Chat with us, powered by LiveChat
Բաժանորդագրվել

Մուտք գործել

Կամ

Չի կարող լինել դատարկ!

Չի կարող լինել դատարկ!

Գաղտնաբառի վերականգնում

Գրանցվել

Կամ

Error message here!

Error message here!

Error message here!

Մոռացել ե՞ք գաղտնաբառը։ Մուտքագրեք ձեր էլ.հասցեն եւ դուք կստանաք նոր գաղտնաբառ։

Էլ. հասցեն գրանցված չէ։

Վերադառնալ

Close

3-րդ համաշխարհայինը՝ հաղթողների և հաղթվողների հավասար մահ.«Cui prodest» կամ ում է ձեռնտու

ԲԱԺԱՆՈՐԴՆԵՐԸ ԽՐԱԽՈՒՍՈՒՄ ԵՆ ԽՈՍՔԻ ԱԶԱՏՈՒԹՅՈՒՆԸ ԵՎ ՍՏԱՆՈՒՄ ՈՐԱԿ ՊԱՀԱՆՋԵԼՈՒ ԻՐԱՎՈՒՆՔ
Հետևե՛ք մեզ YouTube-ում

Այս 20-30 տարվա ընթացքում մենք վատ ենք աշխատում՝ ոչ միայն իրավունքի ոլորտում, այլ նաև պետականության կայացման, որը մեր ժողովրդի կազմակերպման մեծագույն հնարավորությունն է: Այս կարգի պետությունով ոչնչի հասնել չենք կարող: Կարող ենք այսպես ասել՝ գողացեք բոլորդ, ով ինչ կարող է՝ տարեք, պետությունը հասցրեք զրոյական աստիճանի, կամ էլ՝ հրեաների նման խելքի եկեք և որպես ազգի պահպանման հիմնական գործոն՝ դիտեք ձեր պետականությունը: Եթե դա լինի, ձեր արժանապատվությունն ու ձեր գնահատականն էլ խոշորների կողմից կլինի:

Հաղորդման սղագրություն

-Ողջույն հարգելի ունկնդիրներ: «Լրատվական» ռադիոյի եթերում իր աշխատանքն է սկսում «Cui prodest» կամ ո՞ւմ է ձեռնտու» հաղորդաշարը: Հաղորդում՝ բացառապես հայկական դիտանկյունից : Տաղավարում աշխատում են Հայկուհի Մինասյանը և հաղորդաշարի հեղինակ, Մանկավարժական համալսարանի քաղաքագիտության և իրավունքի պատմության ամբիոնի վարիչ, քաղաքական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր Լևոն Շիրինյանը: Ողջույն պրն. Շիրինյան: Այսօրվա հաղորդման առանցքում երեք թեմա է լինելու, մասնավորապես ՄԻԵԴ-ի որոշումը «Փերինչեքն ընդդեմ Շվեյցարիայի», ԵՄ-ին Թուրքիայի հնարավոր անդամակցությունը: Նաև կխոսենք Իրաքի մասին՝ արդյո՞ք Ռուսաստանն այնտեղ զորքեր կմտցնի, թե՝ ոչ: Երևի սկսենք առաջինից, քանի որ մեր քաղաքացիներին, վստահ եմ, ամենաշատը դա է հուզում: Թուրքերն իրենց վարած քաղաքականության հետևանքով կարողացան Ցեղասպանության փաստը դարձնել վիճելի և քննարկման առարկա: Շատերը ԵԴ նման որոշումը պայմանավորում են Եվրոմիությանը Թուրքիայի հնարավոր անդամակցությամբ, իսկ Հայաստանը վստահաբար հայտարարեց իր ուղղությունը դեպի Մաքսային Միություն՝ դեպի Ռուսաստան, և Եվրոպայի հետ համագործակցության նոր հնարավորությունների համար, կարծես, տեղ չթողեց: Այդ իսկ պատճառով Եվրոպան ևս մեկ անգամ կողմնորոշվեց հօգուտ Թուրքիայի: Ի՞նչ եք կարծում՝ արդյո՞ք սա դրա հետևանքն էր, թե՞ մենք վատ աշխատեցինք ԵԴ-ում:
- Նախ, երևի պիտի ասենք, որ այս 20-30 տարվա ընթացքում մենք վատ ենք աշխատում ոչ միայն իրավունքի ոլորտում, այլ նաև պետականության կայացման հարցում, որը մեր ժողովրդի կազմակերպման մեծագույն հնարավորությունն է. սա առաջին: Երկրորդ, ես բազմիցս ասել եմ, որ մենք աշխարհում բարեկամ ժողովուրդ չունենք՝ սա ոչ լացելու է, ոչ՝ խնդալու: Ես կարծում եմ, որ սա ոչ թուրքերի հաղթանակն է, ոչ՝ մեր պարտությունը, այլ Եվրոպայի քաղաքական կոնյուկտուրայի նենգությունն է, որը 1878թ. Բեռլինի կոնգրեսից սկած վերցրել է Հայկական հարցը եվրոպական բալանսի ուժային կենտրոնների փոխհարաբերության ճշգրտության շրջանակ: Կարծում եմ՝ սա եվրոպական դիվանագիտության հերթական նենգություններից մեկն է, որի պատրվակը Հայկական հարցի 100-ամյակի առիթով հայկական կողմի կազմակերպած գրոհն է: Սարսափի մեջ ընկան, որովհետև իրենք պիտի լուծեն մի հարց՝ թեկուզ պատժի ձևով:
Ես միշտ ասել եմ, որ հայ քաղաքագետը խաբելու իրավունք չունի. դրանից ես մեր օգուտը չեմ հասկացել, չեմ հասկանում, բայց Եվրոպայի հետ վնասը հասկացել եմ: Բայց եվրոպացիները հայեր չեն՝ «աղբերության», բարեկամության, ժողովուրդների ջերմ հարաբերությունների ջատագովներ, և, կարևորը, օտար երկրներում տասնյակ հազարներով զոհեր չեն տալիս ու հետո դրանով փառքի շքահանդեսներ կազմակերպում: Եվրոպական մտածողությունը ռացիոնալիզմի, բանականության վրա է հիմնված, իսկ դա շատ հաճախ բարոյական որևէ չափանիշ չի ճանաչում: Ես կարծում եմ՝ գլոբալ առումով հարցը սա է, մնացածը՝ իրավական որ նորմը խախատվեց, որը չխախտվեց, այլ հարց է: Ժամանակին, երբ Ֆրանսիայի գրեթե ճանաչման հարցն էին քննարկում, ես ասել եմ, հիմա հիշեցնում եմ, որ Ֆրանսիան Կիլիկիայի աճուրդով է զբաղվել, Կիլիկիայի բնակիների տեղահանման արդյունքում լրացրեց իր աշխատուժը: Այդպես փառավորված միշտ ընդունում ու գովում է հայ համայնքին: Ճանաչման պարագայում 100 բալանոց համակարգով եթե գնահատենք, կգնա մինչև 99.99-ը, երբեք չի խփելու 100, որովհետև Թուրքիայի նկատմամբ ճնչման այդ որակի որևէ այլ լծակ չի մնալու: Ես ուզում եմ մեր լոբբիստական կառույցներին հետևյան ասել. ամեն մի ալիքից հետո, ճանաչող պետությունում նյութական այդքան ռեսուրսի օգտագործումից հետո, պետք է նայել, թե տվյալ երկիրը Թուրքիայի հետ «բազարի» մեջ ինչ օգուտ ստացավ: Մեզ համար ազգային շահի տեսակետից շատ ավելի կարևոր է այդ հարցը պարզելը, 1878 թվից հետո գոնե առաջին անգամ հասկանալը, քան՝ մնացած հարցերին պատասխանելը: Բայց կա, անշուշտ, հարցի 2-րդ մասը: Մենք պետք է ունենանք միջազգային իրավունքի միջազգային մասշտաբի մասնագետ: Սրա մասին պիտի մտածենք: Կարծեմ Ձեզ մոտ եմ ասել՝ ունեցել ենք Հայկական հարցով զբաղվող իրավունքի 2 խոշոր մասնագետ, ոչ խորհրդային իրավաբաններ, թող որևէ մեկը չվիրավորվի, մեկը եղել է Յուրի Բարսեղովը, մյուսը՝ Շավարշ Թորիկյանը. Աստված հոգիները լուսավորի: Ես չգիտեմ այնպիսի մասնագետներ, որոնք ուրիշին չեն կրկնօրինակում, չեն արտագրում, ուրիշի ասածը չեն կրկնում: Սա խոսում է այն մասին, որ մենք աշխարհից շատ բաներով հետ ենք մնում, և շատ արագ դրանք վերականգնել է պետք: Գիտության մեջ բոլոր ոլորտներում՝ ֆիզիկա, քիմիա, քաղաքագիտություն և այլն, տանուլ տվողը տանուլ է տալիս աշխարհում իր ապագան: Վերադարձեք Հայաստանի կրթական համակարգ, տեսեք՝ ի վիճակի՞ է պատրաստելու այդպիսի մասնագետներ: Սա մեկ, և երկրորդը՝ հայաստանյան իշխանությունը կամ Հայաստանի լոբբիստական կառույցները կամ մեծահարուստները, որոնք խելագարվում են Հայաստանում քաղաքական խմբակցություններ ունենալու համար, քանի՞ կոպեկ են ներդնում նման մասնագետների պատրաստաման համար: Մանթաշովը ձեզ օրինակ: Կարծում եմ՝ այս հարցը մեզ կանխավ պիտի ինչ-որ ձևով պարզ լիներ, բայց չեմ ուզում իմաստունի տեսքով խոսել, որովհետև կանխավ շատ բաներ նույն կերպ ասել եմ:
- Շնորհակալություն պրն. Շիրինյան: Վերադառնանք Եվրոպա-Թուրքիա համագործակցությանը: Շատերը կարծում են, որ Արևմուտքը տեսավ Թուրքիայի մերձեցումը Ռուսաստանի հետ, այդ պատճառով էլ փորձում է դուռ բացել Թուրքիայի համար, որպեսզի Ռուսաստանի հետ հարաբերություններն ավելի չխորացնի:
- Սա քաղաքականության խորքը չի: Քաղաքականության մեջ սցենարները խաղացվում են նայած՝ ում ճաշակը բավարարելու, ում ախորժակը բացելու, ումը՝ փակելու համար: Բայց այս պարագայում տվյալ հարցը տվողներին, եթե հայ են, առաջարկում եմ կարդալ Էդ. Իվանյանին՝ խորհրդային շրջանի ամենալավ ամերիկագետներից մեկին: Նա շատ պարզ, իրական հայի տրամաբանությամբ բացատրում է, որ ինչ էլ լինի ժամանակակից աշխարհում, Թուրքիան և Ամերիկան այնքան մերձ հարաբերությունների մեջ են, որ չեն խռովելու իրարից: Երկրորդը. ես կարծում եմ, որ Եվրոպայի համար նրանց մերձեցման-չմերձեցման հարցը չկա: Ինչո՞ւ: Այս պատկերացումը մինչև ՆԱՏՕ եղած Թուրքիայի մասին է, որը կարող էր Քեմալի ժամանակ ազատ լինել դաշնակիցների ընտրության մեջ: Թուրքիան ժամանակին ընտրել է ՆԱՏՕ-ն, որով այնքան է փակված, զսպաշապիկ հագած, որ ուզենա էլ, չի կարող: Եվ երրորդ. Թուրքիան Ռուսաստանին այնպես է «գցել» տգետ Լենինի և հանցագործ բոլշևիկյան քաղաքականության շրջանում, որ եթե ինքն այդ «խաղերը տա», Արևմտյան Հայաստանից էլ կզրկվի, Քրդստանն էլ կստեղծվի, նեղուցներն էլ կթռչեն ձեռքից: Թուրքերն, իհարկե, շատ խելացի չեն, բայց շատ խորամանկ են: Իսկ Հեգելի կարծիքով խորամանկությունն ավելի շատ վարպետության հետ կապ ունի, քան՝ խելքի: Երևի սա այն դեպքն է, որ ավելի լավ է անխելք լինես ու խորամանկ, քան՝ շատ խելացի, ինչպես ռուս բոլշևիկներն էին, որոնք ռուս էլ չէին: Ես կարծում եմ, որ մեր ժողովուրդը քաղաքականության արտաքին մոտիվացիաներով չպետք է շատ հրապուրիվի, պարտավոր է խորքը դիտել: Շատ դժվար է, բայց մի օգնող բան կա: Երկրաշարժը տեկտոնական շարժ է գոյացնում, էներգիայի կուտակումը տասնյակ տարիներ է տևում, և ոչ մեկի համար շատ հստակ չէ, թե դա ինչպես եղավ, այդ պատճառով երկրաշարժը կանխատեսելի չէ: Քաղաքականության տեղաշարժը տասնյակ տարիների էներգիայի կուտակում է: Կարծում եմ՝ այստեղ պետք չէ երևակայությանը, գիտելիքին ու խելքին շատ զոռ տալ: Հազար թուրք պիտի լինի և 2 հազար ռուս, որ Եվրոպային խաբի: Ճիշտ կողմնորոշվելու համար ես դեղատոմս չունեմ, բայց կարող եմ ասել՝ բանալին որտեղ է. սովորեք անգլիական և ֆրանսիական քաղաքական միտք, և ձեզ համար աշխարհի ճանաչողության ճանապարհները կբացվեն, և Հայաստանը շատ դեպքերում հեռու կպահեք փորձություններից և անիմաստ ոգևորություններից: Եվ դրանով կշահեք:
- Նաև անիմաստ ոգևորությունների մասին խոսեցինք: Քանի որ մեր հաղորդաշարը, ինչպես սկզբում նշեցինք, բացառապես հայկական դիտանկյունից է, ինչպե՞ս են այս գործընթացները՝ Թուրքիայի հարաբերությունները Եվրոպայի և Ռուսաստանի հետ, անդրադառնում մեզ վրա: Ցավոք, կարծես Հայաստանն ինքնուրույն որևէ գործոն չի տարաշածաշրջանում:
- Ասվածը չպիտի ընդունենք մեղադրանք մեր հասցեին: Մեր ուժային պոտենցիալը հոգևոր, նյութական, մարդկային ռեսուրսն է, ռազմական ուժը: Ուզում եմ ասել՝ նախ՝ չընկճվենք, երկրորդ՝ Ռուսաստանը տեկտոնական շարժով, անկախ Քիսինջերի կամքից, որն, ի դեպ, ճիշտ կանխատեսողներից մեկն է՝ անկախ Բրժեզինսկու ճաշակից և հայ դեմոկրատների սրտաբուխ ցանկությունից և ոգևորությունից, ուժային կենտրոն է դառնում այդ կուտակումով: Այսինքն՝ նա չի դառնում. կար, վերականգնում է իր հզորությունը: Ուրեմն, մի 20 տարի, երևի, արջը մտել էր անտառ, բոլորը ողբ կամ հարսանիք էին սարքել, բայց արջը գարնանը վերադարձել է և թափով իր տեղն է որոնում: Դրա ապացույցն է Լազարյան ճեմարանի 200-ամյակին նվիրված Միջազգային հարաբերությունների մոսկովյան ինստիտուտի շրջանավարտներին նվիրված հավաքի ժամանակ ինստիտուտի ռեկտորի խոսքը: Նա ասաց՝ պետք է ուժերի հավասարակշռության վերականգնում լինի: Այդ վերականգնումը Ռուսաստանում հիմա արվում է քաղաքական ղեկավարության կամքով: Պիտի ցանկանալ, որ նույն կամքը մեր քաղաքական ռազմական ղեկավարությանը ևս ունենա: Դա լինում է միջուկային հզորությամբ, նանոտեխնոլոգիաներով և այլն: Նրա ասած՝ այդ ուժային բալանսի վերականգնումը նշանակում է Ռուսաստանի համար, իրենց պատկերացմամբ Աստծո կողմից նախատեսված բազկաթոռի ազատում այդ մեծ խաղացողների սեղանի շուրջ. կհամաձայնե՞ն, կամավոր կնստի, չե՞ն համաձայնի, ինքն աղմուկով գալիս է, ինչպես թևավոր հրթիռներով տեղավորվեց Սիրիայում, հիմա նրան հանել այլևս չի լինի: Հիմա այս հարաբերությունների մեջ մենք ի՞նչ ունենք. ունենք միջուկային ֆիզիկա, ունենք ժողովուրդ, որը պատրաստ է իր անկախության համար երբևէ կռվել այնպես, ինչպես հայության նախորդ սերունդը Ստալինգրադի համար էր զոհվում: Կա՞ այդ սերունդը, որը Կերչի համար մեռնում էր այնպես, ինչպես երբեք չէր կռվել Հայաստանի համար: Այս բոլորը պիտի ընդհանրացնել, ճշմարտությունը ներկայացնել և ասել հետևյալը. ի հարկե, սա մեր ուժի բանը չէ: Բայց այստեղ Թուրքիայի դերակատարությունն էլ, այդուհանդերձ, չափավոր է: Մենք ի՞նչ պիտի անենք. տեսնենք այդ ուժային կենտրոնների փոխհարաբերության բալանսի շարժը և տեղավորվենք այնտեղ, որտեղ մեզ համար ավելի անվտանգ է:Այսօր անվտանգ է Ռուսաստանի ուժային բևեռում լինելը:Ունեցել ենք երեք նախագահ, երեքն էլ ճիշտ ընտրություն են կատարել, որովհետև հասկացել են եղած վիճակում մեր տեղն ու պոտենցիալը: Բայց մեզ մոտ սա երբեք չպիտի վերածվի տգիտության հաղթահանդեսի, ասիականության տոնահանդեսի, չպիտի հրաժարվենք գիտությունից, տեխնիկայից, կրթությունից և նանոտեխնոլոգիաներից ասելով, թե հզորները կան, և այլն, և այլն: Կարծում եմ՝ ընդհակառակը, մենք ստանում ենք ճապոնական տարբերակ: Ո՞րն է դա. ունենալ միջուկային հովանոց, զարգանալ հովանոցի տակ, ինչպես ճապոնացիները վերցրեցին ամերիկյան միջուկային հովանոցը, տեղավորվեցին տակն ու այստեղ կարողացան իրենք իրենց զարգանալ: Սա մեր հնարավորությունն է, որ պիտի օգտագործենք: Երկրորդ՝ սա համաշխարհային ուժերի տեղաշարժի շրջան է, կարող է տասնամյակներ տևել նույնիսկ, ես չեմ բացառում՝ 30, 40, 50 տարի: Ուրեմն՝ շունչը հավաքել, մարզվել, ոչ թե ողորմելի գաղթականի հոգեբանությամբ և ուրիշից լոբի ակնկալելով շարժվել, այլ հայ ժողովրդի մտավոր և բարոյական պատասխանատվությունը բարձրացնելով՝ նրան վերադարձնել այն գիտակցությունը, որ ինքը դերակատար է: Ո՞րն է դերակատարությունը. մենք ունենք բանակ, որն ԱՊՀ շրջանակում համագործակցության մեջ է, ուրմեն, այդ բանակը զորացնել, գիտությունը կարգի բերել: Ես վստահ եմ, որ միջուկային զենքի առկայությամբ խոշոր տերությունների պատերազմ չի լինելու, որովհետև միանշանակ է, որ 3-րդ համաշխարհային պատերազմը հաղթողների և հաղթվողների հավասար մահ է. առաջին հերթին ամերիկացիների, երկրորդ՝ ռուսների, չինացիների, որոնք այդ զենքն ունեն և կարող են օգտագործել: Այս պետություններն ունեն քաղաքականության երկրորդ շերտը, որի մասին չեն խոսում, բայց ժամանակին ստիպված կլինեն խոսել, նաև՝ համագործակցել, Հայաստանը դիտել որպես եվրասիականության ռազմական համագործակցության, աշխարհի հետ եվրասիականության համագործակցության հարթակներից մեկը: Եվ այստեղ մենք կկատարենք մեր պատմական գործառույթներից մեկը: Վ. Բրյուսովը շատ հետաքրքիր բանաձևել է՝ Հայաստանը հազարամյակների ընթացքում իր մեջ սինթեզում է, համադրում է Արևելքն ու Արևմուտքը: Դրա համար ի՞նչ է պետք. Ֆրիդրիխ Մեծի ասելով՝ առաջինը՝ ջանասիրաբար սովորել սեփական պատմությունը, երկրորդ՝ սեփական արժանապատվությամբ արժևորել սեփական մշակույթն ու պատմությունը և, որքան հնարավոր է՝ ծավալվել քաղաքականության մեջ: Բիսմարկն ասել է՝ ես խելագար չեմ, որ մտածեմ, թե գետնի հունը կարող եմ շուռ տալ հետ, բայց հաստատ ես կարող եմ լինել լավ նավավար և իմ նավն այդ խորդուբորդ ջրերի մեջ վարեմ այնպես, որ խութերի չհանդիպի: Ես դա եմ ցանկանում: Այսօր մեր հեռանկարները բաց են, դրա համար պետք է նաև համազգային մոբիլիզացիա՝ պետության կազմակերպվածության պայմաններում: Այս կարգի պետությունով ոչնչի հասնել չենք կարող: Կարող ենք այսպես՝ գողացեք բոլորդ, ով ինչ կարող է՝ տարեք, պետությունը հասցրեք զրոյական աստիճանի, կամ էլ՝ հրեաների նման խելքի եկեք և որպես ազգի պահպանման հիմնական գործոն՝ դիտեք ձեր պետականությունը: Եթե դա լինի, ձեր արժանապատվությունն ու ձեր գնահատականն էլ խոշորների կողմից կլինի:
- Շնորհակալություն պրն. Շիրինյան: Հարգելի ունկնդիրներ, հիշեցնեմ՝ դուք լսում էիք «Cui prodest կամ ո՞ւմ է ձեռնտու» հաղորդաշարը: Տաղավարում աշխատում էին Հայկուհի Մինասյանը և հաղորդաշարի հեղինակ, Մանկավարժական համալսարանի քաղաքագիտության և իրավունքի պատմության ամբիոնի վարիչ, քաղաքական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր Լևոն Շիրինյանը: Հաջողություն:

 

Բեռնեք Հայկական Լրատվական Ռադիոյի հավելվածները այստեղ՝




website by Sargssyan