Chat with us, powered by LiveChat
Բաժանորդագրվել

Մուտք գործել

Կամ

Չի կարող լինել դատարկ!

Չի կարող լինել դատարկ!

Գաղտնաբառի վերականգնում

Գրանցվել

Կամ

Error message here!

Error message here!

Error message here!

Մոռացել ե՞ք գաղտնաբառը։ Մուտքագրեք ձեր էլ.հասցեն եւ դուք կստանաք նոր գաղտնաբառ։

Էլ. հասցեն գրանցված չէ։

Վերադառնալ

Close

Ստորություն է առանց պատերազմի հայրենիքը թշնամուն հանձնելը. «Cui prodest» կամ ում է ձեռնտու

ԲԱԺԱՆՈՐԴՆԵՐԸ ԽՐԱԽՈՒՍՈՒՄ ԵՆ ԽՈՍՔԻ ԱԶԱՏՈՒԹՅՈՒՆԸ ԵՎ ՍՏԱՆՈՒՄ ՈՐԱԿ ՊԱՀԱՆՋԵԼՈՒ ԻՐԱՎՈՒՆՔ
Հետևե՛ք մեզ YouTube-ում

Ուզում եմ մեր միջից դուրս գա այն տխմար խոսակցությունը, թե ազատագրված հողերում մարդ չի ապրում՝ տանք թուրքին խաղաղության դիմաց: Եթե անգամ միայն Երևանը մնա ամբողջ Հայաստանից, թուրքը ասելու է, որ դա իր պատմական հողն է: 2-րդ՝ ազատագրված հողերում մարդ չի ապրում՝ այո՛, չի ապրում, Սիբիրում շա՞տ մարդ է ապրում. ռուսներն այդ Սիբիրը ինչո՞ւ չեն տալիս ճապոնացիներն: .Չի ապրում՝ թող չապրի: Իմ բանաձևը հետևյալն է՝ թող թուրք չապրի, ինչ ուզում է՝ լինի: Ռուսասեր, թուրքասեր հայ ժողովրդին, բոլոր նրանց, ովքեր իրենց հայ են կոչում պիտի ասել՝ հայ-թուրքական կոնֆլիկտը կոմպրոմիսներ չունի: Ոչ մի պարագայում ոչինչ թուրքին զիջել չի կարելի: Թուրքի հետ փոխհարաբերության մեջ գործում է ֆիզիկական ուժի և նրա աչքը հանելու գործոնը, որ մենք արել ենք Արցախի պատերազմի ժամանակ:

Հաղորդման սղագրություն

_Ողջույն հարգելի ռադիոլսողներ և ռադիոդիտողներ: FM 106.5 հաճախությամբ իր աշխատանքն է սկսում «Cui prodest կամ Ում է ձեռնտու» հաղորդաշարը: Տաղավարում աշխատում են Հայկուհի Մինասյանը և հաղորդաշարի հեղինակ, Մանկավարժական համալսարանի քաղաքագիտության և իրավունքի պաատմության ամբիոնի վարիչ, քաղաքական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր Լևոն Շիրինյանը: Այս հաղորդման առանցքում կրկին Արցախն է, սակայն մինչև բուն թեմային անցնելը, պրն. Շիրինյանը մի բան է ուզում ընթերցել: Բազմաթիվ անգամ նշել ենք, որ մեր հաղորդաշարը բացառապես հայկական դիտանկյունից է և բացառապես Հայաստանի շահերն է հետապնդում: Այս պահին պրն. Շիրինյանը մի փոքրիկ հատված կընթերցի՝ այդ խոսքերը հաստատելու համար:
_ Կարծում եմ՝ լավ սկզբունք է, որովհետև ժողովուրդը նաև գրավոր խոսքի ժողովուրդ է՝ հին գրավոր խոսքի: Ընդհանրապես երբ մարդիկ գիրք են կարդում կամ գրքից կարդացածն են մեջբերում, ասվելիք խոսքին ավելի շատ հավատ են ընծայում. դա երբեմն ճիշտ է, երբեմն՝ սխալ: Ֆրիդրիխ Մեծը Պրուսիայի «Լուսավորյալ» կոչված թագավորն է, որը ապրում և աշխատում էր բացառապես Գերմանիայի համար, և Գերմանիայի համար էլ մահացավ: Եվ ես ուզում եմ քաղաքաքականության մասին նրա խոսքն ուղիղ մեջբերել: Մտածում եմ, որ այն յուրաքանչյուր հայի սրտի կամ ուղեղի մորմոք պետք է դառնա, իրենք պարտավոր են մտածել ու հասկանալ այնպես, ինչպես այստեղ քաղաքականությունը բանաձևվում է: Բայց այդ խոսքը համամարդկային արժեք ունի ցանկացած իմաստով, եթե մեկնաբանում ենք մեր դիտանկյունից: «Քաղաքականությունը բոլոր հարմար միջոցներով միշտ սեփական շահերին համապատասխան գործելու արվեստն է, ուստի պետք է իր շահերը ճանաչել, և այդ ճանաչմանը հասնելու համար հարկավոր են ուսումնասիրություններ, հոգևոր կուտակում և լարված ջանասիրություն»: Ճիշտ է, ասողը պրուսացի է, հայ չէ, բայց այդ բոլորը մենք կարող ենք հասկանալ բացառապես մեր՝ հայկական տեսանկյունից, ինչպես Դուք եք շեշտում. դա փայլուն միտք է, որովհետև մեզ մոտ նաև խոտորումներ են եղել: Եվ այս լույսի ներքո տանենք այսօրվա մեր զրույցը:
_Նախորդ հաղորդման ընթացքում, եթե հիշում եք, անդրադարձանք Չիչերինի նամակին՝ Լենինին ուղղված, որից պրն. Շիրինյանը մի փոքր հատված ներկայացրեց և բացատրեց, թե Ռուսաստանն ինչ քաղաքականություն է որդեգրել մեր տարածաշրջանում, և որոնք են դրա սկզբունքները: Այս պահին կփորձենք հասկանալ, թե ինչ քաղաքականություն են որդեգրել մեր ղեկավարներն անկախությունից ի վեր: Առիթը, մասնավորապես, ՀՀԿ խմբակցության պատգամավոր Լևոն Մարտիրոսյանի հարցազրույցն է 1in.am կայքին. նա մեկնաբանում է Լավրովի այցը Հայաստան ու նաև նշում, մեջբերում եմ իր խոսքերը, թե չի բացառվում, որ խաղաղության երաշխիքների դիմաց որոշ տարածքներ հանձնվեն: Մեր ռադիոկայանը, բնականաբար, փորձեց կապ հաստատել պրն. Մարտիրոսյանի հետ, և նա նշեց, որ ոչ թե կոնկրետ տարածքների հանձնման մասին է խոսքը, այլ պարզապես ասում է, որ դա չի բացառվում և մեր քաղաքականության մասն է կազմում, հնարավոր լուծումներից մեկն է՝ խաղաղություն հողի դիմաց: Պրն. Շիրինյան, մի ժամանակ այս միտքը բացառապես պետական այրերն էին արտաբերում, այն էլ՝ շատ բարձր միջազգային հանդիպումների ժամանակ. պատճառաբանում էին, որ սա արտաքին քաղաքականությանը վարելու տարր է, նրբություն է, դիվանագիտություն է, իհարկե, մենք հող չենք հանձնելու: Հող հանձնելու թեման տաբու էր, բայց, կարծես, այն արդեն վերացել է, և մարդիկ իրենց թույլ են տալիս նման բան արտաբերել: Ինչպե՞ս ստացվեց, որ այդ թեման դարձավ քննարկման առարկա: Պրն. Գինոսյանը հաճախ է մեջբերում Սամվել Կարապետյանի խոսքերը, որ արյունով վերցրածը թանաքով չեն հանձնում. սա, երևի, այդ հողերի վերաբերյալ լավագույն ձևակերպումն է: Հիմա սկսենք անկախությունից ի վեր՝ Լ. Տեր-Պետրոսյանի քաղաքականությունից մինչև մեր օրերը: Մեր քաղաքական իշխանություններն ինչպե՞ս հարցը հասցրեցին այս վիճակին:
_Նախ՝ ի՞նչ վիճակի է հասել. հարցադրումն անենք, հետո անդրադառնանք դրան:
_Արիստոտելն ինչպես խորհուրդ էր տալիս, ձևակերպենք: Բուն բովանդակությունն հատևյալն է. շատերն ասում են՝ մենք այսօր չենք կարողանում բնակեցնել ազատագրված տարածքները: Ինքս երկու տարի առաջ փոքր հարցում եմ անցկացրել, և շատերն ասում են՝ ինչքան պետք է պատերազմենք, այո՛, թող խաղաղության դիմաց մի փոքր տարածք զիջենք, բայց մեր տղաները սահմանին չեն վիրավորվի և այլն:
_Իսկ ո՞վ ասաց, որ չեն վիրավորվի: Ես ուզում եմ հարց տալ պրն. Լևոն Մարտիրոսյանին՝ պրն. հանրապետականին՝ դուք ո՞ւմ եք ներկայացնում, կոնկրետ ինքն ո՞ւմ է ներկայացնում. խոսում է Հանրապետական խմբակցությա՞ն անունից, թե՞ նախագահի մամլո քարտուղարի պարտականությունն է վերցրել իր վրա. եթե դա այդպես է, ապա ինքը պիտի ասի՝ ես այս պարտականությունն եմ կատարում: Թե՞ իրեն լիազորել են Արցախի իշխանությունները: Ինքը մանվածապատ է խոսում, իմ կարծիքով՝ տվյալ պարագայում ոչ մեկին չի ներկայացնում: Պարզ է, որ ՀՀԿ խոհանոցում է հավանաբար պատրաստվել, բայց հիմա կտրուկ պիտի հրաժարվի, ինչպես իրենց մոտ ավանդույթ կա, ասելով, որ այդպես չէ: Եթե այդպես չէ, ինքը մասնավոր անձ է, Ֆրիդրիխ Մեծի ասածի լույսի ներքո ես հարց ունեմ նրան՝ ինչպիսի՞ մասնագիտական պատրաստվածություն ունի, որ վերլուծության արդյունքում հասել է այդպիսի եզրակացության:
_Կներեք, պրն. Շիրինյան: Այս միտքը մի կողմից շատ բուռն քննադատության արժանացավ, մարդիկ շատ վրդովվեցին, անգամ, ինչպես Արմեն Աղայանն էր ձևակերպում, այս հայտարարութան պատճառով համահայկական մի մեծ ջոկատ կստեղծվի, որը պատրաստ է դա թույլ չտալու:Սակայն սա Մադրիդյան սկզբունքներն են: Ամեն անգամ, երբ Ուորլիքը կամ մի այլ բարձրաստիճան պաշտոնյա խոսում է «գրավյալ» տարածքների կամ հող հանձնելու մասին, մենք ոգևորվում ենք, այդ մարդուն մեղադրում ենք: Բայց երբ մենք նայում ենք մեր բարձրաստիճան այրերի քննարկած փաստաթղթերը, այն է՝ Մադրիդյան սկզբունքները, դա մեր պետական քաղաքականությունն է, ինչո՞ւ ենք մեղադրում ինչ-որ մեկին:
_Անցնենք առաջ ըստ քաղաքագիտության, ոչ թե՝ ըստ ցանկությունների, կամ օրվա իշխանությունների, դերակատարների. սրանք բոլորովին տարբեր բաներ են: Փորձենք տեսնել՝ պետական շահը և իշխանության օրվա շահը համընկնո՞ւմ են: Կա մի իրողություն՝ Արցախի հանրապետությունը. հանրաքվեով անկախ պետականություն է հռչակվել, ունի սահմանադրություն և իր իրավազորությունը տարածել է ամբողջ տարածքի վրա: Հետևաբար՝ ազատագրված տարածք այլևս չկա: Կա ՀՀ՝ 30.000 քառ. կմ-ի վրա, և կա Արցախի Հանրապետություն, որ ԼՂԻՄ գումարած մնացած տարածքն է: Ընդ որում, ԼՂԻՄ-ի մի մասը մնացել է ադրբեջանական օկուպացիայի տակ. Շահումյանի շրջանը, որը հանրաքվեով Արցախի մաս է, մնում է Ադրբեջանի օկուպացիոն ռեժիմի տակ: Հետևաբար՝ Արցախը սահմանադրությամբ դեռ խնդիր ունի իր հայրենիքի մի մասը վերադարձնելու: Քանի որ կա ԼՂՀ-ը, յուրաքանչյուր պաշտոնյա, բացառությամբ ՀՀ նախագահի, պետք է խոսի, բացատրի, որ ինքը լիազորված է Արցախի իշխանությունների կողմից, ցանկալի է՝ նաև իրենց մասնագիտական որակները նշեն: Խոսքը մեր վերլուծաբանների մասին է. իրենց ո՞վ է թույլ տվել նման խոսակցություններ վարել, երբ կա Արցախի օրինական իշխանություն: Կարծում եմ, որ տվյալ անձը միջամտում է Արցախի ներքին գործերին, որի իրավունքը չունի: Կա երկրորդ մասը՝ ինչո՞ւ են լինում այդ խոսակցությունները: 1994թ. սկսած, երբ խաղաղության զինադադարը կնքվեց, հայկական կողմից տարբեր խոսակցություններ են եղել, մանավանդ՝ Լ. Տեր-Պետրոսյանը մի ժամանակ հոգեկան ցնցող վիճակի հասցրեց պարտվողականությունը, հաղթական զորքին տրամադրում էր, քարոզչության մեջ պարտադրվեց: 1999թ. Քոչարյանի ժամանակ Արցախի հարցի քննարկումը հասավ ծայրակետին, երբ հավասարակշռվեց և ընդհանուր պետության մոդել առաջարկվեց: Սա դիվանագիտության ոլորտում հայկական կողմի ձեռքբերած ամենաբարձր կետն է, որովհետև դրանից հետո հոգեբանորեն կարծես թե առաջանում է մի վիճակ, որ պետք է հետ վերադարձվի: Այսինքն՝ իրենց պատկերացումներով Արցախն ինչ-որ ապրանք է, որը պետք է հետ տալ կամ՝ չտալ. թուրքերն էլ այդ ձևով խաղում են: Հիմա նույնիսկ Հայաստանում կան վերլուծաբան կոչվածներ, մասնագետներ, որոնք անտեսելով հազար ու մի բան, առաջին հերթին՝ Արցախի պետության ինքնիշխանությունը, խոսում են պահվող տարածքների, փախստականների վերադարձի և այլնի մասին՝ սրանով խրախուսելով հայկական երկու պետությունների դեմ ադրբեջանական ագրեսիան, հակահայկական քաղաքականությունը և պատերազմի տրամադրությունները: Եթե այստեղ պաշտոնյան խոսում է տարածք վերադարձնելու մասին, ապա Ադրբեջանի կողմից ոչ մեկը տխմար չէ, որ դա չուզի: Սերժ Սարգսյանի շրջանում այս քաղաքականության մեջ առաջ եկան նոր տարրեր. եթե նախորդ երկու նախագահներն այդ գաղտնի փաստաթղթերի մասին, որոնցից մեկը նաև Մադրիդյան անհասկանալի սկզբունքներն են, չէին խոսում, Սերժ Սարգսյանն ինքը կամ իր միջավայրը կամաց-կամաց սկսեցին դրանք խոսակցության նյութ դարձնել: Երկրորդ շերտը տեսնենք: 1994թ. մայիսից, երբ կնքվել է զինադադար, հայկական կողմը մի թիզ հող չի վերադարձրել Ադրբեջանին: Կարծում եմ՝ սա հերթական մի շրջափուլ է: Անցնենք երկրորդ մասին: Եթե իրականում բանակը, ազգն ավելի է կազմակերպվում, միջազգային հարաբերությունների ոլորտում ԱԳՆ-ը քրտնաջան աշխատում է, դեսպան են դառնում ոչ թե այդ երկիրը վայելելու, այլ այդ երկրում Հայաստանի պետական շահերը պաշտպանելու համար: Ամեն դեպքում, նման հակասությունների հանդիպում ենք, բայց ունենք ռեալ փաստ, սա է քաղաքականության արդյունքը՝ դեռևս ոչ մի թիզ հող Հայաստանի կողմից չի հանձնվել: Վերջերս Արցախի բանակ էի գնացել, նրանք ընդհանրապես որևէ բան հանձնելու մտադրություն չունեն, ընդհակառակը: Ես կարծում եմ՝ բանակը պետք է պատրաստ լինի ադրբեջանական ագրեսիային, եթե լինի: Ուրեմն, շատ արագ Եվլախը պիտի խփվի՝ ուղիղ իմաստով: Այդ հանգույցը երկու օրում Ադրբեջանը կմեռցնի: Դրա համար էլ գնացել կանգնել են, ինչ-ինչ հանգամանքներում, 10 կմ-ից ավելի չեն շարժվել: Ի՞նչ սխալ է եղել: Մենք գիտենք, որ աշխարհում գերհզոր ուժեր կան, որ Հայաստանում էլ պապա որոնողները շատ-շատ են, մանավանդ՝ հոգեկան հիվանդություն կա՝ կապված Ռուսաստանի նկատմամբ դիրքորոշման հետ, և այլն, այդ նպատակով էլ Ֆրիդիրխ Մեծին հիշատակեցինք: Բոլոր դեպքերում այստեղ մի բան չկատարվեց՝ պետականությունը չուժեղացավ, ուժեղացած պետության այն մոդելը չընտրվեց, որը ՀՀ-ին կբերեր բարգավաճում, հզորացում, օրենքի գերակայություն. այստեղ ենք թերացել: Իսկ դրա համար պետք էր գիտաարդյունաբերական համակարգը վերականգնել, ժողովրդին նախապատրաստել. այստեղ ես Վիլսոնին ցիտեցի՝ ոչ թե բանակը պիտի պատրաստել պատերազմին, այլ՝ ազգը: Այս հարցն այլ ճանապարհով գնաց, բայց ես կարծում եմ, որ անդարձ չէ. սա Արցախյան հարցի շուրջ միջազգային ուժերի հավասարակշռության փոփոխության հերթական շրջադարձն է: Մի ժամանակ էլ Գոբլի ծրագիրն էր իրականանում: Գոբլը կա, իսկ ծրագիրն առայժմ գզրոցում է մնում: Պետք է քաղաքականություն որդեգրվի ուժեղացնել, սեփական հայրենիքում սեփական արտադրություն ստեղծելու, սեփական գիտություն, սեփական ոգի, շունչ. այս գործն այսպես պիտի տարվի: Հիմա ինչո՞ւ է պրն. Մարտիրոսյանը այս մասին խոսում. կարող եմ ենթադրել՝ մնալով քաղաքագիտության շրջանակում, որովհետև չեմ ընդունում դավադրությունների տեսությունը, լրտեսական լուրերի տարածումը, որովհետև ինքս դրանց չեմ տիրապետում, գիտեմ, որ ինքն էլ չի տիրապետում (շատ քչերն են իրազեկ, երևի պետության անվտանգությունն այդպես էլ պահանջում է): Հնարավոր է նաև, որ քաղաքական ղեկավարությունն է այդ խոսակցությունը շրջանառության մեջ դրել՝ ժողովրդի տրամադրությունը շոշափելու նպատակով: Սա շատ հնարավոր բան է, կարող եք սոցիոլոգիական հարցում համարել. դա պետք է նաև օտարներին փաստելու համար: Այդ պատճառով ես կոչ եմ անում նաև զանգվածային բողոքի ակցիաներ կազմակերպել Ռուսաստանից սկսած, արևմտյան պետություններից, բոլորին ասել, որ ապրիլի 24-ին Ծիծեռնակաբերդում թափած ձեր կոկորդիլոսի արցունքները ոչ մի կոպեկ չարժեն, եթե դուք Արցախի հարցը չեք ուզում կապել Ցեղասպանության հարցի հետ, և քաղաքակրթության թշնամուն, որ թուրքն է, ինչ-ինչ պատրվակներով ճանապարհ տալու: Հիմա անդրադառնանք այն փաստին, որ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմում 300.000 կամ 350.000 հայ է զոհվել Ռուսաստանի տափաստաններում, Կերչում և այլն, որ ես եմ ասել: Ժամանակը չէ՞, որ այս նույն մարդիկ, որոնք մեզ համոզում էին, թե դա շատ ճիշտ է եղել, հիմա դիմեն Ռուսաստանի իրենց գործակալներին՝ կոչ անելով Հայաստանի երկու պետականության համար, ոչ թե հայ ժողովրդի, 30 ռուս զինվոր զոհել՝ 300.000-ի փոխարեն, որպեսզի Հայաստանը մնա դաշնակից բարեկամ պետություն: Ես առաջարկում եմ այդ ակցիան սկսել, մնացածը կտեսնենք՝ ինչ կլինի:
_Վերջին հարցն եմ ուզում տալ: Արդյո՞ք գոյություն ունի խաղաղություն ինչ-որ բանի դիմաց. մի մասն ասում էր՝ խաղաղություն ԼՂ-ի միջազգային ճանաչման դիմաց, մյուս մասը՝ որոշ տարածքների հանձնման: Արդյո՞ք այս բանաձևը թուրքերի պարագայում, որը, ինչպես Դուք նշեցիք, քաղաքակրթության թշնամին է, ազդելու է, քանի որ Ալիևն անընդհատ նշում է, որ Երևանի խանությունն իրենցն է, այստեղ մենք անելիք չունենք: Այսինքն՝ Ստեփանակերտից հետո իրենց թիրախում հաջորդը Երևանն է հայտնվելու:
_Անկեղծ գնահատելով Ձեր տաղանդը, որովհետև հարցը միշտ բերում եք այնտեղ, որտեղ պիտի լինի, ասեմ հետևյալը. ես բազմիցս ասել եմ և ուզում եմ ռուսասեր, թուրքասեր հայ ժողովրդին, բոլոր նրանց, ովքեր իրենց հայ են կոչում ասել՝ հայ-թուրքական կոնֆլիկտը, որ սրվել է Բեռլինի կոնգրեսից հետո և շարունակվում է այսօր, կոմպրոմիսներ չունի: Այսինքն՝ ոչ մի պարագայում ոչինչ թուրքին զիջել չի կարելի: Թուրքի հետ փոխհարաբերության մեջ գործում է ֆիզիկական ուժի և նրա աչքը հանելու գործոնը, որ մենք արել ենք Արցախի պատերազմի ժամանակ: Երկրորդ, ուզում եմ մեր միջից դուրս գա այն տխմար խոսակցությունը, թե այնտեղ մարդ չի ապրում: Այո՛, չի ապրում, Սիբիրում շա՞տ մարդ է ապրում. ռուսներն այդ Սիբիրը ինչո՞ւ չեն տալիս ճապոնացիներն: Մի 20 տարի առաջ Սիբիրում տասնյակ-հարյուր հազարավոր քմ կիլոմետրերով ընդհանրապես մարդ չէր ապրում: Այստեղ Արարատյան դաշտից սկսեցին տեղահանությունը, հիմա տանում են, մագադանները հայերով բնակեցնում են, որ այդ տարածքներում մարդ ապրի: Հիմա ի՞նչ է նշանակում դա. չի ապրում՝ թող չապրի: Իմ բանաձևը հետևյալն է՝ թող թուրք չապրի, ինչ ուզում է՝ լինի: Եթե այսօրվա սերունդը հոգնել, դարդոտել, ազգային ինքնագիտակցությունը կորցրել է, ուրեմն կգա նոր սերունդ, որ իր հայրենիքին տեր կլինի, բայց ոչ մի պարագայում չի կարելի դա թույլ տալ: Մեր դասականներից մեկի՝ Ռուբեն Տեր-Մինասյանի խոսքն ասեմ, որն Առաջին հանրապետության Պաշտպանության վերջին նախարարն էր, որին բոլշևիկները և նրանց ժառանգները մինչև հիմա ատում են: Նժդեհին, Անդրանիկին սիրում են, Ռուբենին չեն սիրում, որովհետև նրա վերջին խոսքն այսպիսին էր՝ անշուշտ, պատերազմը շատ գեշ բան է, բայց ստորություն է առանց պատերազմի հայրենիքը թշնամուն հանձնելը: Պատրաստվեք պատերազմի: Ես ռազմատենչ չեմ, հայ ժողովուրդը, ինքն իմանալով իր քաղաքական պատմության նորագույն շրջանի այս ելևէջները, շատ ավելի պետք է պատրաստվի պատերազմի, քան՝ կարելի է երևակայել: Պատրաստվեք պատերազմի, կունենաք խաղաղություն, և այս մատի փաթաթան դարձրած խոսակցություններն էլ չեն լինի: Իմ գնահատականով երեք համանախագահ պետությունների շահերի բախումը, անհամատեղելիությունը տարածաշրջանում առայժմ այնպիսին է և կարող է տասնամյակներ տևել, որ նրանք այս հարցում որևէ կերպ չեն կարող գալ ընդհանուր հայտարարի: Մենք պիտի ընդունենք, որ մենք հարցը լուծել ենք, վերջացած է սա: Մենք պետք է նոր կռվաններ վերցնենք՝ Նախիջևանի ազատագրման հարցը կա, որ պայմանագրերը թելադրում են, և գնանք, այսպես ասած, դեպի Հայաստանի վերակերպման քաղաքականությունը՝ բնակեցնելով, ստեղծելով: Ես ենթադրում եմ, որ այս բոլոր խառնակչության հիմքը հիմնականում ռուսներն են. Չիչերինի բանաձևը հիշենք: Բայց այստեղ Հայաստանն ունի մշակված կոմպլեմենտար քաղաքականություն,և պարտավոր է մանևրել: Ես ասում եմ՝ եթե Արցախի հարցում իրենք հանգելուեն պրն. Մարտիրոսյանի ասած տեսակետին, մենք պետք է հայտարարենք, որ ՀՀ-ում մեզ ո՛չ ռուսական ռազմաբազա է պետք, ո՛չ էլ ռուսական ներկայություն: Փասափուսաները թող վերցնեն և Հյուսիսային Կովկաս գնան: Իսկ սա մենք կարող ենք անել:
_Շնորհակալություն: Հարգելի ունկնդիրներ, հիշեցնենք՝ լսում էիք «Cui prodest կամ Ում է ձեռնտու» հաղորդաշարը: Տաղավարում աշխատում էին Հայկուհի Մինասյանը և հաղորդաշարի հեղինակ, Մանկավարժական համալսարանի քաղաքագիտության և իրավունքի պատմության ամբիոնի վարիչ, քաղաքական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր Լևոն Շիրինյանը: Հաջողություն:

 

Բեռնեք Հայկական Լրատվական Ռադիոյի հավելվածները այստեղ՝




website by Sargssyan