի քաղաքական դաշտում այսօր այդպիսի անձնավորություն կա՞, որը աչքի է ընկնում որպես Էրդողանի հնարավոր իրավահաջորդ-ղեկավար: Դավութօղլո՞ւն:
_ Մի քանի անուն միշտ էլ հնչեցվել է՝ սկսած Գյուլից: Դավութօղլուն, կարող եմ ասել, ամենավերջինը կլինի այստեղ. նա ո՛չ որպես արտգործնախարար, ո՛չ որպես վարչապետ չկարողացավ իրեն դրսևորել: Դա էր երևի պատճառը, որ այս ընտրություններին Դավութօղլուին մի կողմ թողած՝ խեղճ Էրդողանն էր ընտրապայքարի մեջ մտել, թեև դրա իրավունքը չուներ, որովհետև նախագահը պետք է վերկուսակցական լինի: Իսկ Էրդողանն ընդհակառակը, ոտքով-գլխով մտավ ընտրապայքարի մեջ: Դավութօղլուի մասին չէինք լսում մենք, ամեն օր Էրդողանն էր այստեղ-այնտեղ, այս քաղաքում-այն քաղաքում խոսում, մինչդեռ Դավութօղլուն չէր երևում ընդհանրապես, հատուկենտ բաներ էր խոսում: Դա արդեն ցույց էր տալիս, որ նույնիսկ Էրդողանը չէր վստահում Դավութօղլուին, որ նա կարող է առաջ տանել այդ ընտրապայքարը, և ինքը մտավ այդ ընտրապայքարի մեջ: Ուրիշ ճար չուներ: Գյուլը կարող է լինել հավանական իրավահաջորդը և այլ անձինք, որոնց անուններն այստեղ իմաստ չունի տալ, սակայն 3-4 հոգի կան, որոնց մասին միշտ էլ խոսվել՝ ոչ որպես Էրդողանի գործը շարունակողի, այլ հավանական վարչապետի, նախագահի, եթե Էրդողանը որոշի ուրիշ դեր ստանձնել: Ամեն դեպքում, նման խոսակցություններ միշտ կան: Սակայն ես կարծում եմ, որ մեզ լսողների մեծ մասին անծանոթ են այդ անունները, բայց նվազագույնը 3-4 հոգի կան, որոնց միջից կարող են ընտրել, կամ կարող է նոր անուն լսենք, կամ կարող է ընդհանրապես այդ քաղաքականությունը փոխվել՝ իսլամիստների օգտագործումն այլևս ձեռնտու չլինի, որովհետև տեսան, թե դա ուր է տանում: Ամեն դեպքում, շատ մեծ փոփոխություններ պիտի կատարվեն Թուրքիայում, նրա քաղաքականության մեջ: Եթե ամեն ինչ ծրագրված, հաշտ ընթանա, Թուրքիան այդ ամենից առանց մեծ ցնցումների դուրս կգա: Սակայն եթե պայքարը թեժանա, և կողմերից 1-2-ը չուզենան դուրս գալ այդ պայքարից, այդ ժամանակ երկիրը կարող է շատ մեծ խնդիրների առաջ կանգնել: Ամեն ինչ կարող է լինել:

Բեռնեք Հայկական Լրատվական Ռադիոյի հավելվածները այստեղ՝
website by Sargssyan