Chat with us, powered by LiveChat
Բաժանորդագրվել

Մուտք գործել

Կամ

Չի կարող լինել դատարկ!

Չի կարող լինել դատարկ!

Գաղտնաբառի վերականգնում

Գրանցվել

Կամ

Error message here!

Error message here!

Error message here!

Մոռացել ե՞ք գաղտնաբառը։ Մուտքագրեք ձեր էլ.հասցեն եւ դուք կստանաք նոր գաղտնաբառ։

Էլ. հասցեն գրանցված չէ։

Վերադառնալ

Close

Բոլշևիկների երկրում պիտի ազգային էլիտա աճեցնեի՞ն. «Cui prodest» կամ ում է ձեռնտու

ԲԱԺԱՆՈՐԴՆԵՐԸ ԽՐԱԽՈՒՍՈՒՄ ԵՆ ԽՈՍՔԻ ԱԶԱՏՈՒԹՅՈՒՆԸ ԵՎ ՍՏԱՆՈՒՄ ՈՐԱԿ ՊԱՀԱՆՋԵԼՈՒ ԻՐԱՎՈՒՆՔ
Հետևե՛ք մեզ YouTube-ում

Մենք պետք է կարողանանք այն սերուցքն առաջադրել, որն արյունակցական կապերի հիմքի վրա չէ, կողոպուտի, հարստության հիմքի վրա չէ, թոռ ու ծոռի համար խորովածի փայտ չի դիզում, այլ դասական հայ է: Ասեմ աղբյուրը որն է. առաջինը՝ կադրային քաղաքականությունն է, գիտակցությունն է, որ, նորից կրկնենք, հայ ժողովուրդը չունի ոչ մի բարեկամ աշխարհում, և Հայաստանն աշխարհում չունի ոչ մի դաշնակից՝ բացի իր պետականությունը: Եվ այստեղ կարող ենք Չարենցին վերախմբագրել, որովհետև ժամանակները փոխվել են. ով հայ ժողովուրդ, քո փրկությունը քո միասնության մեջ էլ չէ, քո փրկությունն ազգային պետություն կերտելու մեջ է: Եթե ազգային պետություն ենք ասում՝ վերադառնում ենք մեր պատմական անցյալին: 4-5 հրաշալի քաղաքակրթության վրա պետականություն ստեղծած ժողովրդին կարելի՞ է հուսահատեցնել, կարծում եմ՝ ոչ:
Հաղորդման սղագրություն

_ Ողջույն, հարգելի ռադիոլսողներ և ռադիոդիտողներ: FM 106.5 հաճախությամբ իր աշխատանքն է սկսում «Cui prodest» կամ Ում է ձեռնտու» հաղորդաշարը: Տաղավարում աշխատում են Հայկուհի Մինասյանը և հաղորդաշարի հեղինակ, Մանկավարժական համալսարանի քաղաքագիտության և իրավունքի պատմության ամբիոնի վարիչ, քաղաքական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր Լևոն Շիրինյանը: Ողջույն, պրն. Շիրինյան:
_ Բարև:
_ Հարգելի ունկնդիրներ, նախորդ հաղորդման ընթացքում խոսեցինք ազնվության մասին, պրն. Շիրինյանը նշեց, որ սխալ է տեսակետը, թե քաղաքականությունն անբարոյականություն է: Այսօր պրն. Շիրինյանը մի փոքր մեջբերում կկարդա, և կխոսենք ազնվության դերի մասին, թե այն ինչպես է ազդում երկրի կյանքի վրա թե՛ հասարակական, թե՛ քաղաքական մակարդակում:

_ Քաղաքականության վերաբերյալ ընկալումները շատ տարբեր են, այդ պատճառով տարածվում է այն կարծիքը, որ քաղաքականությունն անբարոյականություն է, և այս տեսակետը շատ հետևորդներ ունի: Քաղաքականությունն ազնվություն է, սա հաճելի է, բայց կարծում եմ, որ դա չէ մեր արածը, խոսքը բոլորովին էլ ազնվության մասին չէ: Ես, օրինակ, կարծում եմ, որ քաղաքականությունը պրոֆեսիոնոլ աշխատանք է այնպես, ինչպես բժշկի աշխատանքը: Դա պրոֆեսիոնալ աշխատանք է, իսկ եթե մենք համեմատենք բժշկի վերաբերմունքը հիվանդի նկատմամբ և ժողովրդի կամ պետության համար նրա շահերի պաշտպանությունը, այս երկուսը բացառիկ են իրենց տեսակի մեջ, որովհետև երկուսի մեջ էլ, իմ խորին համոզմամբ (իմ համոզումը իռացիոնալ չէ, գիտության հետ հարաբերվելու իմաստով է), անթույլատրելի է շառլատանությունը, խաբեբայությունը, խորամանկությունը և այլ հատկանիշներ, որոնք ոչ միայն անհատին են բացասական բնութագրում, այլ նաև քաղաքականության առումով սխալ ճանապարհ են դառնում: Հակառակը, պետք է նկատի ունենալ, որ այդ իմաստով քաղաքականությունը բարձր ինտելեկտի, մտածողության բարձր տեսական ոլորտի աշխատանք է, հետևապես այստեղ ազնվության-անազնվության հարցը դուրս է գալիս: Պարզապես պետք է լինել ադեկվատ: Եթե հիշում եք, մենք առաջին հաղորդումներից մեկը նվիրեցինք Ֆրիդրիխ Մեծի խոսքին, որ քաղաքագետը կամ տվյալ պարագայում՝ քաղաքականությունը, գիշեր-ցերեկ պաշտպանում է սեփական ազգային շահը: Այսինքն՝ այստեղ կա քաղաքական շահի կատեգորիա, որով ուղղորդում է բոլոր մտածողությունները: Բայց որպեսզի մենք կարողանանք այդ իմաստով մեր շահերը պաշտպանել, պարտավոր ենք լավ իմանալ այն օբյեկտը, այն սուբյեկտին, որոնք փոխհարաբերվում են քաղաքականության մեջ, և դրա համար, ինչպես խոստացել, հերթական մի ցիտատ, մի միտք կարդամ մեր ունկնդրի համար, որը, կարծում եմ, օգտակար է: Խորվաթ հայտնի մտածող, աստվածաբան-փիլիսոփա Յուրի Կրիժանիչն այսպիսի բան է գրում. անցյալ անգամ ես ակնարկեցի, բայց դա այնքան անհրաժեշտ է մեր այս ճգնաժամային, նաև հոգևոր ճգնաժամային իրավիճակի մեջ, որ եթե թույլ տաք, կկարդամ ուղղակի խոսքով: Նա ասում է. «Աշխարհիկ գիտություններից ամենաշնորհալին և բոլորի թագուհին դա քաղաքականությունն է կամ արքայական իմաստնությունը: Եվ բոլոր գիտություններից նա է պատշաճ արքաներին և իրենց խորհրդականներին»: Ես հիմա կարող եմ հետևյալն ասել մեր քաղաքական դասակարգին՝ եղեք արժանի ձեր կոչմանը և հիշեք այն «պատվիրանները», որոնք մեր երկիրը դուրս կհանեն ճգնաժամից և ձեզ էլ պատիվ կբերեն, այլապես քաղաքականության մեջ, ես խորը համոզվածություն ունեմ, որ խաբելը շատ դժվար, անշնորհակալ գործ է. ով փորձում է խաբել, շատ հաճախ նաև ինքն է խաբվում, որովհետև այստեղ կա նաև հարցի երկրորդ մասը. միշտ պետք է ենթադրել, որ դիմացինը գուցե քեզնից խելացի է, դրանով քո դիրքերը թուլացնում ես, և նման բաներ: Նախորդ հաղորդման ժամանակ խոսեցինք այն մասին (Ձեր հարցադրումն էր, որի հետ ես լիովին համաձայն եմ, երկար տարիներ դրա մասին խորհել եմ, բայց չէի արտահայտվել, առիթ չէր եղել), որ մեզ համար գիտակցությունն է առաջնային, մեր ժողովրդի համար հասարակական գիտակցությունն է գլխավորը, առաջնայինն ազգային ինքնագիտակցությունն է, ազգային ճանաչողությունը: Այո, նորից կրկնեմ՝ խոզի խորովածը, նրա թոռների ու ծոռների համար խորովածի ցախը հավաքելն արժեք չունի. մեր քաղաքական պատմությունը, որը մենք պետք է առաջին հերթին նկատի ունենանք, մեզ ապացուցեց մի բան, որ մինչև 1915թ. ունեինք ահռելի նյութական հարստություն, որը հիմնականում մնաց թուրքերին: Այսօրվա թուրքական վերնախավը շատ բաներով պարտական է հայոց արյան հաշվին կողոպուտով հարստություն ձեռք բերելուն, իսկ ով չգիտի, այդ միամիտներին էլ ասեմ՝ պարտավոր են կարդալ, իմանալ, ես պարտավոր չեմ միշտ ասելու, որ Քեմալ Աթաթյուրքը, Կարաբեքիրը թուրքական բանակը զինեցին հայ ժողովրդի ունեցվածքով, նաև՝ երեխաներով (Կարաբեքիրը դրանով հայտնի է), և քշեցին Հայաստանի վրա: Այն մարդիկ, ովքեր, պատկերավոր ասենք, թոռների համար խոզի խորովածի կուտակած ցախի գումարներն էին տնտեսել, այդ բոլորը դառավ շան բաժին և օգտագործվեց հայ ժողովրդի դեմ: Դրա համար պետք է ստեղծել այն պետականությունը, հայրենիքը, որն ինքն է ուժեղ և կապահովի ինչպես զավակի, այնպես էլ թոռան կյանքը, այսինքն՝ երկու տարբերակ կա՝ կարելի է անհատական բարեկեցության վրա շատ չարչարվել, կարելի է նաև պետություն ունենալ և անհոգ քաղաքացի մեծացնել. անհոգ քաղաքացին ազատ քաղաքացին է, որը գերի չէ նյութին: Պետություն է, բոլոր հարցերը ժողովրդի հետ միասին կլուծի: Այդ իմաստով ռուսները տարբեր են, ռուսը կազյոննի ժողովուրդ է, կուտակելու այդ անհրաժեշտությունը չունի, դրա փոխարեն նա դարերով պետություն է պահում, և այդ պետությունն իրեն տեր է կանգնում հիվանդության, առողջության պարագայում, կարիք չկա կուտակել և մոնղոլ-թաթարին թողնել:
_ Պրն. Շիրինյան, վերջերս մեկի հետ էի խոսում, ով հետևում է մեր հաղորդումներին և նշում էր, որ մենք երբեք լավ երկիր չենք ունենա, որովհետև մեր ժողովուրդը լավը չէ: Նա եղել էր Իսրայելում և ասում էր, որ երբ հատում էիր այդ իսրայելա-պաղեստինյան սահմանը, մտքիդ ծայրով չէր անցնի, որ պատերազմող երկու երկրներ են. զբոսաշրջիկների համար կատարյալ անվտանգություն էր ապահովված: Նշում էր, թե ինչպես են այնտեղ աշխատում, ինչ ազնվություն է, արդարություն, պատասխանատվություն, իսկ մեզ մոտ ամեն մեկը փորձում է «շնից մազ պոկելու» սկզբունքով առաջնորդվել: Նշում էր, որ ինքն օգնեց գյուղացիներին, իսկ գյուղացիները շնորհակալ լինելու փոխարեն խաբեցին իրեն, որ մեկին գործ առաջարկեց, հրաժարվեց, և այսպես իր տարիների կուտակած փորձից (գյուղատնտեսությամբ էր զբաղվում) եկել էր այն եզրակացության, որ մեր այսօրվա հասարակությունը լավ պետություն կառուցելու որևէ պոտենցիալ չունի, և նշում էր, որ այս նույն անարդար իշխանություններին այդ ժողովուրդն է առաջ բերել, և այսպես էլ շարունակվելու է, հրաշք է, որ մենք այսօր երկիր ունենք: Անցած հաղորդման ընթացքում մենք խոսում էինք ինստիտուտների կարևորության մասին, նշում էինք, որ ինչքան էլ լավ ժողովուրդ լինի, հնարավոր չէ առանց քաղաքական ինստիտուտների: Բայց արդյո՞ք այս տղայի ասածի մեջ ճշմարտության բաժին չկար. որովհետև նույն ընտրությունները կեղծում է նույն հասարակությունը, այդ լցոնումներն էլ է հասարակությունն անում:
_ Առաջին հերթին հայտնեմ իմ անհամաձայնությունը տղայի ասածի հետ. նախ, ճիշտ միտք չէ տեղափոխում Հայաստան, որովհետև Իսրայելում թե՛ հրեական համայնքի համար, թե՛ արաբական, անձնական անվտանգություն գոյություն չունի: Ես պատմեմ պաղեստինցի մի տիկնոջ մասին (չգիտեմ՝ hիմա կենդանի է, թե` չէ), որը Պաղեստինի խորհրդարանի անդամ էր, հրեաներն ասում են ահաբեկչություն է արել, բայց նա վրիժառու է: Հրեա զինվորը սպանել էր նրա առաջին տղային, երկրորդ տղան գնացել էր կամավոր մահվան, պայթյուն էր իրականացրել, նրան էլ էին սպանել, երրորդն էլ էր սպանվել, և այդ կինը, կարող եմ ասել այսպես, իրենց համար մեր Սոսե մայրիկն է: Զարմանալի է, որ Իսրայելում ապրած մարդը կարող է խոսել անհատական, նաև՝ զբոսաշրջիկների անվտանգության մասին, երբ կարող են պայթեցնել ցանկացած պահի և ցանկացած վիճակում: Եթե հարցնեք, հիշեցնեք, նա կհաստատի, որ այդ տարիներին Իսրայելում զբոսաշրջություն գրեթե չկար: Ես բացարձակապես համաձայն չեմ, որ հրեա ժողովուրդն ուրիշ է, եթե ազնիվ, տոկուն ժողովրդի մասին է խոսքը. եթե հայրենիքին նվիրված մարդ ես ուզում, երևի հայից այն կողմ չգտնես աշխարհում: Հարցն էլիտայի մեջ է, որ, այո՛, սիոնիզմը ժամանակին կարողացավ հրեական պետության համար աճեցնել էլիտա, որն անսահման նվիրված է պետությանը:
_ Ինչո՞ւ մեզ դա չի հաջողվում:
_ Ես ժամանակին ենթադրում էի, որ Դաշնակցությունը, որին ես և շատ-շատերն իմ ընկերներից անդամագրվեցինք և մնում ենք հարազատ Դաշնակցության գաղափարներին՝ կապ չունի՝ ով որտեղ է, մենք ենթադրում էինք, որ սփյուռքում Դաշնակցությունը կարողացել է տարիների ընթացքում այդ էլիտան ձևավորել, որովհետև մինչև 1915թ. մենք այդպիսի էլիտան ունեինք: Քրիստափորն իր միջավայրով (եթե հանում ենք բամբասանքները կամ սովետական ԿԳԲ-ի լուրերը) մենք համաշխարհային պատմության մեջ այդպիսի էլիտա առաջացրած ժողովուրդ ենք, բայց պարզվեց, որ գաղութային կյանքը, պետականության բացակայությունը, օրախնդիր Ցեղասպանությունը և այլ հարցերի լուծումը հավանաբար դա թույլ չէր տվել, իսկ այս կողմում ի՞նչ եք կարծում, ԿԳԲ-ի երկրում պիտի ազգային էլիտա աճեցնեի՞ն: Ես կարծում եմ, որ այս հարցը նաև ստալինյան տեռորից, բռնություններից հետո էլիտայի բացակայության կամ իշխող քաղաքական դասակարգի որակի բացակայության մեջ է, բայց սա ժամանակի խնդիր է: Ես համոզված եմ, որ ժամանակն ազգային ինքնագիտակցության այս հրամայականների, աշխարհաքաղաքական այս Սոդոմ-Գոմորի շրջանում մենք, երևի, պարտավոր կլինենք նոր սերունդ առաջադրել: Ես ընդհանրապես աշխատում եմ ոչ թե ազնիվ լինել քաղաքագիտական վերլուծության ժամանակ, այլ կարողանալ քաղաքագիտության տրամաբանության մեջ մնալ, և մենք պարտավոր ենք և կունենանք այն էլիտան, որը մեզ պետք է: Օրինակ՝ Թայվանը, որի մասին խոսակցությունը սկսվեց և շատ իմ սրտով է, Չան Գայշիի ժամանակ չուներ այդ էլիտան, կամ Հարավային Կորեան Պակ Չժոնի Հիի ժամանակ կոռումպացված, ավազակ, խուլիգան, մարդասպան իր գեներալով հանդերձ, վիճակը փոխվեց, և եկավ նոր դեմոկրատ նախագահ՝ Կիմ դե Չժունը՝ ազգային կրթությամբ, գերմանական դաստիարակությամբ և հիացած՝ գերմանական մոդելով, իր համախոհների թիմով ստեղծեց այն Հարավային Կորեան, որը մենք հիմա ունենք: 20 տարվա կտրվածքով հիմա համեմատեք երկու Կորեաները, ջրի այն կողմը, ոչ միայն Հյուսիսային Կորեայի մասին է խոսքը, ժամանակային առումով, բոլորովին այլ էլիտա էր, այսօր՝ բոլորովին այլ էլիտա: Հիմա մեզ պետք է գտնել այն ինստիտուցիոնալ կառույցները, ինչը Դուք համառորեն պնդում եք, որը խիստ ժամանակակից է, և կունենաք այն Հայաստանը, որը պետք է ունենանք: Բայց այստեղ մի բան կա. ինստիտուտներն իրենք իրենց չեն կարող աշխատել, պիտի համալրվեն համապատասխան բազային աշխատողներով, այսինքն՝ ինստիտուտը տգետ քաղաքական մշակույթի կոռումպացված միջավայրում չի կարող աշխատել: Եթե կոռուպցիան շարունակվելու է, նա հոշոտելու, ոչնչացնելու է ցանկացած ինստիտուտ: Արևմտյան երկրները պատահակա՞ն են հովանավորում թույլ երկրներում խմբերի, որոնք այդ երկրներում տեր են: Հիշու՞մ եք Այզենհաուերի խոսքը Դուավիայի մասին է. ասում է՝ ճիշտ է, որ նա շան ձագ է, բայց մեր շան ձագն է, շատ հաճախ դրանք շան ձագեր են աճեցնում: Մեր խնդիրն այն է, որ օրինակ եթե ինձ հարցնեն այսօրվա ուսանողական նստարանից՝ դրսում- ներսում՝ կարևոր չէ, մենք պետք է կարողանանք այն սերուցքն առաջադրել, որն արյունակցական կապերի հիմքի վրա չէ, կողոպուտի, հարստության հիմքի վրա չէ, որ դասական հայն է: Հիմա հնարավորություն ունե՞նք, թե՝ չէ: Ասեմ աղբյուրը որն է. առաջինը, կադրային քաղաքականությունն է, գիտակցությունն է, որ, նորից կրկնենք, հայ ժողովուրդը չունի ոչ մի բարեկամ աշխարհում, և Հայաստանն աշխարհում չունի ոչ մի դաշնակից՝ բացի իր պետականությունը: Եվ այստեղ կարող ենք Չարենցին վերախմբագրել, որովհետև ժամանակները փոխվել են, կարծում եմ՝ փայլուն է արտացոլում հարցադրումը՝ ով հայ ժողովուրդ, քո փրկությունը քո միասնության մեջ էլ չէ, քո փրկությունը ազգային պետություն կերտելու մեջ է: Եթե ազգային պետություն ենք ասում, վերադառնում ենք մեր պատմական անցյալին: 4-5 հրաշալի քաղաքակրթությունների վրա պետականություն ստեղծած ժողովրդին կարելի՞ է հուսահատեցնել, կարծում եմ՝ ոչ: Մի օրինակ բերեմ հրեաներից. երբ Հերցելին Եվրոպայում առաջին անգամ առաջարկում են հոդված գրել հրեա ժողովրդի ապագայի կամ հայ-հրեական հարցի մասին, նա ինչ-որ բան է գրում և ասում, որ ոչինչ չկարողացավ անել, բացի այն, որ վերադարձավ հին, ծեծված հարցին՝ հրեային պետք է պետություն: Ես կարող էի սա չասել, եթե դուք հրեաների վերաբերյալ հարցադրումը չանեիք: Ուրեմն վերադարձրեք ազգային քաղաքական իդեալը, այսօրվա սերնդին դաստիարակեք իր պետականության պատմականության զարգացումով և երբեք տհաս թեզիսը չկրկնեք՝ մենք, որ հազարավոր տարիներ պետություն չէինք ունեցել և այլն: Մենք պետություն ունեցել ենք, երբ չենք ունեցել այդ պետականությունը, այն ստեղծվել է պետականության համար համառ կռվով, պայքարով: Այսինքն՝ թեզիսը բոլորովին տարբեր է: Ես ձեզ օրինակ ասեմ, որը մեր քաղաքական պատմաբաններն պիտի ասեին, ոչ թե՝ ես, բայց քանի որի չեն անում, ես ասեմ. 1885թ. Արևմտյան Հայաստանում ստեղծվեց (վանեցիներն անպայման սիրում են ասել՝ Վանում, իսկ ես տեղանուններ չեմ ուզում ասել) Արմենական կուսակցությունը՝ առաջին քաղաքական կառույցը, որը, որպես կուսակցական ծրագիր և պլատֆորմ, վերցրեց Ռափայել Պատկանյանի «Վարդապետարան /Հայաստանի ազատության/»-ը: Տեսեք՝ «Վարդապետարանի» խնդիրները 1885թ.-ից լուծվե՞լ են. չէ: Որպեսզի ձեր սերունդը, ուսանողը, այն անցյալ սերունդը, որը համառորեն սովետական անցյալից, այդ ռուսական քաղաքական կյանքից վերցրած բացասական միտումներից չի կարողանում հրաժարվել, եթե սա կարդա՝ անպայման կտեսնի, որ մենք թուրքական իրականության մեջ առաջադրել ենք խնդիր, որտեղ չկա արևելահայ, չկա արևմտահայ, չկա Վան, չկա Կարին, կա Հայաստան, որը խնդիր ունի պետություն դառնալու: Ես պատմաբանների համար մի քիչ տարօրինակ բան եմ ասում, դրանից ծնվեց Ռամկավար կուսակցությունը, որից այլ իմաստով սկիզբ առավ հնչակյանությունը, այլ իմաստով սկիզբ առավ դաշնակցությունը, յուրաքանչյուրը թե որ շեշտադրումով, որ ասպեկտի վրա: Այնպես որ սրանք սովորեցրեք, հետազոտեք և կունենաք այն Հայաստանը, որն ուզում ենք ունենալ: Հիմա շրջվենք այլ կողմ, որ խոսակցություը դատարկ բանի չվերածվի: Դուք փնտրեք աշխարհի քաղաքակիրթ պետությունների որևէ բանակ և տեսեք՝ ժամանակի մեջ կամ այսօր կա՞ մի բանակ, որտեղ մենք հայ գեներալ չունենանք, այն էլ՝ առաջին կարգի մեծության: Քաղաքական կյանքը նայեք, Ֆրանսիան վերցրեք՝ Պատրիկ Դևեջյան, Շառլ Ազնավուր, որովհետև մենք մշակույթը շատ ենք ներկայացնում, Միացյալ Նահանգներ՝ Դոքմեջյան և այլն, Գերմանիա, պարսկական իրականություն, դիվանագիտություն: Քրքրեք, տեսեք՝ կա՞ առաջին կարգի մի պետություն, որտեղ առաջին կարգի հայ գործիչներ չկան, Եգիպտոսն ասենք՝ Պողոս Նուբարի հայրը, Օսմանյան պետությունն ասեմ. այս տհասները մինչև հիմա իրենց պետության դիվանագիտության պատմությունը սովորում են Գաբրիել Նորատունկյանի «Օսմանյան պետության դիվանագիտություն» ֆրանսերեն լեզվով գրված քառահատոր աշխատանքից: Հիմա մեզ մնում է, որ այդ էլիտան հասկանա, համախմբվի՝ մտավոր, քաղաքական, սովորաբար դրան ասում են ստրատեգիական էլիտա, ջանքերը հավաքի և մի բան անի, ասենք՝ հրեաներից օրինակ վերցնելով. յուրաքանչյուրն իր արժանավոր տեղում լինի, ով արժանավոր չէ իր տեղում, պիտի ռադ լինի՝ անկախ հանգամանքից՝ արյունակցական կապ կա, թե՝ չէ՝ հիշելով, որ արյունակցական կապով իշխանությունը ջունգլիներում վայրենիներին հատուկ բան էր՝ տրայբալիստական հասարակություն, նեպոտիստական: Այս բաներից պիտի հրաժարվել, և սա արդեն ոչ թե կեցության հարց է՝ հատուկ մարքսիզմին, անցյալի իմ մարքսիստ եղբայրներին, այլ նաև՝ ազգային ինքնագիտակցություն ունեցողներին և գիտակցությանն առջնություն տվողներին: Այստեղ կրկնեմ՝ այո, իսկապես «Սկզբից բանն էր բանը»: Հետևապես աշխատեք մտքով և հարցերը կլուծեք՝ իմանալով, որ իսկապես պետություն պիտի ունենանք և պետության արժանի ժողովուրդ ենք:
_ Շնորհակալություն, պրն. Շիրինյան: Հարգելի ունկնդիրներ, հիշեցնենք՝ լսում էիք «Cui prodest» կամ Ում է ձեռնտու» հաղորդաշարը: Տաղավարում աշխատում էին Հայկուհի Մինասյանը և հաղորդաշարի հեղինակ, Խ. Աբովյանի անվան Մանկավարժական համալսարանի քաղաքագիտության և իրավունքի պատմության ամբիոնի վարիչ, քաղաքական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր Լևոն Շիրինյանը: Հաջողություն:

Բեռնեք Հայկական Լրատվական Ռադիոյի հավելվածները այստեղ՝




website by Sargssyan