Chat with us, powered by LiveChat
Բաժանորդագրվել

Մուտք գործել

Կամ

Չի կարող լինել դատարկ!

Չի կարող լինել դատարկ!

Գաղտնաբառի վերականգնում

Գրանցվել

Կամ

Error message here!

Error message here!

Error message here!

Մոռացել ե՞ք գաղտնաբառը։ Մուտքագրեք ձեր էլ.հասցեն եւ դուք կստանաք նոր գաղտնաբառ։

Էլ. հասցեն գրանցված չէ։

Վերադառնալ

Close

Կռվողին՝ դաշնակից. ինչպես Պուտինը հասավ օգնության Ասադին. «Cui prodest» կամ ում է ձեռնտու

ԲԱԺԱՆՈՐԴՆԵՐԸ ԽՐԱԽՈՒՍՈՒՄ ԵՆ ԽՈՍՔԻ ԱԶԱՏՈՒԹՅՈՒՆԸ ԵՎ ՍՏԱՆՈՒՄ ՈՐԱԿ ՊԱՀԱՆՋԵԼՈՒ ԻՐԱՎՈՒՆՔ
Հետևե՛ք մեզ YouTube-ում

Անգամ ամենածանր ճգնաժամի պահին դաշնակիցները հայտնվում են. օգնությունը գալիս է նրան, ով կամք է ցուցաբերում պահելու իր սահմանը: Իսկ թույլ երկիրը պատերազմի հրահրիչ է՝ մենք այսօր կարծես ախորժակ ենք գրգռում: Ռուսաստան-Սիրիա համագործակցության, հայ- քրդական հնարավոր դաշնակցության ու այլ բաների մասին «Cui prodest» կամ ում է ձեռնտու հաղորդաշարի այս թողարկման ընթացքում:

Հաղորդման սղագրություն

Ողջույն: Ձեր ռադիոընդունիչը FM 106.5 հաճախության վրա է: «Լրատվական» ռադիոյի եթերում իր աշխատանքն է սկսկում «Cui prodest» կամ ում է ձեռնտու» հաղորդաշարը: Տաղավարում աշխատում են Հայկուհի Մինասյանը և հաղորդաշարի հեղինակ, Մանկավարժական համալսարանի Քաղաքագիտության և իրավունքի պատմության ամբիոնի վարիչ, քաղաքական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր Լևոն Շիրինյանը:
-Ողջույն պրն. Շիրինյան: Հարգելի ունկնդիրներ, այսօր կրկին խոսելու ենք Սիրիայի մասին: Բանն այն է, որ նախորդ հաղորդաշարից հետո շատ արձագանքներ եղան, և պրն. Շիրինյանը ֆեյսբուքյան իր էջում քաղաքացիներին խնդրել էր ուղղել իրենց հետաքրքրող հարցերը: Եվ ահա ունենք մոտ 6 հարց:
-Պրն. Շիրինյան, առաջին հարցը հետևյալն է. ինչի՞ վրա հիմնվելով եք Դուք ասում, որ Ասադին կհաջողվի պահպանել իշխանությունը, եթե արդեն իսկ մնացել է Սիրիայի 20 տոկոսը:
- Ես կանխավ ասեմ, որ եթերում տեղեկատվական դաժան պատերազմ է, և դա մենք պետք է հասկանանք: Ո՞վ է ասել՝ 20 տոկոս է: Այդ բոլորը հավանական թվեր են: Յուրաքանչյուրն իր տեսակետն է հայտնում, բայց ես այլ բան էի ասում. այս պարագայում օրինական իշխանությունն Ասադն է, և նա լեգիտիմ է: Սա շատ ավելին է, քան 20 տոկոսը: Հիմա պատմական փորձին էլ դիմենք: 1918 թ. մայիսին Սարդարապատի հերոսամարտի արդյունքում Հայաստանը պետություն դարձավ 10-11 հազար քառ. կմ տարածքով, 2 տարի էլ չլրացավ՝ 7 անգամ աճեց: Օգոստոսին՝ մինչ ռուս-թուրքական ագրեսիան և ազգությամբ հայ բոլշևիկների՝ հայրենիքի հանդեպ դավաճանությունը, Հայաստանը 71 հազար քառ. կմ էր դարձել: 2-րդ համաշխարհային պատերազմում Ռուսաստանի դեպքը շատ ավելի ցցուն է: 1941թ. դեկտեմբերի նախօրեին գերմանացիները կանգնած էին Մոսկվայից, ինչպես պայմանական ասում են, մի կանգառի հեռավորությամբ: Եթե չեմ սխալվում, Գալտերը՝ Վերմախտի գլխավոր շտաբի պետը, զեկուցում էր Հիտլերին, նաև իր օրագրում գրել է, որ Ռուսաստանի հարցը արդեն լուծված է, իրենք համաշխարհային պատմական հաղթանակն արդեն տարել են: Իսկ հիմա առաջարկում եմ նայել՝ որտեղ Հիտլերը, որտեղ՝ Սովետական Միությունը: Բայց գլխավորն Ասադի քաղաքական կամ ռազմական ճակատագիրը չէ: Ես ուրիշ բան էի ուզում ասել, փոխանցել մեր ժողովրդին, որն ինձ համար ավելի կարևոր է:
Սիրելի՛ հայ քաղաքացի, եթե կառչես հայրենիքիցդ, որ այսօր պետականությունն է, կերտես այդ պետականությունը, և կռվես դրա համար, չմտածես, որ օտարը պիտի գա, սահմաններդ պահի, ուրեմն այդ պայմաններում ճգնաժամի պահին միշտ կհայտնվի օգնողը, ինչպես Պուտինը հասավ Ասադին: Տեսան կռվում է, չի հանձնվում, եկան իրենց փոխադարձ շահերի համատեղումով իրար հետ հայրենիք պահելու, և հիմա տեսեք՝ Ասադի հայրենիքը մի շաբաթում արդեն ընդարձակվել է: Վստահ եղեք, որ մեր հանդիպումից մի շաբաթ հետո 30-40 տոկոս արդեն դարձել է : Կռվիր, կունենաս դաշնակից. սա է ասածս:
- Պրն. Շիրինյան, քանի որ խոսեցիք նաև Ռուսաստանի ներկայության մասին, վերջին մեկ շաբաթվա ընթացքում միջազգային մամուլը և միջազգային լուրջ մեկնաբաններն անընդհատ այն միտքը, այն մեսիջն են փորձում մարդկանց ուղարկել, որ այս ամենը Ռուսաստանին պարտադրվեց: Այսինքն, Միացյալ Նահանգները և Եվրոպան ստիպեցին, որ Ռուսաստանը գնա այդ քայլին: Ի՞նչ եք կարծում, որքանո՞վ է սա իրական և սրանով արդյո՞ք իրենք պարզապես իրենց չեն արդարացնում:
- Նախ ես ուզում եմ սկզբից ասել, որ իմ մեկնաբանությունները, ելակետը Հայաստանի պետության շահերն են:
Ինձ թվում է՝ հիմա Պենտագոնում, Բրյուսելում և Անկարայում սուգ է, ոչ թե նպաստեցին. այդպես կտարածեն դեմքը փրկելու համար: Ինչո՞ւ, որովհետև Ռուսաստանը նաև Կասպից ծովով արձակված հրթիռներով իր ազդեցության սահմաններն է ընդարձակում: Էսպես կարող եք ասել. եթե մինչև Սիրիա Ռուսաստանի էս միջամտությունը ազդեցության գոտին ուրվագծվում էր Արաքսի ափերով՝ Գյումրու ռազմաբազայով, կարո՞ղ եք հիմա հաշվել, որ Ռուսաստանի ազդեցության գոտին հասել է Սիրիա և Լաթաքիա: Ես ասել եմ, սա նաև էս լուծումն ունի: Ի՞նչ գլխավոր խնդիր է Ռուսաստանը լուծում: Առաջինը, լուծում է իր ազգային շահերը,պետության ազգային անվտանգության հարցերը, երկրորդը՝ օտարերկրյա պետությունների համար փակում է նեղուցների ճանապարհը: Այս քայլով՝ Սիրիայում տեղավորվելով, վերահսկողության տակ վերցրեց Բոսֆոր- Դարդանել անցնող ջրուղիները, որի մասին չի խոսվում առհասարակ:
- Ինչպե՞ս նավերը կարողացան անցնել Բոսֆորի նեղուցով և ինչպե՞ս Թուրքիան չմիջամտեց:
- Ինձ թվում է՝ սկզբից Թուրքիայի օդային տարածքով հրթիռներն են անցել, ի՞նչ նավ. նաև՝ Վրաստանի, նաև՝ Ադրբեջանի, նաև՝ իրեն դաշնակից Ռուսաստանի: Էս մեկ: Երկրորդը, նեղուցների հարցը Թուրքիայինը չէ, այն կարգավորվում է Մոնտրյոյի 1936թ. պայմանագրով, որով Թուրքիան ունի որևէ մեկին չխանգարելու պարտավորություններ, եթե նորմատիվները չեն խախտվում և այլն: Եթե նա խախտի, միջուկային պատերազմ կլինի: Թուրքիան ո՞վ է, որ չթողնի նեղուցներով անցնել, մանավանդ, եթե հրթիռների էդ շարժը տեսնում է:
Տեսնո՞ւմ եք, ոնց են պապանձվել, էն Չեբուրաշկան՝ Դավութօղլուն, մեծ-մեծ խոսում է, բայց անկախ դրանից, ռուսական ինքնաթիռները օդային տարածք մտնում-ելնում են: Գիտե՞ք ինչի համար: Ինձ թվում է՝ ուզում են ասել՝ էդ փասափուսադ կքաշես Այսրկովկասում միջամտելու փորձից՝ զենք տրամադրել, հրահանգիչներ և այլն՝ ինչ որ արցախյան հարցի մեջ է մտնում: Էսպես ընդհանրացնենք. եթե Ռուսաստանը տվյալ պարագայում, մի ուրիշ պարագայում՝ Ամերիկան, այդ գերտերությունը իր ազդեցության գոտին, շրջագծերն է սահմանում, չափում, էստեղ հոխորտանքն ու սուտ խոսակցություններն անարդյունավետ են և վտանգավոր: Դա թուրքերի համար եմ ասում: Էնպես որ, չէր կարող չանել, բացառված բան էր: Նախ դա օրենքով էր, միջազգային օրենք կա նեղուցների մասին, հո իրե՞նը չի: Եթե չեն ուզում, պիտի բախվեն ռուսական ռազմական պոտենցիալի հետ:
Ամերիկացիներն էլ նահանջեցին, չէ՞, ամերիկյան 6-րդ նավատորմը Միջերկրական ծովում է: Կարող է մի մասն էլ Սև ծովում է, ես դա չգիտեմ, բայց ձայն չեն հանում, չէ՞, գործարք է եղել, իրար հետ համաձայնվել են:
Ինչո՞ւ: Հիմա ես վերադարձնեմ էս ընկերոջը առարկայական հարցադրման մեջ Ֆուկիդիդեսին, որովհետև ով ուզում է գեոստրատեգիայի իմաստը հասկանալ, պետք է կարդա իմաստուն հույնի՝ 2000 տարի առաջվա գրածը:
Պելեպոնեսյան պատերազմի մասին աշխատանքի մեջ ի՞նչ է ասում՝ հզորացող պետությունը դառնում է խախտված հավասարակշռությունը վերականգնող ուժ, նա պատերազմ է հրահրում, եթե դիմադրում են: Կարո՞ղ են թուրքերը դիմադրել: Խոսքը սրա մասին է: Զուգահեռ ասենք նաև ցավալի մի բան, որ մեր քաղաքական ղեկավարությունը, գեներալիտետն այս բանը հաշվի առնի. թույլ և թուլացող պետությունը դառնում է պատերազմի հրահրիչ: Ինչո՞ւ: Հարևաները ախորժակով սպասում են խժռելու թուլացող պետությանը: Էս բոլորի փորձն ընդհանրացրել, հետևյալն եմ ասում՝ կռվեք, օգնող կգտնվի, հզորացեք, որպեսզի ուրիշի համար կերակուր չդառնաք:
- Մինչև տաղավար մտնելը նշեցիք, որ թույլ պետությունը պատերազմի հրահրիչ է....
-Այո, ախորժակները բացվում է: Ցավալի մի բան կա: Յովանովիչը, կարծեմ, Վիկիլիքսի հրապարակումների մեջ պատմում է, որ նույնիսկ վրացիները, որ ոչնչացված էին 2008 թ., գետնատարած ռուսի դիմաց էին փռվել, իսկ էդ ժամանակ Հայաստանում դեսպանը գնացել, խոսել է շրջափակման և այլնի մասին, այսինքն, թույլտվություն է խնդրել Հայաստանը խեղդելու: Իրենք խեղդված են, որովհետև ախորժակները մեծ է, և վրացու ուղեղ է, էլի՝ փոխանակ իրենց լացը լացեն, նույնիսկ այդ պարագայում: Ես էդպես եմ հասկանում, ամերիկացիները թույլ չեն տվել Հայաստանի սահմանները՝ ներկրումները, արտահանումները սահմանափակել: Սա էլ ի գիտություն մեր ռազմաքաղաքական ղեկավարությանն եմ ասում՝ ինչպես հասկանալ պետության շահերը: Եվ երկրորդը, բոլոր նրանց համար, ովքեր անընդհատ, գիշեր-ցերեկ ինչ-որ բարեկամությունից են խոսում: իրենք խոսում են վրացու հետ բարեկամությունից, վրացիները խոսում են հարևանի տեսակետով: Եվ իրենք ավելի ճիշտ են ստրատեգիայի մեջ: Ժողովրդական խոսակցության մեջ ինչ կուզեք խոսեք, ինչքան գինի ուզում եք, խմեք, խորովածն էլ կերեք: Դա բոլորովին այլ հարց է:
-Պրն. Շիրինյան, ի՞նչ տեղի կունենա մոտ ապագայում այս տարածքում: Այսինքն Ռուսաստանը, ինչպես Դուք նշեցիք, ցամաքային զորքեր չի տեղափոխի, քանի որ Աֆղանստանի սինդրոմը գոյություն ունի, Վիետնամի սինդրոմը գոյություն ունի: Բայց ի՞նչ կանխատեսումներ ունեք Դուք, ի՞նչ զարգացումներ են սպասվում՝
արդյոք կազատագրվի՞ Սիրիան, խաղաղոււթյուն կհաստատվի՞, թե՞ այս տարածաշրջանում միշտ լինելու է այս իրավիճակը, քանի կա «Իսլամական պետություն»՝ իր մտադրություններով:
- Ինչքանով Ռուսաստանի պետական շահերը կշոշափվեն, այնքանով ցամաքային զորք չի ուղարկի: Բայց ես փորձագետների հետ համաձայն չեմ, որ այդ սինդրոմը վերջնականորեն և ընդմիշտ այդ ախորժակից ռուսներին կզրկի: Ո՞վ կարող է ասել, որ ծովային հետևակ չեն մտցնի. նայած՝ ինչ իրադրություն կառաջանա:
Կանխատեսելը դժվար է, որովհետև հեղհեղուկ վիճակ է, և ուժերի բալանսի փոփոխություն է գնում: Ես, օրինակ, նորից ասեմ, շատ վստահ եմ, որ այսօր Մոսկվայո՛ւմ էլ, Վաշինգտոնո՛ւմ էլ, Բրյուսելո՛ւմ էլ էդ ուժային բաղադրիչի փոփոխության հաշվեկշիռ են հաշվում: Բայց որ Օբամայի և Պուտինի միջև գործարք է եղել, և նրանք համաձայն են, որ Ռուսաստանն էստեղ ակտիվանա, կասկած չունեմ, որովհետև հզորացել է: Հակառակը առճակատումն է, որը չեն ուզում: Հիմա սրա մեջ մի ուրիշ բան կա, որ ես վստահ կարող եմ ասել: Հետխորհրդային տարիներին շրջանառության մեջ դրվեց Մեծ Մերձավոր Արևելքի մասին ամերիկյան ռազմաքաղաքական, գուցեև՝ մշակութային հայեցակարգը: Այդ տարիներին էր, երբ Հանթինգտոնը հրատարակեց իր աշխատանքը՝ «Քաղաքակրթությունների բախումը», նախատեսեց Արևմուտքի և Արաբական աշխարհի բախում: Հիմա էս գործընթացով, որ Ռուսաստանն իր օդային և հրթիռային տեխնիկայով մտավ գործի մեջ, ինձ թվում է, որ Մեծ Մերձավոր Արևելքի նախագծի մեջ ճշգրտումներ, սրբագրումներ են կատարվում, «կարեկտիրովկա»՝ ինչպես կասեն ռուսները:
- Ո՞վ է կատարում այդ կարգավորումները:
- Ռուսաստանը: Ամերիկացիներն էլ արտաքնապես շատ հաճույքով, ներքնապես դժգոհությամբ, կարող են դիտել: Իհարկե այստեղ հարցն այդքան էլ չի վերաբերում ամերիկացիներին: Սրտի ցավով գորշ գայլը վանդակի մեջ ոռնում է հիմա, բայց ոչինչ չունի անելու, ոչինչ, որովհետև այս բոլորի մեջ կա ամերիկացիների
համաձայնությունը: Ինձ թվում է, որ պայմանավորված է ո՛չ «Իսլամական պետությունով», ո՛չ այլ պարագայով,այլ պանթուրքիստական, պանիսլամիստական Թուրքիայի հզորացումով՝ տնտեսապես, քաղաքականապես և թուրքական ենիչերիի հայտնվելով տարբեր տեղերում: Հիշո՞ւմ եք Դավութօղլուի բանաձևը: Հայտարարեց ժամանակին՝ զրո խնդիր հարևանների հետ: Իրականում, ռուսները տեսան (ես ինքս սկզբից էլ համոզված էի, որովհետև ես թուրքին չեմ հավատում, այդ իմաստով ես մեր դեմոկրատների հետ գնալիք ճանապարհ չունեմ), ամերիկացիներն էլ տեսան, որ այդ բանաձևի տակ թուրքերը իրական բանաձևն են փորձում իրականացնել, որն էր՝ զրո հարևան առանց պրոբլեմի: Հիմա դրա համար էլ իրենց գլխին «սարքեցին»՝ զրո Թուրքիա առանց պրոբլեմի: Նայեք Էրդողանի դեմքին և անմիջապես կհասկանաք, թե կարո՞ղ է Թալեաթն է էս օրին հասել, կամ Էնվերը, նույնն են, նույն աղբն են բոլորը. ինչպես է անզոր ողբ ապրում, որովհետև ոչինչ չի կարող անել, Արևմուտքի աջակցությունից, հավանաբար, զրկվել է, ամերիկացիներից՝ հաստատ, չափի մեջ է խոսքը, բնականաբար: Իսկ Ռուսաստանն էլ հանկարծ նորից հայտնվեց. արջը անտառ էր գնացել, բոլորը մորթին կշռում էին, բաժանում, մեկ էլ արջը ուրիշ տեղից հայտնվեց: Էս անգամ պարզվեց՝ ոչ թե Սև ծովից, այլ Կասպից ծովից՝ հեռահար ճշգրտությամբ: Սա էլ պատասխան նրանց, ովքեր ասում էին՝ Ռուսաստանը նանոտեխնոլոգիա չունի, Ռուսաստանը չի կարող և այլն: Բայց իմ ասածի մեջ Ռուսաստանի գովք չկա, որովհետև երբեմն սխալ են հասկանում: Այդուհանդերձ դա միջուկային այն տերությունն է, որը մեր ռազմաքաղաքական դաշնակիցն է: Եթե դաշնակիցը չի, ապա գործընկերն է միանշանակ, և մենք մեծ շահեր ունենք Սիրիայում՝ համայնք, Ասադ, ալևիներ: Եվ ունենք գլխավոր խնդիրը Արևելյան Հայաստանում՝ ազատագրված տարածքներում: Ես համոզված եմ, որ հիմա մեր խնդիրն է գիշեր-ցերեկ ռուսների հետ աշխատել, համոզել, բացատրել, նաև զենքի ուժով ապացուցել, ինչպես ապացուցում են, որ մենք Արևելյան Հայաստանում պետք է ընդարձակվենք ավելին, քան հիմա կանք: Որովհետև ոչ մեկը չէր խնդրում, չէ՞, Արևմտյան Հայաստանում գենոցիդ անել, և մենք տեղափոխվենք Արևելյան Հայաստան: Մեր ծանրության կենտրոնն էստեղ է, և մեր պայքարի առաջին ճակատը Ցեղասպանության հարցով, վիլսոնյան ծրագրով, ամեն ինչով, անցնում է արցախյան ռազմաճակատով, Արևելքով: Եվ սա մենք պետք է անենք: Մենք պետք է աշխատենք, մեր պահանջները ներկայացնենք Ռուսաստանին, հիշեցնենք նաև, որ դու երբևէ չես կատարել քո պաշտոնական պարտավորություները Հայաստանի և հայ ժողովրդի հանդեպ: Մենք կատարել ենք. Երկրորդ Համաշխարհային պատերազմին 300-350 հազար հայորդի է զոհվել հանուն Ռուսաստանի, թող հեքիաթ չպատմեն, թե հանուն Հայաստանի էր: Ուրեմն այս պարագայում ինքը պարտավորություններ ունի: Պարտավորության մեջ կա մի բան, որ ուզում եմ մենք անպայման շրջանառության մեջ դնենք: Ադրբեջանում պանթուրքիստական, պանիսլամիստական մի Ադրբեջան է գոյատևում՝ էթնոկրատիա ստեղծելով, այսինքն, նույն թուրքական հանրապետության ճամապարհն է անցնում: Առաջիկայում կդառնա 10-15 միլիոնանոց՝ իր նավթով, ագրեսիվ տրամադրություններով և այլնով: Է՞դ ես ուզում որովայնիդ մեջ: Ես կարծում եմ՝ այս վիճակը փոփոխական է: Իրենք դա պիտի հասկանան, գոնե՝ փորձագիտական շրջանակները, որ դա շատ վտանգավոր ուժ է: Առաջարկ ունեմ նաև քաղաքական ղեկավարությանը: 1920թ. հունիսի 28-ին Չիչերինը Լենինին ուղղված նամակում գրել է՝ կոնցեպցիայից հրաժարվեք, բալանս պահենք երկուսի միջև, խաղաղապահ տեղավորենք արանքում: Եղա՞վ: Հրաժարվեք սրանից, որովհետև մենք շատ ավելի լավ գործակիցներ կարող ենք լինել, որին, կարծում եմ, Ամերիկան դեմ չի լինի: Միակ դեմ եղող երկիրը կլինի քաղաքակրթության ոխերիմ թշնամի թուրք քաղաքական էլիտան և ռազմական էլիտան:
-Պրն. Շիրինյան, խոսեցիք Թուրքիայի մասին: Մեկ հարց էլ ունեինք: Ձեր ֆեյսբուքյան ընկերներից մեկին հետաքրքիր էր, թե արդյո՞ք Հայաստանի Հանրապետությունը պետք է աջակցություն ցույց տա Թուրքիայի դեմ կռվող քրդերին: Եվ արդյոք դա պետք է լինի ՀՀ պետակա՞ն մակարդակով, թե՞ պետք է լինի ավելի գաղտնի ծառայությունների մակարդակով: Ի՞նչ եք կարծում:

-Կարծում եմ՝ մենք պետք է համակրանք ցույց տանք քրդերի հանդեպ: Բայց մինչև քրդերից հաստատ երաշխիքներ չստանանք մեր իրավունքների մասին, նաև էն հաստատ փաստը, որ իրենք են ֆիզիկական իմաստով ոճիրը գործադրել.... ուրեմն սա դեռ պիտի լինի անպայման:
-Իսկ այդ երաշխիքը ի՞նչ տեսքով կարող է լինել, հո չե՞ն երդվելու:
-Երաշխիքները բազմաթիվ կարող են լինել: Նաև պիտի երդվեն աշխարհի դիմաց, թող մի անգամ էլ դրժեն:
Որովհետև քուրդը կարող է 3 րոպե առաջ երդվել, 3 րոպե հետո ոճիրը գործել:
-Դա եմ ուզում հարցնել, այսինքն երաշխիքները որո՞նք են լինելու:
- Եթե մենք ուղեղ ունենք, էսպես պիտի լինի մեր տեսակետը, քրդական հարցում՝ առհասարակ: Եթե իրենք թուրքերի դեմ կռվելու են, եթե Արևմտյան Հայաստանում մեր մշակութային ժառանգությունը պաշտպանելու են, մենք կօժանդակենք իրենց: Եթե չէ, ուրեմն Վարդանիկի ասելով, «հում կարտոֆիլ ունեն, ուրեմն իրենք էլ թող խժռեն»: Բայց մի բան հաստատ է, մենք պիտի նաև թուրք էլիտային ասենք մի բան. վերջին հաշվով ստրատեգիական իմաստով Հայոց ցեղասպանությունից դու ոչինչ չես շահել, որովհետև Արևմտյան Հայաստանը հայերից «ազատագրել ես» քրդերի ձեռքով, կապ չունի այսօր ընդունում ես, թե՝ չէ, ոճրագործ ես՝ բոլորը գիտեն: Հիմա ինչքան ուզում ես հրաժարվիր, մանավանդ՝ թուրք ես, ով չգիտի, որ   թուրք ես: Հիմա սրա կողքին կա նաև այլ բան. քո էլիտան սխալվեց, որովհետև մտածում էիք, որ քրդերին էլ կձուլեք:
Բայց պարզվեց, որ ոչինչ էլ չստացվեց: Էդ ձուլվածքը չառաջացավ, հարամ էր: Հիմա դուք խնդիր ունեք քրդերի հետ՝ կա՛մ ցեղասպանություն անելու, կա՛մ չթողնելու հեղաշրջում անել քրդամետ կուսակցություններին՝ ընտրություններով խորհրդարանում, որը շատ դժվար բան է, կա՛մ էլ երկիրը տրոհելու: Մտածեք ինքներդ: Ընդհանրական է հետևյալը, ոչինչ էլ չեք շահելու: Մի  ինքնավար ժողովուրդ ոչնչացրիք՝ հեքիաթներ ստեղծելով Ուրարտուի մասին, առաջացնելով գործակալներ տարբեր տեղերում: Էս բոլորը, հավաքական իմաստով, արդյունքի մեջ զրո դուրս եկավ: Այսօր Արևմտյան Հայաստանի տերը քուրդն է ֆիզիկական իմաստով: 20 միլիոնանոցի հետ ցեղասպանություն ե՞ք անում: Փորձեք:
-Շնորհակալություն պրն. Շիրինյան: Հարգելի ունկնդիրներ, հիշեցնենք՝ լսում էիք «Cui prodest» կամ ում է ձեռնտու հաղորդաշարը «Լրատվական» ռադիոյի եթերում: Եվ հիշեցնենք՝ տաղավարում աշխատում էին Հայկուհի Մինասյանը և հաղորդաշարի հեղինակ, Մանկավարժական համալսարանի Քաղաքագիտության և իրավունքի պատմության ամբիոնի վարիչ, քաղաքական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր Լևոն Շիրինյանը:

Բեռնեք Հայկական Լրատվական Ռադիոյի հավելվածները այստեղ՝




website by Sargssyan