Chat with us, powered by LiveChat
Բաժանորդագրվել

Մուտք գործել

Կամ

Չի կարող լինել դատարկ!

Չի կարող լինել դատարկ!

Գաղտնաբառի վերականգնում

Գրանցվել

Կամ

Error message here!

Error message here!

Error message here!

Մոռացել ե՞ք գաղտնաբառը։ Մուտքագրեք ձեր էլ.հասցեն եւ դուք կստանաք նոր գաղտնաբառ։

Էլ. հասցեն գրանցված չէ։

Վերադառնալ

Close

Մամայիս արև, հորս արև, կեղծել չկա. սա մշակո՞ւյթ է «Cui prodest» կամ ում է ձեռնտու

ԲԱԺԱՆՈՐԴՆԵՐԸ ԽՐԱԽՈՒՍՈՒՄ ԵՆ ԽՈՍՔԻ ԱԶԱՏՈՒԹՅՈՒՆԸ ԵՎ ՍՏԱՆՈՒՄ ՈՐԱԿ ՊԱՀԱՆՋԵԼՈՒ ԻՐԱՎՈՒՆՔ
Հետևե՛ք մեզ YouTube-ում

Իմ երիտասարդ տարիներն անցան՝ «ընտրությունները մի կեղծեք», «ընտրությունները պիտի կեղծենք» կարգախոսներ լսելով: Պաշտոնյային նայում ես՝ փողկապով, սիրուն, սափրված նստում՝ «մամայիս արև, կեղծել չկա», բայց գիտես, որ հրամանը կատարում են, տակից կեղծում են իր օգտին: Սա մշակո՞ւյթ է: Իսկ դուք կպատկերացնե՞ք Գերմանիայում կամ Ֆրանսիայում այսպիսի վիճակ, որ «մամայիս արև, հորս արև, կեղծիք չի լինելու», բայց բոլորը գիտեն, որ նա կեղծելու հրաման տվողներից մեկն է: Սա արդեն մեր ինքնությունից, պատմությունից, քաղաքական կյանքից հեռացած ավանդույթ է. այս իմաստով բառացիորեն ասիացի ենք՝ արժանի Աֆրիկայի ժողովուրդների կամ ցեղերի բարքերին:

 

_Ողջույն հարգելի ռադիոլսողներ և ռադիոդիտողներ: FM 106.5 հաճախությամբ իր աշխատանքն է սկսում «Cui prodest կամ Ում է ձեռնտու» հաղորդաշարը: Տաղավարում աշխատում եմ ես՝ Հայկուհի Մինասյանս, և հաղորդաշարի հեղինակ, Խ. Աբովյանի անվ. մանկավարժական համալսարանի քաղաքագիտության և իրավունքի պատմության ամբիոնի վարիչ, քաղաքական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր Լևոն Շիրինյանը: Մինչ հաղորդման առանցքին անցնելը, որն այսօր կրկին Արցախն է, պրն. Շիրինյանը մի փոքրիկ հատված է ուզում ընթերցել: Ո՞ւմ խոսքերն եք ուզում մեջբերել:
_ Սա երևի ճիշտ ձևաչափ է, որպեսզի մենք նախ մնանք օբյեկտիվությամբ շրջագծի մեջ, և մեր քաղաքացիների գիտակցությունից դուրս գաս այն պատկերացումը, որ քաղաքագետն անպայման մանիպուլիացիաների է դիմում, ծառայում է որևէ մեկին: Որպեսզի դա չլինի, նաև համաշխարհային քաղաքագիտական մտքի դասականներից մեջբերումներ անենք: Լավ է միայն մի չափորոշիչ ունենալ՝ կա ՀՀ ազգային պետական շահ, որին ստորադաս է ամեն ինչ և ամեն մի խումբ. քաղաքագիտության մեջ դա այդպես է ձևակերպված: Գերմանացի հայտնի սոցիոլոգ, քաղաքական վերլուծաբան, քաղաքագետ, խոշոր մտածող Մաքս Վեբերն անցյալ դարասկզբին գրում էր հետևյալը. քաղաքագետը լսարանում, տվյալ պարագայում լսարան կարող ենք համարել նաև մեր ռադիոունկնդիրներին, պարտավոր է առաջնորդվել միայն գիտության չափորոշիչով և չզբաղվել քարոզչությամբ, ինչը ես չեմ անում: Վեբերն ասում է՝ այն քաղաքագետը, որը քաղաքականությունը վերլուծում է որպես գիտության ոլորտ, իսկ քաղաքական կազմակերպություններն էլ դիտում է որպես ինստիտուտներ և քաղաքական կյանքի բաղադրիչներ, նա պիտի գիտակցի, որ դա այլ բան է, քարոզչությունը կամ քաղաքական շահ պաշտպանելը՝ այլ բան: Սա ուզեցի փոխանցել մեր ժողովրդին, որպեսզի հասկանան, որ մեր արածը բխում է բացառապես ՀՀ-ի շահերից: Անշուշտ, կան մարդիկ, որոնց շահերից իմ ասածը չի բխում, և հասկանալի է, որ չի բխի: Օրինակ՝ իմ ասածը չի բխում պլուտոկրատիայի շահերից, բայց կա աշխատավոր մարդկանց ահռելի զանգված, ում շահերին համահունչ է, նաև նրանց շահերին, ովքեր կուզեն՝ Հայաստանը լինի ազատ, անկախ և միացյալ: Այս բոլորը բխում է այդ զանգվածի շահերից:
_ Շնորհակալություն, պրն. Շիրինյան: Հարգելի ունկնդիրներ այժմ անցնենք հաղորդման առանցքին: Կրկին Արցախի մասին ենք խոսում: Նախորդ հաղորդումների ընթացքում ևս խոսում էինք, թե Ռուսաստանն ինչ քաղաքականություն է որդեգրել Արցախի հարցում, անդրադարձանք Լենինին ուղղված Չիչերինի նամակին, հետո խոսեցինք, թե ինչպես է մեր պետական գործիչներից յուրաքանչյուրն այս հարցի լուծումը տեսնում: Վերջում կանգ առանք այն կետի վրա, որ աստիճանաբար տեղի է ունենում հայաստանցի-ղարաբաղցի, Հայաստան-Արցախ անկախ պետությունների տարանջատումը, և սրան հավատացին ոչ այնքան միջազգային հանրության ներկայացուցիչները, ինչի համար, հիմնականում, սա արվում էր, այլ մեր սեփական ժողովուրդը: Այսինքն՝ Հայաստանի այս հատվածի բնակիչներն սկսեցին ասել՝ սրանք ղարաբաղցի են, Ղարաբաղում նաև կարծիքներ հնչեցին, որ իրենք անկախ են, կապ չունեն Հայաստանի հետ: Ինչպե՞ս պետք է լուծվի այս հարցը հասարակական գիտակցության մեջ:
_ Սոցիոլոգիական հարցում չի արված, թե հայկական զանգվածի քանի տոկոսն է այդպես տրամադրված: Ես կարծում եմ՝ դրանք շատ քիչ են, աննշան մաս են կազմում: Լեոնիդ Ազգալդյանն էր ասում՝ «Հայաստան է, և վերջ»: Այդ իմաստով Ջավախքը Հայաստան է, և վերջ, նշանակություն չունի, որ այսօր շան բերանում է: Ուրեմն, Արցախը Հայաստան է, և վերջ: Հայաստանի առաջին Հանրապետությունը, երկրորդը, երրորդը Հայաստան է, և վերջ, Նախիջևանը Հայաստան է, և վերջ: Հետևաբար, այդ հայերը ևս՝ արցախահայեր, ջավախահայեև, նախիջևանահայեր, արևմտահայեր և այլն, այս բոլորը մի ժողովուրդ է, դա էթնոգենեզի հետ է կապված, իսկ մենք այդ փուլը վաղուց անցել ենք, դարձել ենք ազգ, ժողովուրդ. նույնիսկ օտար պատմիչներից և գիտնականներից ոմանք գտնում են, որ մենք էթնոգենեզը Քրիստոսից առաջ ենք անցել, մինչև պետականություն ունենալը: Իսկ եթե հասարակության մեջ այդպես մտածող մի հատված մնացել է, ապա նա չարաչար սխալվում է, որովհետև այն բոլոր հատկանիշները, որ պետք է ազգ, ամբողջական ժողովուրդ լինելու համար, մենք ունենք, գիտության ոլորտները չանցնենք: Արցախյան շարժման առաջին տարիներին այդ մասին չէր էլ խոսվում: Զարմանալի է, որ 20–25 տարի անցել է, բայց այդ խոսակցությունը դեռևս արդիական է, ինչը շատ ցավալի է. դա սրվեց այն ժամանակ, երբ Ռոբերտ Քոչարյանն Արցախից եկավ, նախագահ ընտրվեց: Հայաստանում և հայ ժողովրդի մեջ կային շահագրգիռ խմբեր, որոնք գիտակցաբար խեղաթյուրում էին հայ ժողովրդի ազգային ինքնագիտակցությունը և ցանում այդ թունավոր սերմերը՝ զուտ իրենց կարիերայի և, հավանաբար, ապագա դոլարների համար. դա իրենց խղճի գործն է: Ընդհանուր առմամբ այս խոսակցությունն անիմաստ է, մենք այդ ճանապարհը վաղուց անցել-վերջացրել ենք: Կա երկրորդ մասը, որ մի քիչ տարակուսանք է առաջացնում. եթե այդպես է՝ ինչո՞ւ է Արցախն առանձին հանրապետություն և, օրինակ, մարզ չի, որ այլ կարգավիճակով միացած լիներ Հայաստանի Հանրապետությանը: Ասեմ հետևյալը. դա պայմանավորված է պետականաշինության, կոնկրետ ճանապարհի ընտրության և օբյեկտիվ հանգամանքներով: 1990-ական թթ. բոլորն էլ ցանկանում էին, որ միավորում լիներ՝ Մայր Հայաստան, ընդ որում, այս 30.000-անոց հանրապետությունը Հայաստանը չէ. Հայաստանը շատ ավելին է, բայց սա ՀՀ-ի կորիզն է, որովհետև մեր բոլոր պետականությունները, բացի Կիլիկիան, կարծես ձևավորվել են Արարատյան դաշտում և նրա շուրջ: Սա իրողություն է: Միջազգային դիրքերն այնքան թույլ էին, բարեկամ ուժեղ պետություն այնքան չունեինք, որ գործն օբյեկտիվորեն գնաց Արցախում անկախ պետություն հռչակելու ճանապարհով: Բոլորն էլ հասկանում էին, որ սա լուծման մի ձև է, բայց ինչպես Դուք հիշեցիք Արիստոտելին, սա ձևն է, ոչ՝ բովանդակությունը, ձևի և բովանդակության դիալեկտիկայի հարց է: Այդ օրերին, հիմա՝ առավել ևս, համաշխարհային հանրության համար ճանաչումը, իրավունքի ռեալիզացումը շատ ավելի հեշտ և ընկալելի կարող էր լինել, քան՝ միացումը: Պարզ է, որ թուրք-ադրեջանական այդ ոհմակը ոռնոցով պիտի ասեր, որ Հայաստանը տարածք է գրավել: Սա է եղել լուծումը: Անկախ պետությունների ֆեդերացիա ստեղծելու ճանապարհով են անցել մեզանից շատ ավելի հզոր պետություններ և համաշխարհային դերակատարներ, օրինակ՝ Գերմանիան: Գերմանիան նույն գերմանացիներն են՝ շատ քիչ տարբերությամբ՝ պրուսացիներ, բավարացիներ, տարբեր երկրամասերից ստեղծված դաշնային պետություն է՝ ԳՖՀ:
_ Բայց այսօր ավստրիացուն ասա, որ ինքը գերմանացի է, քեզ կխեղդի:
_ Ավստրիան ևս, լինելով միատարր գերմանա-ավստրիական պետություն, առանձին պետություն է՝ առանձին երկրամասերի ֆեդերալ պետություն, ոչ ոք նույնիսկ չի էլ հիշում, որ Ավստրիան կարող է ֆեդերալ լինել: Հանգամանքները կրկին նույն կարգով, ճանապարհով են անցել: Միացյալ Նահանգներում ազգային ի՞նչ տարբերություններ կան, որ նահանգների միություն է: Ուզում եմ ասել, որ սա խնդիր չէ, բայց մենք ինքներս էլ պիտի ուզենք հասկանալ. մի տգետ ինձ հանդիպել է և ասում է՝ ինչո՞ւ պարզ չես բացատրում, ասում եմ՝ դու բացատրի, ինչքա՞ն է հնարավոր պարզ բացատրել: Միայն բացատրողից կախված չէ, բացատրվողն ինքն էլ պիտի ուզենա հասկանալ. եթե այդ մարդը տնից որոշած եկել է, որ պետք չէ ոչնչի հետ համաձայնվել, ինչպե՞ս բացատրես: Սա իրողություն է, ոչ մի առնչություն չունի մեր պետականության ազգային բովանդակության հետ: Այն ժամանակվա մթնոլորտը փոխանցելու համար մի օրինակ բերեմ. 1990թ. հրատարակում էինք «Հայաստան» ընդհատակյա թերթը, որում մի հոդված էի գրել այն մասին, որ Հայաստանը պատկերացնում եմ որպես ֆեդերատիվ պետություն: Եթե այն տարիներին մտածել եմ, ինչ- որ մարդիկ տպագրել են, ուրեմն հանգամանքները հասկացել ենք, որ վիճակն այնպիսին չէ, որ ասենք՝ միավորում, և վերջ: Բայց ի՞նչն էր իմաստը: Մենք ասում էինք՝ անկախ հռչակված ՀՀ-ը կորիզն է լինում, որին ֆեդերալ հիմունքներով միանում են (ժամանակին միջազգային իրավունքի պարամետրերին խիստ համահունչ էր) Ջավախքը, Նախիջևանը, Արցախն արդեն միավորվում էր, և Արևմտյան Հայաստանը: Ես, օրինակ, դրան հավատում եմ: Կարող են ինձ ասել՝ ուտոպիստ է, բայց ավելի լավ է լինել այսպիսի ուտոպիստ, քան՝ առարկայական ռեալիստ, որը պրագմատիկ է՝ Հայաստանը քանդելու իմաստով:
_ Ինչո՞վ է մարզը տարբերվելու Ձեր ասած դաշնային կարգավիճակից: Օրինակ՝ մենք տեսնում ենք երկու կորեաները, տեսանք, որ Ղրիմը հանրաքվե անցկացրեց, բայց Ռուսաստանը չթողեց, միացրեց իրեն: Սակայն մենք տեսնում ենք նույն Իսպանիան, Կատալոնիան, որտեղ կա խնդիր: Այսինքն՝ ո՞րն է իմաստն ասելու, որ սա թող լինի Հայաստանի Դաշնության մաս: Երբ մենք պատերազմը հաղթեցինք, ադրբեջանցիները խնդրում էին զինադադար, նրանք թույլ վիճակում էին, Թուրքիան կարծես չէր միջամտում, եթե մենք այդ ժամանակ ասեինք՝ սա Հայաստան է, ի՞նչ պիտի տեղի ունենար, Ադրբեջանը պիտի ասեր՝ զինադադրը վերացրեք, շարունակո՞ւմ եմ պատերազմը:
_ Տարբեր երկրներում դա լինում է տարբեր հանգամանքների ազդեցության տակ: Օրինակ՝ Ռուսաստանում ազգային հատկանիշներին որոշակի բավարարում տալու համար ինքնավարության որոշակի բաժին է բաց թողնվում, և դրանք ֆեդերալ սուբյեկտներն են՝ հանրապետություն և այլն: Մեզ մոտ ես ասացի, որ միջազգային իրադրությունն այնպիսին էր, և մեր ֆիզիկական ուժը, մեր բարեկամների չգոյությունն աշխարհում այնպիսին էր, որ ճիշտը ինքնորոշման իրավունքի ռեալիզացման ճանապարհն էր: Դա ոչ մի ձևով չի խանգարում, որ լինենք պետություն:
_ Իսկ Նախիջևանի հարցն ինչպե՞ս է լուծվելու, պրն. Շիրինյան:
_ Դա բռնազավթված տարածք է, այնտեղ Ադրբեջանի ժողովրդի ինքնորոշման իրավունք չի կարող լինել, որովհետև դա միջազգային իրավունքով առաջին Հանրապետության շրջագծում Հայաստանի տարածք է. դա բոլորովին այլ պարագա է՝ բռնազավթված է, գրավված է, և աբորիգեն ժողովուրդը դուրս է մղված: Ուզում եմ ասել, որ տարբեր ձևաչափեր կան, և հիմա հարց եմ տալիս այդ հարցով տառապող յուրաքանչյուր հայի, Գերմանիա՞ն է հզոր՝ Դաշնային պետություն լինելով, թե՞ Ֆրանսիան, որտեղ չկա ինքնավարություն: Իմ կարծիքով ոչ ոք չի ասի, թե Գերմանիան թույլ է: Այսինքն՝ ձևի հարց է, ձևը ստացվել է: Ես, օրինակ, կողմ եմ եղել, որ ֆեդերալ կառուցվածք ունենա, ինչո՞ւ: Նախ, ժամանակի, միջազգային իրավունքի մեջ շատ ավելի հեշտ է տեղավորվել, և երկրորդ, մեր հեռանկարը, որովհետև ստացվել է այնպես, որ մեր հայրենիքը մասնատել են, և մենք ունենալու ենք կամք, ես կարծում եմ՝ եթե այս լացկան, բողոքավոր սերունդը չէ, ապա եկող նոր սերունդը, կդնի գուցե և այդ բաները կլինի: Բայց հիմա Նախիջևանի, Ջավախքի պարագայում իրենք պատմական զարգացման ճանապարհ են անցնում, և ես մտածում եմ, որ նորից ինքնորոշման իրավունքի ռեալիզացիան շատ ավելի հարմար, օպտիմալ կլինի իրականացնել օրենքով, ոչ թե «բռնազավթելով»: Կա երկրորդ մասը. եթե այդպես է լինում, ապա ընդունում են ֆեդերալ օրենք, և այդ պետությունները պայմանագրով կապում են այնպես, որ չվնասեն այդ միավորների ինքնիշխանությանը, բայց դա դառնա աղբյուր՝ կենտրոնական պետության հզորացման համար: Սա է տարբերակը: Կարող ենք շատ քննարկել, բայց, կարծում եմ, քննարկման իմաստն արդեն կորչում է:
- Պրն. Շիրնյան, օրինակ, սահմանադրական բարեփոխումների առիթով ասում էիք, որ Գերմանիան պառլամենտական երկիր է, սակայն Գերմանիան Գերմանիա է, իրեն կարող է պառլամենտարիզմ թույլ տալ, մենք՝ ոչ: Արդյո՞ք նույնը չէ նաև այս հարցում. այսինքն՝ Գերմանիան իրեն կարող է թույլ տալ, որովհետև Գերմանիան է, իսկ, օրինակ, շատ-շատերը մտավախություն ունեն, որ Հայաստանում և Արցախում ավելի հավանական է Կորեայի սցենարը: Այսինքն՝ նույն ժողովուրդը դուրս է գալիս, կամ նույն Ուկրաինա-Ռուսաստան: Հիմնավորեք ձեր «ոչ»-ը:
- Պետք է նայել, թե Կորեան ինչու է կիսվել: Երկու սիստեմներն են կիսել, այնպես, ինչպես Արցախը մեզնից վերցրել-նվիրել են: Սովետական Միությունը մեռավ, հարցը բացվեց, լուծեցինք, այստեղ համեմատության հիմքեր չկան: Գերմանիայում ձևավորվել է քաղաքական մշակույթ, և դրա կողքին 19-րդ դարի երկրորդ կեսերից առաջացել են քաղաքական կուսակցություններ, որոնք օլիգարխիկ տնտեսական միավորներ չեն: Իսկ Հայաստանում այդպիսի կուսակցություններ չկան, այնինչ պառլամենտարիզմը, դասական իմաստով, անպայման ենթադրում է քաղաքական կուսակցություն: Կարող ենք ասել, որ Գերմանիային նման ենք մի՝ դաշնային կառուցվածքի հարցում, ինչը երբեք չի խանգարել Գերմանիային ուժեղ պետություն լինել, նույն պարագայում բոլորովին նման չենք, նման չենք նաև ինքներս մեզ, որովհետև պատմական իմաստով ունենք քաղաքական մի մշակույթ, որ եղել է Բագրատունիների ժամանակ, Կիլիկյան Հայաստանում և այլուր: Բայց այդ մշակույթի տերը կարծես մենք չենք: Հիմա երբեմն թվում է, թե ուրիշ ժողովուրդներ մեր մշակույթի ժառանգորդն են, մենք էլ իրենց աղբի ժառանգորդն ենք: Որպեսզի խոսքս դատարկ չհնչի, հետևյալն ասեմ. հայ ընթերցողներից շատերին հայտնի Գոնսալո Գուարչը «Հայոց արյուն» / ինտերնետում «Հայոց կտակ» գտա/ անվանումով մի վեպ ունի, որում հրաշալի մի բան է գրել, որն ինձ ցնցել է: Գրում է՝ մինչև սելջուկյան ներթափանցումը Հայկական լեռնաշխարհ, հայերն ունեին իրավական պետություն, ճարտարապետություն, երաժշտություն և այլն, այսինքն՝ քաղաքակիրթ ազգ էին: Ես այնքան էի ցնցվել այդ արտահայտությունից, որ խնդրեցի իսպաներեն փայլուն իմացող իմ ընկերոջը բնագրով գտնել այդ գիրքը և տեսնել՝ գուցե թարգմանիչը լավ չի թարգմանել, իրավական պետություն ասելով՝ նկատի է ունեցել Բագրատունյաց Հայաստանը: Ընկերս կարդաց և ասաց՝ իրավական պետություն: Այսինքն՝ իրավական պետություն, իհարկե ոչ այսօրվա ձևակերպմամբ, առաջին անգամ հանդիպում է Գուարչից դուրս, Հայաստանից դուրս. գերմանացի իրավաբաններ, քաղաքագետներ իրավական պետության ձևակերպումը տալիս են 10-րդ դ. առաջին տասնամյակներին: Պատկերացնո՞մ եք, 11-րդ դարում իսպանացի հետազոտողը Հայաստանի քաղաքական կյանքին վերագրում է իրավական պետություն, նկատի ունի՝ օրենքի, իշխանության երկիր, և դրանով բնորոշվում ենք որպես քաղաքակիրթ ազգ: Այսօր մենք ի՞նչ են անում՝ կռիվ ենք տալիս, չենք հասկանում՝ ով ենք՝ բանգլադեշցի ենք, ինչ ենք, մենք մեր մշակույթի հետ կապ ունենք, դրա ասածը մեզ հետ կապ ունի, թե՝ չէ, բայց դա մերն է: Ուզում եմ ասել, որ սրանք ձեռքբերումներ են, որոնք ժամանակին կորցրել ենք, գերմանացիները պահել են: Իմ երիտասարդ տարիներն անցան ասելով՝ ընտրությունները մի կեղծեք, ընտրությունները պիտի կեղծենք: Պաշտոնյային նայում ես՝ փողկապով, սիրուն, սափրված նստում՝ «մամայիս արև, կեղծել չկա», բայց գիտես, որ հրամանը կատարում են, տակից կեղծում են իր օգտին: Սա մշակո՞ւյթ է: Իսկ դուք կպատկերացնե՞ք Գերմանիայում կամ Ֆրանսիայում այսպիսի վիճակ, որ «մամայիս արև, հորս արև, կեղծիք չի լինելու», բայց բոլորը գիտեն, որ նա կեղծելու հրաման տվողներից մեկն է: Սա արդեն մեր ինքնությունից, պատմությունից, քաղաքական կյանքից հեռացած ավանդույթ է. այս իմաստով բառացիորեն ասիացի ենք՝ արժանի Աֆրիկայի ժողովուրդների կամ ցեղերի բարքերին: Ես կարծում եմ՝ դրանք հաղթահարելի են: Ընդհանրապես այդ խոսակցությունը, քննարկումը պիտի անել. պատմականորեն ստացվել է այնպես, որ Հայաստանի Հանրապետությունը կորիզն է մեր ապագա Հայաստանի, որը որպես դաշնային մեկ միավոր՝ պետք է ունենա Արցախը, Ջավախքը, Արևմտյան Հայաստանը: Եթե մենք կամք ունենք, ժողովուրդ ենք, ունենք արժանապատվություն, հիշում ենք, որ ունենք երեք մեծություն՝ Տիգրան Մեծ, Մեսրոպ Մաշտոց՝ գիր ու գրականություն, Գրիգոր Լուսավորիչ, որը մեզ լույս է տվել, մնացածն արդեն լուծվող հարց է: Եթե մենք չէ, ապա ձեր սերունդը կանի, դուք չանեք, ուրիշը կանի: Կգա մի սերունդ, որ այս բոլոր խանգարողներին կբռնի-կշպրտի, որովհետև սովետական տարիներին թվում էր, թե այս հոմոսովետիկուսն ազգային սրբազան ամեն իդեալ ոչնչացրել է: Բայց պարզվեց, որ՝ ոչ: Արցախյան ազատամարտին մենք դա տեսանք. ոչ թե օգտվողներին, այլ արցախյան ազատամարտիկի, մտավորականի մեջ մենք տեսանք, թե ինչպես էր աշխատում Տիգրան Մեծի, Գրիգոր Լուսավորչի կամ Մեսրոպ Մաշտոցի շունչը: Կարծում եմ՝ սա ժամանակավոր է. մի օր վզներից բռնելու, շպրտելու են նրանց, ովքեր աղճատում են, խեղաթյուրում, խոսակցություն են տարածում՝ սա ղարաբաղցի է, սա՝ ախալքալաքցի: Այո, էթնիկական իմաստով տեղ ունենք, բայց մենք բոլորս հայ ենք և վաղուց այդ հարցը լուծել ենք: Միջազգային իրականության մեջ ինչպես մեր պետության հարցերը կլուծենք, որովհետև շատ բան մեզանից չէ կախված, դա արդեն խելքի, շնորհքի, արվեստի խնդիր է՝ որն ընտրենք, որ Հայաստանի համար լինի ապահով և հարաբերական անվտանգ: Կարծում եմ՝ անվտանգ ճանապարհն ենք ընտրելու:
_ Ինչպես մեր հաղորդման բնաբանն է, պրն. Շիրինյանը հաճախ սիրում է ասել՝ եղիր հայամետ, գործիր հայաստանակենտրոն, և Աստված կլինի քեզ հետ: Շնորհակալություն, պրն. Շիրինյան: Հարգելի ռադիոլսողներ, հիշեցնենք՝ լսում էիք «Cui prodest կամ Ում է ձեռնտու» հաղորդաշարը: Տաղավարում աշխատում էին Հայկուհի Մինասյանը և հաղորդաշարի հեղինակ, Խ. Աբովյանի անվ. մանկավարժական համալսարանի քաղաքագիտության և իրավունքի պատմության ամբիոնի վարիչ, քաղաքական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր Լևոն Շիրինյանը:

Բեռնեք Հայկական Լրատվական Ռադիոյի հավելվածները այստեղ՝




website by Sargssyan