Բաժանորդագրվել

Մուտք գործել

Կամ

Չի կարող լինել դատարկ!

Չի կարող լինել դատարկ!

Գաղտնաբառի վերականգնում

Գրանցվել

Կամ

Error message here!

Error message here!

Error message here!

Մոռացել ե՞ք գաղտնաբառը։ Մուտքագրեք ձեր էլ.հասցեն եւ դուք կստանաք նոր գաղտնաբառ։

Էլ. հասցեն գրանցված չէ։

Վերադառնալ

Close

Թախտաբիթիների հետ կյանքը՝ ճաղերից այն կողմ. երբ ազատազրկումը պատիժներից ամենամեղմն է. «Մարդու իրավունքների ինքնապաշտպանություն»

ԲԱԺԱՆՈՐԴՆԵՐԸ ԽՐԱԽՈՒՍՈՒՄ ԵՆ ԽՈՍՔԻ ԱԶԱՏՈՒԹՅՈՒՆԸ ԵՎ ՍՏԱՆՈՒՄ ՈՐԱԿ ՊԱՀԱՆՋԵԼՈՒ ԻՐԱՎՈՒՆՔ
Հետևե՛ք մեզ YouTube-ում

Գերբնակեցում, սանիտարահիգիենիկ անտանելի պայմաններ, վատ սնունդ ու ոչ պատշաճ բժշկական օգնություն: Սրանք Հայաստանի քրեակատարողական հիմնարկների բազմաթիվ խնդիրներից գլխավոր երեքն են: Խցերում պահվում է նախատեսվածից երկուսից-երեք անգամ շատ մարդ, որոնք քնում են հերթափոխով: Մինչդեռ օրենքը սահմանում է, որ յուրաքանչյուր ազատազրկված պետք է ապահովված լինի 4 քմ բնակտարածքով: Մասնագետները փաստում են, որ գերբնակեցումն առաջացնում է առողջական, իրավական բարդություններ, կոնֆլիկտներն է շատացնում և սրում սոցիալ-հոգեբանական իրավիճակը կալանավայրերում, ինքնասպանությունների և ինքնավնասումների աճ է բերում: Խոցը, արյան շրջանառության խանգարումները, սրտի իշեմիկ հիվանդությունը մեծ տարածում ունեն ՀՀ ազատազրկման վայրերում: Ստացվում է, որ գլխավոր պատիժը՝ ազատազրկումը, դառնում է երկրորդական՝ զրկանքների ու ապրելու տարրական պայմանների բացակայության ֆոնին: Եվ ամենակարևորը. ասվածը հավասարապես վերաբերում է ոչ միայն հանցանք կատարածներին, այլև բազմաթիվ կալանավորված մարդկանց, որոնց մեղքը դեռ ապացուցված չէ: «Մարդու իրավունքների ինքնապաշտպանություն» հաղորդաշարի այս թողարկմանը ՔԿՀ-ներում իրավիճակի մասին զրուցել ենք փաստաբան Երվանդ Վարոսյանի հետ:

-Մարդու իրավունքների ի՞նչ կետեր են հիմնականում խախտվում ՔԿՀ-ներում ու կալանավայրերում, առաջնային եւ հիմնական ո՞ր խնդիրները Դուք կառանձնացնեիք:

-Մինչ կոնկրետ ՔԿՀ-ներում պայմաններին եւ իրավունքների ապահովմանը անդրադառնալը ես համառոտ անդրադառնամ այն հանգամանքին, թե ինչո՞ւ են առհասարակ մեր համաքաղաքացիները հայտնվում ՔԿՀ-ներում եւ ինչո՞ւ այսքան շատ: Ես համոզված եմ, որ Հայաստանում գործող ՔԿՀ-ները գերծանրաբեռնված են, եւ առնվազն մեր դատական պրակտիկան հուշում է, որ այդքան մարդ չպետք է ազատազրկված լիներ: Ցավոք սրտի, խորհրդային ժամանակներից եկող կալանավորման եւ ազատազրկման կանխավարկածը դեռ գործում է. իրավակիրառ մարմինը ցանկացած հանցագործության մեջ մեղադրվող անձի առաջին հերթին նայում է այդ տեսակետից՝ ձերբակալեն, կալանավորեն, ազատազրկեն: Տարիներ շարունակ ամենաբարձր ատյաններից խոսվում է այդ մասին, բայց սայլը դեռ տեղում է, չունենք էական տեղաշարժ, որպեսզի իրավակիրառ մարմինները փորձեն պատժի այլ տեսակներ կիրառել շատ անձանց նկատմամբ, ում ազատազրկելու կարիք բացարձակ չկա՝  հասարակության վրա բեռը չավելացնելու եւ այդ անձին չկորցնելու տեսակետից: Հատկապես առաջին անգամ հանցանք կատարած անձին պետք է տալ ուղղվելու, ետ կանգնելու հնարավորություն, որովհետեւ, ցավոք  սրտի, մեր ՔԿՀ-ներն այն վիճակում չեն, որպեսզի հույս ունենանք, թե այնտեղ գնացած եւ ետ եկած մարդը հասարակությանը պիտանի անձ կլինի:

-Այսինքն՝ դաստիարակման հիմնական գործառույթը, կոպիտ ասած, բացարձակ չկա:

- Այդ բառն ինձ մոտ միշտ ժպիտ է առաջացնում, որովհետեւ նման տարր առհասարակ գոյություն չունի: Ավելի շատ կնմանեցնեմ ազատությունից զրկելու,  իրավունքներն էականորեն սահմանափակելու, վատ վիճակի մեջ դնելու հետ: Մեր ՔԿՀ-ները հիմնականում այդ ուղղությունն ունեն. անձին ոչ միայն ազատությունից զրկում ու մեկուսացնում են, նաեւ ստեղծում են ապրելու համար բավականին վատ պայմաններ, որը, բնականաբար, չի նպաստում այդ անձի ուղղվելուն, էլ ինչ դաստիարակվելու մասին կարող ենք խոսել: Մենք պարզապես կորցնում ենք շատ մարդկանց, որոնք ՔԿՀ-ներից վերադառնալով հասարակություն, այլեւս չեն կարողանում ինտեգրվել. խնդիրը հենց ՔԿՀ-ներում տիրող իրավիճակն է: Գրեթե բոլոր ՔԿՀ-ներն ունեն գերբնակվածության, ազատ տարածքի խնդիր, որը չի ապահովվում.  կան Հայաստանի համար ընդունված  չափանիշներ՝ յուրաքանչյուր անձին պետք է հասնի առնվազն 4 քմ տարածք:

- Վստահ եմ, որ այդ թեմայով կոնվենցիաներ էլ ենք ստորագրել:

-Այո, կոնվենցիաներ էլ ենք ստորագրել, ընդունել ենք. մենք այդ առումով շատ վաղուց օրենսդրական ոչ  մի խնդիր չունենք, մեր օրենքները շատ փայլուն են, մնում է սկսնեք կիրառել: Ես կարծում եմ, որ այդ 4 քմ-ի խնդիրը կարող ենք լուծված համարել միայն նոր կառուցված «Արմավիր» ՔԿՀ-ում, մնացած ՔԿՀ-ներում այդ խնդիրը կա, իսկ «Նուբարաշեն»-ում խայտառակ իրավիճակ է՝ շատ խցերում մարդիկ անգամ հերթով են քնում, քնելու տեղ չունեն: Այս ամենը ծնում են նաեւ ներքին շատ բարդ հարաբերություններ, ինչը բնական է. պատկերացրեք՝ 15 տղամարդ մի փոքր սենյակում պետք է ինչ-որ կերպ փորձեն ապրել: Բնականաբար, իրավիճակը նպաստում է խնդիրների առաջացմանը. գերբնակեցում՝ սա առաջին խնդիրը: Երկրորդը, ես կարծում եմ, կոռուպցիոն ռիսկերը, որոնց մասին էլի տեւական ժամանակ խոսվում է եւ ասվում, որ պայքար է մղվում, բայց չեն չեզոքացվում: Իսկ դրանք կարելի է չեզոքացնել ոչ թե վերջից գալով՝  մարդկանց բռնելով, այլ փորձել վերացնել կոռուպցիային նպաստող պատճառները: Օրինակ, գաղտնիք չէ, որ ՔԿՀ-ներում շատ տարածված է, որ գրեթե բոլորը հեռախոսներ ունեն, եւ դժվար թե որեւէ մեկը միամտություն կունենա կարծելու, որ դա ինչ-որ մեկի «սիրուն աչքերի» համար  է տրվում: Տեւական ժամանակ ես տարբեր հարթակներում այս հարցը բարձրացրել եմ՝ ինչո՞ւ չօրինականացնել հեռախոս ունենալը, ի՞նչն է խանգարում մարդուն, որն ազատությունից զրկված է: Այո՛, դուք նրան ազատությունից զրկել, տարել-տեղավորել եք 4 պատի մեջ, մի պուճուր պատուհան տվել, ու հետն էլ ռեժիմ սահմանել՝ երբ պետք է ման գա, քնի, արթնանա: Հիմա ի՞նչն է խանգարում, որ այդ մարդուն հեռախոս տրամադրեք. թող ունենա կապ, ինչո՞ւմն է խնդիրը: Ասում են՝ կարող է հեռախոսով հանցագործություններ կատարել: Եղբայր, դուք շատ լավ գիտեք ձեր կոնտինգենտը, այն հատուկենտ անձանց, ովքեր ունակ են նման բան անելու, կամ ովքեր մեղավոր են ճանաչվել այնպիսի արարքների համար, որը ենթադրում է, որ  այդ մարդիկ կարող են նման բան անել: Մնացածն ինչո՞ւ դրա համար տուժեն: Ում կասկածում եք, բավարար հիմքեր ունեք կարծելու, որ հնարավոր է հեռախոսն օգտագործի ի չարս, նրան սահմանափակեք, թող չունենա: Մնացածը թող ունենան. գրանցեք, դուք էլ կունենաք տվյալ, թե ում մոտ կոնկրետ որ համարի հեռախոսն է: Անհրաժեշտության դեպքում ինքն էլ կիմանա, որ դուք գիտեք, եւ հսկել կլինի: Հիմա՝ մուտքը համացանց. ինչո՞ւ այս դարում մարդուն զրկել այդ հնարավորությունից: Այսօր համացանցից հեռու գտնվելը նույնն է, ոնց որ՝ չապրես. տեղեկատվություն, գրքեր, առցանց ուսուցում վերջապես, որը  մինչեւ օրս խնդիր է ՔԿՀ-ներում: Խնդի՞ր եք տեսնում՝ կարելի է դա էլ կանոնակարգել. սահմանափակել՝ որ կայքեր մուտք կարելի է թույլատրել, որ կայքեր՝ ոչ, բայց մարդուն ինֆորմացիա ստանալու, ընտանիքի հետ շփվելու (ընտանեկան կապեր, ծնող-երեխա) իրավունքից պետք չէ զրկել, որովհետեւ հասարակությունից կտրված մարդը չի կարողանալու ինտեգրվել հասարակություն: Ընդ որում մենք չունենք այն մարմինները, որոնք պետք է դրանով զբաղվեն. լուրջ խնդիր է եւ հսկայական ռեսուրս է պետք 5, 10 տարի մեկուսացած մարդուն հասարակություն վերաինտեգրելու համար: Ինչո՞ւ նրան տանենք, սարքենք մարդ, ով բացարձակ տեղյակ չէ, թե հասարակությունն ինչով է հետաքրքրված, զարգացման ինչ փուլում է գտնվում. վերադառնա կալանավայրից, այլմոլորակայինի նման չիմանա ինչ անել, բացի հանցագործությունից: Պետք է կանոնակարգել. ինչքան խիստ ես վարվում (համաշխարհային փորձն էլ է դա ցույց տվել),  այնքան հանցագործությունների քանակն աճում է, եւ խնդիր ես ունենում նորանոր կալանավորների հետ, ստիպված ես լինում նորանոր կալանավայրեր բացել, ավելի ես խստացնում, հետեւանքում՝ ավելի ես ունենում, եւ վերջում դառնում ես մի մեծ կալանավայր: Այս խնդիրը նաեւ զարգացած շատ երկրներ ունեն եւ շատ ակնառու է, ասենք, Եվրոպայի եւ ԱՄՆ-ի մոտեցումների տարբերությունը, բայց ժամանակը ցույց տվեց, որ եւրոպացիներն այս առումով շատ ավելի ճիշտ էին:

- Այստեղ որպես մեջբերում նշեմ, որ մենք չենք խոսում բացառապես հանցանք կատարած մարդու մասին. այս ամենին ենթարկվում են նաեւ մարդիկ, ում մեղքը դեռ ապացուցված չէ: Եւ քանի որ գիտենք, թե մեզ մոտ դատական գործընթացներն ինչքան երկար կարող են տեւել, մարդու անմեղության կանխավարկածը խախտելով, նրան կարող են տարիներով պահել այս նույն պայմաններում ՝ գերբնակվածություն, սանիտարական, կապի պայմանների բացակայություն:

-Առանձին մի մեծ խնդիր է, երբ անձը հանցագործ չէ, դեռ ոչինչ ապացուցված չէ, հարց է՝ նա արդարացվելու է, թե՝ չէ, բայց փաստացի պատիժ է կրում, ընդ որում ե՛ւ ժամանակի, ե՛ւ մեկուսացած լինելու, ե՛ւ այս պայմանների տաժանակիր հետեւանքն իր վրա կրելու առումով: Ընդ որում պատիժ է կրում նաեւ նրա ընտանիքը, որովհետեւ  գիտենք, թե ինչ վիճակում են լինում կալանավորների ընտանիքները. այսօրվա դրությամբ կալանավոր ունենալն անասելի բեռ է, անգամ սնունդի հարցը ստիպված են հոգալ հենց ընտանիքի անդամները, որովհետեւ ՔԿՀ-ի առաջարկած սննդի որակն անհամեմատելի է յուրաքանչյուր կալանավորի համար բյուջեից հատկացվող գումարի հետ:

- Մոտավորապես ինչքա՞ն է այդ գումարը:

- Այս պահի դրությամբ՝ չգիտեմ: Վերջին տվյալներս մի քանի տարի առաջվա են՝ կարծեմ օրական մոտ 2000 դրամի կարգի: Նորից եմ ասում՝ այդ առումով էլ համեմատելի չեն: Կալանավորների գերակշիռ մասն այդ սնունդից չի էլ օգտվում՝ իրենց ուղարկում  են ընտանիքի անդամները, բայց բյուջեից գումարն, այնուամենայնիվ, գնում է: Ո՞ւր է գնում՝ դա էլ մի այլ հարց է, եւ դրանով պատկան մարմինները վաղուց պետք է զբաղվեին:

- Փաստաբանները հաճախ դժգոհում են կալանավորներին տրվող ոչ պատշաճ բուժօգնությունից: Այս առումով ի՞նչ վիճակ է դատապարտյալների հիվանդանոցում, իսկապե՞ս այդ խնդիրները կան:

- Այդ խնդիրը կա բոլոր ՔԿՀ-ներում: Բոլոր ՔԿՀ-ներն ունեն բուժմաս, բժշկական անձնակազմ, բայց եթե կալանավորված անձը չունի կյանքին  վտանգ սպառնացող ակնառու առողջական խնդիրներ՝ քաղաքացիական կամ «Դատապարտյալների հիվանդանոց» ՔԿՀ տեղափոխելու համար, ապա պետք է հնարավորություն ունենա  եւ իր միջոցներով որեւէ բուժհաստատությունից բժիշկ հրավիրի, որպեսզի իրեն զննի եւ պարզի, թե ինչի կարիք ունի: Այսքան տարիների ընթացքում ես չունեմ տեղեկություն, որ ՔԿՀ-ում ցավազրկող կամ տարրական դեղերից, ասենք՝ ասպիրինից բացի, բժշկական օգնությունն այլ մակարդակի վրա լինի: Այդ խնդիրը կա նաեւ «Դատապարտյալների հիվանդանոց» ՔԿՀ-ում: Ես կարծում եմ, որ այս հիմնարկի գոյության տարիները, ինչպես նաեւ բյուջեից  հատկացված գումարներն առավել քան բավարար պետք է լինեին, որ գոնե մեր քաղաքացիական զարգացած հիվանդանոցների  նման  կարողանային  ե՛ւ սպասարկել, ե՛ւ անձնակազմ ունենալ, ե՛ւ տեխնիկական հագեցվածություն, ինչը, ցավոք սրտի, չկա: Ինչո՞ւ չկա՝ հարց, որ դարձյալ պետք է տրվի կոնկրետ պաշտոնյաների, որոնք զբաղեցրել կամ զբաղեցնում են պաշտոններ:

- Վերջերս մեր տաղավարում Կարո Եղնուկյանի փաստաբանն  ասում էր, որ մարդն առողջական լուրջ խնդիրներ ունի: Մենք հիշում ենք նաեւ նախորդ տարի «Հաց բերող» Արթուր Սարգսյանի ողբերգական պատմությունը, որի պատճառը դարձյալ ոչ պատշաճ բուժօգնությունն էր: Փաստորեն այս առումով անգամ որեւէ ծրագիր չկա:

- Կան խոսքեր: Հիմա, օրինակ, որոշել են «Դատապարտյալների հիվանդանոց» ՔԿՀ-ը վերածել ՊՈԱԿ-ի: Ես, ճիշտն ասած, նման վերաձեւումներին չեմ հավատում, որովհետեւ ցանկության դեպքում հենց ՔԿՀ-ի կարգավիճակում էլ կարելի է այդ ամենը շտկել, փոխել: Եւ ինչ-որ բան ձեւափոխելու, ինչպես մեր պաշտոնյաները շատ են սիրում, «օրենսդրական փոփոխությունների» կարիք մենք վաղուց չունենք նաեւ այդ ոլորտում: Ուղղակի պետք է ցանկություն եւ հսկողություն, որպեսզի գումարները հստակ  ծախսվեն ճիշտ ուղղությամբ, որովհետեւ ՔԿՀ-ներում պատշաճ բուժօգնության մասին խոսելն ավելորդ է: Ընդ որում Հայաստանի դեմ ՄԻԵԴ-ը հենց այս առումով ունի կայացրած որոշումներ, որոնցով խախտում, անմարդկային վերաբերմունք է ճանաչել կալանավորներին բուժօգնություն ցույց չտալը, կամ ոչ բավարար չափով ցույց տալը: Եւ ՀՀ, բնականաբար, պետբյուջեից վճարել է այդ անձանց խախտված իրավունքների դիմաց: Եւ վերջ: Անկախ այդ որոշումների լինել-չլինելուց՝  իրավիճակը շարունակում է մնալ նույնը: Եթե փորձենք դասակարգել, ապա առաջնային են գերբնակեցվածությունը, սանիտարական պայմանները, մեկուսացվածության աստիճանը՝ հասարակությունից կտրված լինելը, եւ, իհարկե, առողջապահական խնդիրները: Կարեւոր նշանակություն ունի նաեւ սննդի հարցը, որովհետեւ, ցավոք սրտի, սոցիալական պայմանների պատճառով շատ կալանավորված անձինք հիմա ավելի, քան նախկինում էր, ստիպված են ՔԿՀ-ի տված սնունդն օգտագործել: Ես կարծում եմ, որ այս առումով եւս պետք է  մշտապես լրջագույն հսկողություն սահմանվի:

- Պրն. Վարոսյան, աչքովս ընկավ «ՀՀ քրեակատարողական համակարգում իրավիճակի բարելավման նպատակով 2018-38 թթ. ռազմավարության ծրագիր»-ը, ծանո՞թ եք:

- Ճիշտն ասած՝ ոչ, բայց 38 թիվը ոչ մի լավ բան չի հուշում:

- Ինձ էլ զարմացրեց այդ 20 տարվա կտրվածքը, մինչեւ այդ ոչ ոք չի հիշի, որ նման ռազմավարություն կա: Փաստորեն ծանոթ չեք, եւ չփորձենք հասկանալ, թե ինչ կա այդտեղ, ինչ հարցեր են փորձում լուծել:

- Առհասարակ ռազմավարություններին, ծրագրերին, թղթի վրա գրված լավ, ամպագոռգոռ հայտարարություններին ես հավատ չունեմ: Եկեք 20 տարի հետ նայենք. ոչ մի էական փոփոխություն չի եղել, ի՞նչն էր խանգարում մեզ այդ տարիների ընթացքում լուրջ բարեփոխումներ ունենալ: Մասնավորապես մի քանի ՔԿՀ-ներում առհասարակ փոփոխություն չի եղել. եթե մի 20 տարի առաջ այդտեղ պատիժը կրած մարդուն հիմա նորից տանեն, ամեն ինչ գրեթե նույնը կլինի, միայն կարող է պատից կախված հեռուստացույցը բարակած լինի, բայց դա այն փոփոխությունը չէ, որ ակնկալվում է: Հիմա հեռահար ծրագիր գծել մինչեւ 38թ., 40–ի  մոտերը նորմալ է, որովհետեւ այդ ծրագիրը գրողներն արդեն առնվազն պատվավոր թոշակառուներ կլինեն, ո՞վ է իրենց հարցնելու:

- Դուք լուծման ի՞նչ տարբերակներ եք տեսնում: Կոռուպցիայի մասով շատ տեղին նշեցիք, որ այս տեխնոլոգիայի դարում շատ ավելի հեշտ կլինի պատճառը վերացնել, այն էլ այնպիսի խնդիրների, որոնք անգամ չպետք է առաջանային: Ինչպե՞ս է ստացվել, որ մարդուն ազատությունից զրկում են (դեռ պարզ չէ՝ հանցանք կատարել է, թե ոչ), դեռ դա էլ դարձնում կրկնակի-եռակի:

- Նախ պետք է հասկանանք, որ անձին ազատությունից զրկելն է հենց պատիժը, դրանից ավել ոչինչ պետք չէ անել նրան տանջելու համար, դրանից ավել ամեն ինչ արդեն անմարդկային վերաբերմունք է անձի նկատմամբ: Բայց մեզ մոտ այդ գիտակցումը դեռ չկա: Այս պայմանները պետք չեն այդ անձին, դա ոչ մի լավ բանի չի հանգեցնի: Հիմա՝ կոռուպցիոն ռիսկերի մասին: Այո՛, հիմնական կոռուպցիոն ռիսկերը եւ ուղղությունները կարելի է մոտեցմամբ չեզոքացնել: Դրանք մարդու այն հիմնական պահանջներն են, որոնք պետք է բավարարված լինեն:  Մինչեւ այսօր «Նուբարաշեն» ՔԿՀ-ում բազմաթիվ խցեր կան, որտեղ անկողիններում փայտոջիլներ (թաղտաբիթի) են ապրում, ահավոր բան է եւ դրա կծածը, եւ հետեւանքները: Եւ մենք դեռ ռազմավարական ծրագիր ենք գծում մինչեւ 2038թ. (երեւի այդ միջատների դեմ պայքարելու): Թող բոլոր խցերում լինեն հավասարաչափ  լավ պայմաններ՝ վերանորոգում, սառնարաններ եւ այլն, ի՞նչն է խանգարում. միեւնույն է, մարդն արդեն իսկ ազատությունից զրկված է: Նույն կերպ եւ հեռախոսի, ինտերնետի խնդիրը. ամեն ինչ պետք է թույլ տալ, կանոնակարգել եւ հսկել: Եւ ոչ մի կոռուպցիա էլ չի լինի: Սա շատ հեշտ եւ արագ կարելի է կարգավորել, ուղղակի պետք է լինի ցանկություն եւ կամք:

- Ես վստահ եմ, որ Դուք Ձեր աչքով եք տեսել, իսկ ես լուսանկարներով եմ տեսել «Նուբարաշեն» ՔԿՀ-ի առաջին հարկի խցերը, որտեղ հացադուլավորներն էին, կային նաեւ պատժիչ խցեր, որոնց խուց չես անվանի:

- Ես, Փառք Աստծո, տեսել եմ միայն այն սենյակները, որտեղ փաստաբանը առանձնատեսակցություն է ունենում կալանավորի հետ, բայց պատմածներով շատ լավ գիտեմ, թե ինչ է կատարվում եւ դա ուղղակի խայտառակություն է, որովհետեւ տասնամյակներ շարունակ չէր կարող այդ նույն վիճակն այդպես շարունակաբար մնալ, դա անթույլատրելի է:

- Մեզ հատկացված եթերաժամանակը սպառվեց, բայց թեման անսպառ է: Մենք կարող էինք խոսել  մարդու իրավունքների խախտումներից նաեւ ոստիկանական բաժանմունքներում, դատարաններում, ինչը շատ հաճախ տեսնում ենք հեռարձակումների ժամանակ: Մենք անպայման կանդրադառնանք նաեւ դատավորների պահվածքին մեղադրյալների հանդեպ: Շնորհակալություն հրավերն ընդունելու համար: Վստահ եմ, որ առիթ կունենանք թեմային անդրադառնալու, քանի դեռ խնդիրն առկախված է, եւ լուծման տարբերակներ էլ չկան: Այսքանն էր, հարգելի ռադիոլսողներ ու ռադիոդիտողներ, «Մարդու իրավունքների ինքնապաշտպանություն» հաղորդաշարի այս թողարկմանը: Հիշեցնեմ, որ այսօր տաղավարում հյուրընկալել էի փաստաբան Երվանդ Վարոսյանին: Իսկ ես Սաթեն Միքայելյանն եմ: Կհանդիպենք:

Բեռնեք Հայկական Լրատվական Ռադիոյի հավելվածները այստեղ՝
website by Sargssyan