Chat with us, powered by LiveChat

Խնդիրների առաջացման դեպքում զանգահարեք +374 11 28 00 00

Բաժանորդագրվել

Մուտք գործել

Կամ

Չի կարող լինել դատարկ!

Չի կարող լինել դատարկ!

Գաղտնաբառի վերականգնում

Գրանցվել

Կամ

Error message here!

Error message here!

Error message here!

Մոռացել ե՞ք գաղտնաբառը։ Մուտքագրեք ձեր էլ.հասցեն եւ դուք կստանաք նոր գաղտնաբառ։

Էլ. հասցեն գրանցված չէ։

Վերադառնալ

Close

Պետք չէ լինել դիտորդի կարգավիճակում. թուրք- քրդական հարաբերություններ. «Cui Prodest» կամ ում է ձեռնտու

ԲԱԺԱՆՈՐԴՆԵՐԸ ԽՐԱԽՈՒՍՈՒՄ ԵՆ ԽՈՍՔԻ ԱԶԱՏՈՒԹՅՈՒՆԸ ԵՎ ՍՏԱՆՈՒՄ ՈՐԱԿ ՊԱՀԱՆՋԵԼՈՒ ԻՐԱՎՈՒՆՔ
Հետևե՛ք մեզ YouTube-ում

Ամբողջ աշխարհում հողի կռիվ է, Հայաստանում՝ ընտրություն ու բարեփոխում: Երևի սպասում են, որ պիտի Ամերիկան ու Ռուսաստանը ազատագրեն մեր հողերը, հրավիրեն, խնդրեն մեր իշխանություններին, որ գնան այնտեղ էլ ղեկավարեն: Էստեղից էլ կարծիքներ են հնչում, թե Արցախը չենք կարողանում վերաբնակեցնել, ուր մնաց արևմտյան Հայաստանը: Պարոնա՛յք, թույլ պետությունը պատերազմի հրահրիչ է: Պետք է հզորանանք՝ այլընտրանք չկա:

Հաղորդման սղագրություն


_  Ողջո՛ւյն, հարգելի ռադիոլսողներ և ռադիոդիտողներ: FM 106.5 հաճախությամբ իր աշխատանքն է սկսում «Cui prodest կամ «Ում է ձեռնտու» հաղորդաշարը: Տաղավարում աշխատում են Հայկուհի Մինասյանը և հաղորդաշարի հեղինակ, Խ. Աբովյանի անվան Մանկավարժական համալսարանի քաղաքագիտության և իրավունքի պատմության ամբիոնի վարիչ, քաղաքական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր Լևոն Շիրինյանը: Ողջույն, պրն. Շիրինյան:

_ Ողջո՛ւյն:

_ Պրն, Շիրինյան, մեր եթերում ամիսներ առաջ անդրադարձանք ռուս-թուրքական հարաբերություններին: Այն ժամանակ դեռ վաղ էր կանխատեսումներ անելը, հիմնականում խոսում էիք, որ Ռուսաստանն ինչ-որ ձևով պատասխան է տալու, բայց նաև նշում էիք, որ Թուրքիան էլ, փաստորեն, շատ ավելի հզորացել է, քան մենք էինք պատկերացնում, որովհետև նման քայլի գնալու համար  պետք է ինչ-որ վստահություն ունենալ: Ձեր կարծիքով արդյո՞ք այս պահին հնարավոր է ինչ-որ կանխատեսումներ անել այն  մասին, որ Ռուսաստանն այդպես էլ որևէ լուրջ քայլ չարեց Թուրքիային պատժելու համար, թե՞ դեռ ամեն ինչ առջևում է:

_ Այդ դեպքում հարցը հետևյալին է գալիս՝ իսկ ի՞նչ պետք է աներ, որ չի արել: Մենք նման կանխատեսում արել ենք, որ երկուսի հարաբերությունները այնպես են ձևավորավում՝ կարծես թե քայլում են պատերազմի եզրին. հիմա դա կգնա՞ ավելի սրացումների, այդ իրավիճակը կառաջանա՞, թե՝ չէ, առայժմ կանխատեսման համար նյութ չկա: Բայց դա կարող է և լինել, որովհետև, ինչքան հասկանալի է, Ռուսաստանի ռազմաքաղաքական ղեկավարությունը աշխատում է կարծես թե պատին դեմ եղած վկճակով. տեղավորվել է Սիրիայում և այնտեղից շարժվելու միտք չունի: Ավելին, տեսնում ենք՝ Ասադիը և նրա կողմնակիցները հաղթանակներ են տանում: Այդ հաղթանակները տանում են Ռուսաստանի, կոնկրետ՝ ավիացիայի աջակցությամբ, նավատորմի ներկայությամբ, որը գործին չի խառնվում, բայց եթե որևէ մեկը փորձի, հաստատ կխառնվի: Իսկ Թուրքիան չափավորվել է. որքան ես հասկանում եմ, Թուրքիան, ըստ էության, ռազմաքաղաքական կրախ է ապրել. տեղավորվում էր Մոսուլում, Արաբական աշխարհի նավթաբեր շրջաններում, Սիրիայի՝ համապատասխան ռեսուրսներով հարուստ տարածքներում կամ տեղերում, և դրա խոչընդոտը հիմնականում Ասադի և ալևիների ռեժիմն էր. ո՛չ Ասադն է ընկել, ո՛չ ալևիներն են չքացել, հակառակը, վերածնվում են: Սիրիայի այն պետականությունը, որ մենք ունեինք չորս տարի առաջ, փոքր սրբագրումներով վերականգնվում է, և այդ գործը հաջողությամբ ընթանալու է: Գործը հասնում է նույնիսկ աբսուրդի, թատրոնի բեմականացման. Էրդողանը, սիրած ու խաբված աղջկա նման, սիրած տղային հարց է տալիս՝  հիմա դուք ընտրություն կատարելո՞ւ եք իմ և քրդերի միջև: Օբամային ինքը չի դիմե՞լ՝ ես կամ Օբաման, սա շեքսպիրյան դիլեմա չի՞ հիշեցնում Ձեզ, Ռոմեո և Ջուլիետա, Ջուլիետան ընդհանրարապես ձախողվել է: Ինչքա՞ն կշարունակվի այս դիմակայությունը, դժվար է ասել, բայց հաստատ կտևի բավականին ժամանակ, և որ թուրքերը ձախողվելու են, միանշանակ է, ես չեմ կասկածում:

_ Մենք անընդհատ  խոսում ենք, որ թուրքերը ձախողվելու են, մոտ ապագայում քրդերը կստեղծեն պետություն, բայց տեսնում ենք, թե ինչ է կատարվում Թուրքիայում, և մեր գործընկերներ Տիրան Լոքմագոզյանը և Գայանե Չոբանյանը պարբերաբար ընթերցում են, որ Դերսիմում կոտորածներ են, ջարդեր, և համացանցում տարածվեցին՝ ինչպես են թուրքերը սպանում քուրդ կանանց, այնուհետև մերկացնում և փողոց նետում: Այսինքն՝ այնուամենայնիվ, թուրքերը չեն վախենում քրդերին կոտորելուց. ո՛չ միջազգային հանրության առջև են պատասխան տալիս, ո՛չ որևէ մեկի: Այսինքն՝ մենք այստեղ հայ-ադրբեջանական սահմանում զինադադարի  խախտումից , մի ավել կրակոցից վախենում ենք՝ ինչ կասի մեզ միջազգային հանրությունը, իսկ Թուրքիայի համար, փաստորեն, այդ գնահատականները կամ զրո են, կամ այդ կառույցներից որևէ քննադատություն իր հասցեին չի հնչում, որովհետև Դերսիմում, իրոք, կոտորածներ են:

_ Կոտորածներ ինչ մասշտաբով, մենք պետք է տեսնենք, թե ինչ մասշտաբ է. մենք այդքան տեղեկատվություն և լրատվություն իրականում ունե՞նք, թե՝ չէ: Ծավալների, մասշտաբների հարցում ես մի քիչ վերապահումներ ունեմ: Բայց երկրորդ մասը կա. որպես հայ՝ պետք է իմանանք մի բան, որ գրեթե Ղրիմի՝ նախանցյալ դարի պատերազմից սկսած՝ թուրքերը սեփական ժողովրդին ոչնչացնելու թույլտվություն ունեն եվրոպայից. այդ խոշոր տերությունները, ըստ էության, չեն էլ միջամտել: Չեն միջամտել նաև հայկական կոտորածների ժամանակ: Այստեղ գործում է միջազգային իրավունքի մի արատավոր սկզբունք, որը ժամանակին շատ լավ ձևակերպել է   գերմանացի իրավագետ  Օպենհեյմ Լասան  (19-րդ դարի վերջ-20-րդ դարի սկիզբ), որ պետության անվտանգության, տարածքային ամբողջականության և եվրոպական հավասարակշռության հաստատման կամ պահպանման համար թույլատրելի են նաև ինտերվենցիաները: Այստեղ մի քիչ այլակերպված ինտերվենցիա է՝ Թուրքիան ինտերվենցիա է անում սեփական տարածքում, որը ոչ թուրք էթնեսներին դիտում է իրեն թշնամի: Մեր չհասկանալու պատճառն այն է, որ քուրդն էլ է թուրքական պետության քաղաքացի, հայն էլ էր Օսմանյան պետության քաղաքացի: Բայց սա քաղաքակրթության այն տեսակն է, որը կարող եք  համարել հակամշակույթ և հակաքաղաքակրթություն թուրքականը, որը Եվրոպայի, Ռուսաստանի չտեսնելու պարագայում իրեն միշտ իրավունք է վերապահել և թույլ է տվել սպանդ կազմակերպել սեփական հպատակների և սեփական քաղաքացիների հանդեպ: Այսինքն՝ այստեղ ոչինչ չի փոխվել, և զարմանալ պետք չէ: Եվ այդտեղ էլ, թե ով ինչ դիտարկում է անում, Դերսիմում ինչ է լինում, իմ ասած սխեմայի մեջ է, ոչ՝ այդ փաստերի արձանագրման: Մենք կարող ենք եվրոպական աչքերով, հայի աչքերով քաղաքակակրթության և այլնի հետ համեմատելով նրա մասին խոսել, բայց դա Թուրքիան է, որտեղ առաջին հերթին թուրք էթնոսը սեփական երկրում թշնամի է մնացածների համար, որոնց ցեղասպանությունը պարբերաբար կազմակերպում է: Եվ որպես կանոն՝ Եվրոպան դա չի տեսել, չի տեսնում և չի տեսնելու, մինչև կգա մի պահ, երբ իրենց համապատասխան երկրներում հարց կլինի, նոր կմիջամտեն: Այնպես որ, այստեղ նորություն չեմ տեսնում: Ի՞նչը չի կանխատեսվում. որ թուրքը պիտի պարբերաբար ջարդե՞ր կազմակերպի, հայերի՞ն են բացատրում, այդպես չի եղե՞լ միշտ: Իսկ Եվրոպան էլ համր հարսի նման նայում է, որ հետո օգուտները քաղի:

_ Մենք միշտ մեր «Cui prodest կամ «Ում է ձեռնտու» հաղորդման շրջանակում խոսում ենք այդ մասին, թե ի՞նչ օգուտներ է քաղելու Եվրոպան այս գործընթացից:

_ Թուրքիայի բարեկամությունը կշահի: Նրանց համար, ըստ էության, քուրդը չկա, կա այնքանով, որքանով հավասարակշռելու է թուրքական պետության մեջ թուրք էթնոսի կատաղության չափը: Եվ Ձեզ համար արդեն ակնհայտ փաստ, իրողություն և մեր աչքի առջև կատարվող գործընթաց չէ՞, որ Եվրոպան, նաև Ռուսաստանին կարող ենք միացնել, շատ արագ, շտապ գլխի ընկան և հանկարծ հասկացան, որ առանց  Իրանի պետականության, նրանից սանկցիաները, պատժամիջոցները վերացնելու աշխարհն առաջ չի կարող գնալ:  Այստեղ կարող եք տեսնել թուրքական  պետության  անչափ հզորացումը, որն ընթացքի մեջ է, և Էրդողանի կառավարության ժամանակ խիստ անհանգստացրել է Թուրքիայի բարեկամներին, որը նաև օգտվում է այդ բարեկամության  առիթից՝ սեփական երկրում նախճիրներ կազմակերպելու համար՝ շարունակելով անել այն, ինչ թրքությունն արել է՝ թրքավարի հարաբերվել իր արժանավոր հակառակորդի հետ, որը քուրդն է. նույնն են նրանք, տարբերություն չկա իրենց ցանկությունների,  ձգտումների մեջ: Եվ այս պայմաններում սանկցիաները հանվում են Իրանից:  Ի՞նչ է նշանակում. տարածաշրջանային հավասարակշռությունը խախտվել է, և այս պայմաններում Ռուսաստանը հրթիռներով, հարայ-հրոցով իջնում է Սիրիա, և երկրորդը, Միացյալ Նահանգներն Իրանից հանում է սանկցիաները. դա թուրքական պետությունը հավասարակշռող, կարող ենք նաև ասել՝ պատժող պոտենցիալ է: Կարծես թե Ղրիմի պատերազմից հետո, ըստ էության, աշխարհը գլորվել-գլորվել  է, Հայոց ցեղասպանությունը և այլն եղել է, բայց իրականում ոչինչ չի փոխվել. հայերի տեղը զբաղեցրել են քրդերը և կոտորվում են:

_ Մի միտք ասացիք, որ հայերի նպատակը պետք է լինի թուրք-քրդական հարաբերությունների լարումը: Երբ մենք հաղորդաշարի ընթացքում հաճախ անդրադառնում ենք, որ Նախիջևանի հարցում պետք է այս գործընթացը տանել, Արևմտյան Հայաստանի՝ այն, շատերին թվում է, թե սա պարզապես ինչ-որ բարի կամքի դրսևորում է կամ ցանկության արտահայտում: Բայց ի՞նչ մեխանիզմներ ունենք այդ ամենը կյանքի կոչելու համար:

_ Ես չգիտեմ՝ ռադիոյով դա պետք է ասվեր, թե՝ ոչ, թե որն է մեր խնդիրը: Ինչի՞ց է դա բխում. մեր երկրի անվտանգությունն ապահովելն է, դրան գումարած՝ մեր հայրենիքին վերատիրանալը՝ լինի դա հիմա, լինի 100 կամ 1000 տարի հետո. հայ ժողովրդի ձգտումը, ուղեղի մորմոքը, սրտի ցանկությունը լինելու է  մեկը՝ պատժվի թուրքը, նաև՝ քուրդը, որ նախճիրը կատարել է: Այսօր քուրդն է Հայաստանում բնակվում, թուրքը չէ հիմնականում: Եվ մենք պետք է վերադառնանք մեր Ավետյաց երկիրը, որն Աստծո շնորհով (Աստվածաշունչը կարդացեք) տրված է մեզ, և այդպես պետք է մնա: Սա ժամանակի հարց է, ես, օրինակ, կասկած չունեմ. գուցե դա ինձ մոտ իռացիոնալ է ստացվում, բայց ես քաղաքագետ եմ և գիտեմ, որ ռեալ հաշիվները միշտ տալիս են ռեալ արդյունքներ: Մենք ինչպե՞ս կարող ենք դա իրականացնել: Ես ուզում եմ շատերի կողմից չսիրված և Ռուբեն Տեր-Մինասյան համառորեն չկարդացողներին ասեմ. նախ, շատ սխալ եք անում, որ Ռուբենին չեք կարդում, ինչ-որ հիվանդության դրսևորումներ ունեք մեջներդ, երկրորդը, չգիտեք մտքի խորությունը: Նա ասում է, որ Մերձավոր և Միջին Արևելքի ճակատագիրը շատ անգամ կախված չէ ո՛չ դիվիզիաների թվից, ոչ տանկերի քանակից, այսօր ավելացնենք նաև՝ ո՛չ էլ հրթիռների հզորությունից, Մերձավոր Արևելքի, որտեղ մեր հայրենիքն է, Հայկական լեռնաշխարհի շուրջ ծավալվող իրադարձությունները, նրանց զարգացումները մեծամասամբ կախված են խոշոր տերությունների, շահագրգիռ երկրների միջև եղած ուժերի հաշվեկշռից՝ բալանսից. բալանս և հաշվեկշիռ, իսկ այդ բալանսը պետությունների, ժողովուրդների զարգացումներով անընդհատ փոփոխվում է, և  մեր շուրջ առաջանում են բոլորովին այլ վիճակներ: Դրա համար մեր գեոստրատեգներին, ովքեր իրականում մասնագիտական հետաքրքրություն ունեն, առաջարկում եմ կարդալ Ռուբեն Տեր-Մինասյանի  «Հայաստանը  միջցամաքային  ուղիներու վրայ» աշխատանքը: Հիմա անցնեմ Ձեր ասածին՝ մենք ի՞նչ կարող ենք անել. պետք է մեր պետությունը և ժողովուրդն անընդհատ հավաքականորեն և՛ կոնսոլիդացնենք, և՛ մոբիլիզացնենք, դրա համար պետք է ներդրվի նաև դեմոկրատիայի մեխանիզմը՝ որպես  պետականաշինության պոտենցիալը բարձրացնող սկզբունք, և հետևենք իրադարձությունների ընթացքին: Այն  մեզ թույլ կտա այդ գալարների բալանսի փոփոխության ընթացքում ճիշտ ընտրել դաշնակիցներ, չունենալ քաղաքական որևէ կողմնորոշում և երդումներ՝ առ որևէ հարազատ երկիր, հարազատ ժողովուրդ, որոնցից ոչ մեկը չկա: Այդ բալանսի հաշվարկի մեջ, եթե մենք պետականորեն կազմակերպված լինենք, մենք անընդհատ կկարողանանք գտնել ում հետ, ինչպես, երբ և ինչպիսի քաղաքականություն վարել: Այս պարագայում ես հակվում եմ այն մտքին, որ ռուս-թուրքական այս հակամարտության սրվող վիճակում Հայաստանի պետականությունը, ոչ ժողովուրդը, երդումներ չտալով որևէ մեկին, որպես դաշնակից պետք է կանգնի Ռուսաստանի կողքին, և քանի որ դաշնակից է կանգնելու, նաև իր խնդիրներն առաջ քաշի և ակնկալի դրանց լուծումներ: Ես դեմ եմ անհեթեթ ժողովրդական  լացկանությանը՝ «սուս մնանք», «չուրախանանք. պետությունը պիտի տեղավորվի ուժերի համաշխարհային հաշվեկշռի մեջ: Իսկ այս պարագայում, կարծում եմ, մեզ համար դրական միտումներ կան՝ Ռուսաստան,  Միացյալ Նահանգներ և այլն: Ամերիկան, թվում է՝ Թուրքիայի բարեկամն է, բայց միաժամանակ կազմակերպում է տարածաշրջանի հզորագույն պետության՝ Իրանի նկատմամբ պատժամիջոցների արագ չեղարկում. ի՞նչ է սա նշանակում: Վերջին շրջանում ես նկատել եմ, թե ամերիկացիներն ինչպիսի հետևողականությամբ խոսում են Հայաստանի տնտեսության զարգացման մասին, նույնիսկ ԺՄԻԿ-ի այն հայտարարությունը, որ ասում է՝ կարգի եկեք, այլապես.... սա նշանակում է օժանդակություն Հայաստանին: Ես կարծում եմ, որ սրանք նախապատրաստում են Հայաստանի  Հանրապետությանը գալիք արհավիրքների մեջ  իր համապատասխան տեղն ունենալու: Այս բոլորի բանաձևն ուղեղի մեջ է, ուժերի բալանսի վրա և Ռուբենի աշխատանքների մեջ, գումարած մի տաղանդավոր աշխատանք ևս. կոչ եմ անում կարդալ Վահան Նավասարդյանի  «Նեղուցներ» աշխատանքը, և բանաձևերը կգտնվեն: Մենք ոչ միայն դաշնակից ենք Ռուսաստանի հետ, այլ նաև գործընկերային հարաբերություներ ունենք ՆԱՏՕ-ի և մնացած այլ պետությունների հետ, այսինքն՝  ես այդ տեսակետն ընդհանրապես չեմ բաժանում, հիմա աղմուկով դա պետք է արվի, թե՝ չէ, դժվարանում եմ ասել: Ինձ, օրինակ, դա չէ անհանգստացնում, այլ երկրի ներսում ժողովրդի կողմից, թե առավել  քան իշխանության ռազմաքաղաքական ղեկավարության կողմից, Հայաստանը հզորացնելու հոգսը չեմ տեսնում՝ արդարությունը վերականգնելու, ներգաղթը կազմակերպելու, բայց որ մենք այդ հարաբերությունների, դաշինքների մեջ ենք, միանշանակ է: Կրկնեմ մի բան, որ այստեղ ասել եմ՝ շատ պետք չէ անհանգստանալ, որ մենք Ռուսաստանի հետ ենք այս փոխհարաբերության մեջ, և Ռուսաստանը մեր դաշնակիցն է. ինչքան մենք լավ կազմակերպենք, այնքան լավ դաշնակից նա կլինի մեզ հետ: Եթե մեզ պետք է պահենք չգիտեմ ում նման (ես չեմ ուզում վատ բաներ ասել մեր հայրենիքին, ուրիշ բան կլինի), բայց հաշվի առեք նաև՝ Ճապոնիայի նման գերհզոր պետության ռազմաքաղաքական անվտանգությունը ապահովում է ինչ-որ չափով նաև Միացյալ Նահանգները: Այսինքն՝ այս հոգեկան հիվանդության հասնող փնտրտուքներն ի՞նչ են. այո՛, ուժերի բալանսի այս եղած վիճակի մեջ մենք դաշնակիցներ ենք, մեզ համար ունենք գլխավոր թշնամի՝ թուրքը, և մենք պետք է կամենանք, որ այդ պետությունը փլուզվի, և պետք է օգնենք, որ փլուզվի: Հիմա ի՞նչ ենք ուզում. ուզում ենք, որ օտարը փլուզի, մենք գնանք Կարինում նստե՞նք. դրան միշտ պատասխան կա՝ ո՞վ անի ձեզ համար, որ դուք գնաք ձեր հայրենիք. ուրեմն այս հարցը դուրս է գալու: Մենք ունենք նաև երկրորդ հարցը. ունենք կռվող, մարտնչող քուրդ ժողովուրդ, որը մեր հայրենիքում է նստած, մեր ունեցվածքի տերն է, մեր հողի տերն է, սեփականաշնորհել է: Ուրեմն այս բոլորի մեջ մենք պետք է մեր  տեսական, ազգային  շահը փնտրենք: Հիմա գալիս է հռետորական հարցը, այդ հայ իմաստունների մասին է խոսքը, մենք սուս մնանք: Ենթադրենք՝ մենք սուս մնացինք, արբանյակներով մեզ չեն տեսնելո՞ւ վերևից, Աստված տեղներս չգիտի՞: Երկրորդը, այս համաշխարհային անվտանգության համակարգերի մեջ, ունենալով ցեղասպանության բեռ, Արցախի խնդիր, Հայաստանի պաշտպանության հարց, աշխարհասփյուռ  ժողովուրդ, մենք ինչպե՞ս կարող ենք համաշխարհային զարգացումներից, այն  էլ՝ Այսրկովկասի ամենապայթյունավտանգ միջավայրից, որն աշխարհում ամենապայթյունավտանգներից  է, այսպես տապ արած ջայլամի նման ապրել.  դա բացառված բան է, ով ինչ ուզում է՝ ասի: Այդ արևմտամետներն են ասում. իրենց պատկերացմամբ Թուրքիան այսօր արևմտյան պետություն է, արևմտյան պետություններին դուր չի գալիս, որ մենք ակտիվ լինենք: Մի խոսքով, այս «մետությունը» ուղեղը փչացնում է բոլոր առումներով և զրկում է ակտիվութունից: Ես կարծում եմ, որ մենք պետք է ակտիվ լինենք, իհարկե՝ մեր չափով, մեր ուժերի չափով և պետք է հետապնդենք սեփական ազգային, պետական շահը. դրա մեջ ռազմական, տնտեսական բաղադրիչներ կան:  Կա նաև մի երկրորդ բաղադրիչ, որը մեր ուժերի մեջ է. մենք պետք է մեր տնտեսական, ռազմական սահմանափակ ուժը, որ իրականում այդպիսին է, այդպիսին է նաև Ֆինլանդիայի հզորությունը, կոմպենսացնենք մեր ուղեղով, մտքով, բարեկամներ, դաշնակիցներ որոնելու և հակառակորդին լավ հասկանալու տրամաբանությամբ, որ այս հարափոփոխ աշխարհում որևէ ձևով դրանք կայուն չեն: Հիմա ինչպե՞ս կարող ենք դա անել. ես բազմաթիցս Ձեր եթերից ասել եմ՝ եթե մենք մեր քաղաքական պատմությունը սրբագրենք բոլշևիկյան աղտեղությունից, հիմա Ժիրինովսկին է օգնում հայերին, որ հասկանան պատմագիտության, քաղաքագիտության, հոգեբանության մեջ իրենց բարեկամին ու թշնամուն, այսինքն՝ այստեղ պետք է ուղեղը լայն կերպով մոբիլիզացվի և դրվի պետության սպասարկման տակ: Ես չեմ կարծում Պուտինն ու Օբաման գիտեն, թե աշխարհի վերջն  ինչ է լինելու, այդ կոնֆլիկտն ինչպես է լինելու. շատ դժվար հարց է: Դրա համար էլ պետք է նաև խելքին ապավինել և գործ անել,  բայց լինել գործի մեջ՝ հիշելով, որ շատ վախենալ պետք չէ: Տեսեք՝ Մոսկվայում էլ վերջին օրերին Հենրի Քիսինջերը, որի մասին ես բազմիցս ասել եմ, 20-րդ դարի կոնսենսուս որոնող տաղանդավորագույններից է, բալանսի մասնագետ է, հավասարակշռության, ըստ երևույթին, եկել էր Պուտինի հետ այն հաշտեցման, շահերի համադրման բալանսն էր որոնում: Հիմա եթե դուք այդ գործի մեջ չեք, ի՞նչ եք ստանալու: Եվ հայությունը պետք է մի բան մեկընդմիշտ հաշվի առնի (ողբի երգիչների համար եմ ասում), որ ի տարբերություն 1915թ.՝ մենք հիմա պետություն ենք: Հիմա խնդիրը ո՞րն է՝ պետականորեն աշխատել, պետությունը հզորացնել, ոչ թե ժողովուրդը կանգնել պետությունների կողքին, այլ պետությունը կանգնել պետությունների կողքին, ինչպիսին իրականությունն է, և այդպես աշխատել: Իսկ մնացածը, բարեկամներիս այսպես ասեմ, ինչքան ուզում եք՝ թաքնվեք, տիեզերքից կտեսնեն, Աստված նաև տեղներդ գիտի, չեք կարող խուսափել: Դրա համար ակտիվ պետք է լինել, փող աշխատել, բալանս որոնել, կարդացեք Ռուբենին և Նավասարդյանին:

_ Հավասարակշռություն և:

_ Եվ դրա խախտում և նորից վերականգնում:

_ Շնորհակալությո՛ւն, պրն. Շիրինյան: Հարգելի ունկնդիրներ, լսում էիք «Cui prodest կամ «Ում է ձեռնտու» հաղորդաշարը: Տաղավարում աշխատում էին Հայկուհի Մինասյանը և հաղորդաշարի հեղինակ, Խ. Աբովյանի անվան Մանկավարժական համալսարանի քաղաքագիտության և իրավունքի պատմության ամբիոնի վարիչ, քաղաքական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր Լևոն Շիրինյանը: Բոլոր նրանք, ովքեր մեզ լսում էին, կարող են նաև դիտել Lratvakan.am  կայքում: Հաջողություն:

Բեռնեք Հայկական Լրատվական Ռադիոյի հավելվածները այստեղ՝




website by Sargssyan