Բաժանորդագրվել

Մուտք գործել

Կամ

Չի կարող լինել դատարկ!

Չի կարող լինել դատարկ!

Գաղտնաբառի վերականգնում

Գրանցվել

Կամ

Error message here!

Error message here!

Error message here!

Մոռացել ե՞ք գաղտնաբառը։ Մուտքագրեք ձեր էլ.հասցեն եւ դուք կստանաք նոր գաղտնաբառ։

Էլ. հասցեն գրանցված չէ։

Վերադառնալ

Close

Դիմացողը հաղթող է. արդարադատությունը վերականգնվում է 13 տարի անց.«Մարդու իրավունքների ինքնապաշտպանություն»

ԲԱԺԱՆՈՐԴՆԵՐԸ ԽՐԱԽՈՒՍՈՒՄ ԵՆ ԽՈՍՔԻ ԱԶԱՏՈՒԹՅՈՒՆԸ ԵՎ ՍՏԱՆՈՒՄ ՈՐԱԿ ՊԱՀԱՆՋԵԼՈՒ ԻՐԱՎՈՒՆՔ
Հետևե՛ք մեզ YouTube-ում

Հիշու՞մ եք Բուզանդի փողոցի նախկին բնակիչ Սեդրակ Բաղդասարյանին, ով արդեն 13 տարի պայքարում է իր ոտնահարված իրավունքները վերականգնելու համար: Տասներեք տարի առաջ Սեդրակ Բաղդասարյանը ոչ միայն սեփականությունն է կորցրել, այլև ինժեներ մեխանիկի սիրած մասնագիտությունն ու աշխատանքը: Բուզանդի փողոցի նախկին բնակիչն ասում է, որ գրեթե ամեն ինչի հետ կյանքում կարելի է համակերպվել, բացի անարդարությունից: 13 տարի անց, 2018 թվականին առաջին ատյանի դատարանը որոշում է կայացրել, որ կատարված ունեզրկումն անօրինական է եղել:Բուզանդ փողոցի նախկին բնակիչը վճռական է՝ հասնելու է ոչ միայն փոխհատուցման, այլև պայքարելու է օրենսդրական բարեփոխումների համար, որոնք ապագայում կկանխեն քաղաքացու նկատմամբ նմանօրինակ ապօրինությունները: 

- Ողջույն հարգելի ռադիոլսողներ եւ ռադիոդիտողներ: 106,5 հաճախությամբ իր աշխատանքն է սկսում «Մարդու իրավունքների ինքնապաշտպանություն» հաղորդաշարը: Տաղավարում աշխատում է Հայկուհի Մինասյանը: Հաղորդաշարի մեր այսօրվա հյուրը Բուզանդի փողոցի նախկին բնակիչ, «Պետական կարիքների զոհեր» ՀԿ նախագահ Սեդրակ Բաղդասարյանն է: Ողջո՛ւյն:

- Բարև Ձեզ:

- Արդեն տասներեք տարի է պայքարում եք հանուն Ձեր խախտված իրավունքի, գույքի անձեռնմխելիության: Այսօր բոլորը պայքարում են իրենց իրավունքների համար: Բայց ինչպե՞ս ստացվեց, որ բռնության մենաշնորհի և արդարադատության բացարձակ բացակայության պայմաններում Դուք այդ համարձակությունն ու հետևողականությունն ունեք, որ 13 տարի պայքարում եք նույն նպատակի համար, ի՞նչն էր Ձեզ հուսադրում, որ հաղթելու եք:

- Հետաքրքիր հարց տվեցիք, բայց նախ երկու օրինակ բերեմ: Ես երբեք չէի պատկերացնում, որ կոմունիստներին կարելի է հաղթել: Երբ դա իրականություն դարձավ, և Հայաստանն անկախացավ, ցավոք, այս 28  տարիների ընթացքում մտքովս չէր էլ անցնում, որ Նիկոլ Փաշինյանը կկարողանա անել այն, ինչ արվեց: Հիմա պատասխանեմ Ձեր հարցին: Նախ, մարդ պետք է հավատա իր ուժերին, երկրորդ, իմ այդ պայքարում ինձ օգնեցին և՛ իմ ընտանիքի անդամները՝ ի դեմս իմ տիկնոջ, և՛ ես հանդիպեցի բավականին գրագետ, ինքնասիրություն ունեցող մարդկանց (մինչդեռ կային մարդիկ, որոնք մտածում էին, որ երկու կոպեկ կտան, ոչինչ, թող տանից հանեն): 13 տարի բերանով ասելը հեշտ է թվում, բայց այդ տարիներին (հիմա էլ) վարձով եմ ապրել, բայց շնորհիվ երկրի երկրորդ նախագահի իմ երեխաների մանկությունը գողացվեց: Մի նախագահ, ով ընտրվում է ոտնահարելով ՀՀ Սահմանադրությունը (ոչ մեկիս համար գաղտնիք չէր, որ Ռոբերտ Քոչարյանը Հայաստանում չուներ 10 տարվա գրանցում, բայց ընտրվեց նախագահ): Ազգովի փակեցինք մեր աչքերը, իսկ նրան թվաց, թե սա «բոյախանի կարասն է»՝ ինչ ուզի, կանի: Այսօր խնդիր է առաջացել, որ Ռոբերտ Քոչարյանը պետք է պատասխանատվություն կրի մարտի 1-ի դեպքերի հետ կապված: Այսպիսի հետաքրքիր հարց է ծագում. արդյոք նա, լինելով Սահմանադրության երաշխավորողը, իրավունք ունե՞ր խախտել այն ու զորք մտցնել: Ես գտնում եմ, որ Ռոբերտ Քոչարյանը ոչ միայն դրա համար պետք է պատասխան տա, հարց եմ տալիս. «Լինելով Արդարադատության խորհրդի նախագահ, բոլոր դատավորներին Դուք էիք նշանակում, Դուք խախտեցիք ՀՀ այն ժամանակ գործող Սահմանադրության 28-րդ հոդվածը, արհամարհեցիք Սահմանադրական դատարանի 1988թ.  ՍԴ – 92 որոշումը, միտումնավոր այդ բոլոր հանցագործություններն արեցիք, որպեսզի տիրանաք Երևանի կենտրոնին և բնակիչների սեփականությանը: Եթե մի մարդ օրենք է խախտում, դատական համակարգը նրան պատասխանատվության է ենթարկում: Երբ մարդը բանկից վարկ է վերցնում, բայց չի կարողանում մարել, դիմում են դատարան և մարդու գույքը բռնագրավում են: Մենք ի՞նչ էինք արել, որ մեր սեփականությունը խլեցին:

- Պետական «գերագահ», ոչ թե գերակա շահ՝ այդպես էր այդ օրերին ասում պրն. Գինոսյանը:

- Ես այլ կերպ եմ ասում՝ Ռոբերտ Քոչարյանի և Երվանդ Զախարյանի, նաև՝ Դավիթ Հարությունյանի շահերն ապահովելու համար, էլ չեմ ասում մնացածների մասին:

- Հիմա խոսենք բուն խնդրից. բացի Ձեզանից, տասնյակ, հարյուրավոր ընտանիքներ մնացին դրսում և ոչ միայն Բուզանդի փողոցում: Եվ եթե բոլորը համախմբված պայքարեին, Ձեր նշած մի քանի կոպեկի դիմաց չհամաձայնեին, այս 13 տարիները Դուք կանցկացնեի՞ք, թե՝ոչ:

- Գիտե՞ք ինչ կա՝ մենք ինքներս ենք որոշում, թե ինչպիսի երկրում ենք ուզում ապրել: Եթե մենք ուզում ենք ապրել ստրկատիրական համակարգում, ապա պետք է ամեն ինչին համակերպվենք: Դուք հաղորդման սկզբում նշեցիք՝ «Պետական կարիքների զոհեր» ՀԿ. ես պայքարել եմ ոչ միայն իմ անձնական շահի համար, մեր կազմակերպությունը շատերին է օգնել, խորհրդատվություն առաջարկել:

- Ի՞նչ մասնագիտություն ունեք:

- Մասնագիտությամբ ինժեներ-մեխանիկ եմ, ավարտել եմ Պոլիտեխնիկական ինստիտուտը: Ամեն ինչ կախված է քաղաքացիների իրավունքներից. ես չեմ մեղադրում այն քաղաքացիներին, ովքեր հնազանդվեցին, քիչ պայքարեցին: Այդ բոլորը հասկանալու համար պետք է պատկերացնենք, թե ինչ համակարգում ենք ապրում: Բոլոր զարգացած երկրներում, երբ գործը մտնում է դատարան, քաղաքացին չպետք է գնա և ասի. «Սահմանադրությամբ դուք իրավունք չունեք». դատարանը պաշտպանում է քաղաքացուն: Եթե ես հանցանք եմ գործել, ապա ինձ համապատասխան հոդվածով դատում են, իսկ իմ սեփականությունը ո՞ր հոդվածի հիման վրա են ինձնից խլել՝ հայտնի չէ: Մեր ռադիոլսողներն ու ռադիոդիտողները թող ևս մեկ անգամ YouTube-ում փնտրեն և ուշադրությամբ դիտեն Արգելված ֆիլմ «Օտարում» 2-ը  (դրված է երկու ֆիլմ, մեկը 38 րոպե տևողությամբ է, մյուսը՝ 14), որտեղ պարզ երևում է, թե ինչպես էին գալիս, ահաբեկում, անգամ բռունցքով խփել էին երեխայի գլխին: Այդ կադրերը կան, կորած չեն: Եվ ինչ-որ տեղ դա է պատճառը, որ մարդիկ վախենում էին, ստիպված էին լինում համաձայնել: Նշեմ նաև, որ այնտեղ կային նաև այնպիսի մարդիկ, ովքեր  սեփականություն չունեին, եկել, լիազորներին փող էին տվել, գրանցվել, այսինքն՝ պետք է նայել խնդրի երկու կողմն էլ: Բայց ստացվում էր, որ ագահ ենք, այս խեղճ պետությանն ուզում ենք թալանել: Այս «խեղճ» պետության արտաքին պարտքը 1 միլիարդից դարձավ 7 միլիարդ. կներեք, բայց ո՞վ լափեց այդ փողը: Վարչապետը շատ հստակ ասեց: Քաղաքացին սեփականության, բնակարանի և, ընդհանրապես, քաղաքում, կենտրոնում ապրելու իրավունք ունի, բայց չես հասկանում ինչու, դա պետական կարիքի անվան տակ չընկավ:

      - Հիմա ո՞ր փուլում է Ձեր գործը, և ի՞նչ հույսեր ունեք:

      - Շատ հետաքրքիր փուլում է, պատմեմ հնարավորինս կարճ: Երբ մենք համառությամբ գնացինք, հասանք ԵԴ, ՀՀ կառավարությունը հասկացավ, որ ինքը պարտվելու է: Այդ ժամանակ փոխանակ ինձ՝ Հայաստանի քաղաքացուս, կանչեն, ասեն (թող չասեն՝ հարգելիս). «Մենք ուզում ենք Ձեզ հետ հաշտություն կնքել» (վերջ ի վերջո նաև իմ հարկերի հաշվին են այս իշխանավորները, կոռումպացվածները, չինովնիկները փող աշխատել), ԵԴ-ից եկավ մի թուղթ, որով տեղյակ էին պահում, որ պետությունն ուզում է ինձ հետ հաշտություն կնքել: Ես ասեցի՝ խնդիր չեմ տեսնում: Ինձ առաջարկեցին 140 քմ տարածքով բնակարան և 7 մլն 200,000 դրամ գումար՝  մինչև 2005-2010 թվականը: Ինչո՞ւ 2010 թ., երբ առաջարկը եղել է 2008թ., և առաջարկում էին այն շենքից, որի կառուցումն ավարտվելու էր 2010թ. և գտնվում էր նույն փողոցում, իմ տանից 50 մ հեռավորության վրա: Միայն անխելք մարդը կհրաժարվեր նման առաջարկից, և ես համաձայնեցի: Միայն անհասկանալի էր, որ եթե դեռ շենքի փոսն էլ չեն փորել, ինչպես են 2 տարում 14 հարկ կառուցելու: Ասում եմ. «Եթե տալիս եք, տվեք իմ տան տեղը, ես ոչ քառակուսի եմ պահանջում, ոչ ուրիշ բան»: Պետությունը դա էր առաջարկում: Անցավ 2 տարի: Այդ ժամանակ ՄԻԵԴ-ում Հայաստանի ներկայացուցիչ, հայտնի Գևորգ Կոստանյանը նամակ է գրում, որ Սեդրակ Բաղդասարյանը հրաժարվում է այդ առաջարկից: Կրկնում եմ՝ ինձ չեն կանչել, չեն բանակցել, բայց ՄԻԵԴ հայտնում են, որ հրաժարվել եմ: Կանոնակարգ գոյություն ունի.  պետությունը, օգտվելով իր իրավունքից, ՄԻԵԴ-ում հայտարարություն է արել, խոստացել, որ ինձ կտրմադրեն բնակարան (այս անգամ արդեն 117 քմ տարածքով) և խնդրել է իմ գործը հանել վարույթից: Ընդ որում Գ. Կոստանյանը նամակում գրել է, որ իչենց է տրամադրում բնակարանի սեփականության վկայականը: ՄԻԵԴ-ը մտածելով, որ կառավարությունը նման բան չի կարող անել (խաբել), 2011թ. նոյեմբեր ամսին որոշում է կայացնում՝ իմ գործը վարույթից հանել. «Պետությունը ստանձնել է Ձեզ տալ բնակարան, մենք Ձեր գործը վարույթից հանում ենք, համարում ենք այս հարցը լուծված: Խնդրում ենք կապվել պրն. Կոստանյանի հետ:»: Ես 2012թ. նամակ գրեցի պրն. Կոստանյանին, բայց առ այսօր, ինչպես ասում են, «աչքս ջուր է կտրում», թե պրն. Կոստանյանը երբ կպատասխանի: 4 օր անց ինձ հրավիրում են Արդարադատության նախարարություն, որի նախարարն այն ժամանակ Հրայր Թովմասյանն էր: Նախարարի տեղակալ Ռուբեն Մելիքյանն ինձ ասում է. «Մենք պատրաստ ենք Ձեզ այդ բնակարանը տալ, բայց մտածեցինք, որոշեցինք, որ Դուք պետք է վերադարձնեք 2005թ. դատարանով Ձեզ վճարված 20,000  դոլարը»: Ես զարմացա և ասեցի. «Բայց չէ՞ որ ԵԴ որոշման և ՀՀ կառավարության առաջարկի մեջ մի տառ անգամ գրված չէ, որ պետք է փող տամ»: Պատասխանում է. «Ճիշտ եք ասում, բայց մենք ենթադրում էինք, որ Դուք պետք է փող տաք»: Փառք Աստծո, որ ուրիշ բան չի ենթադրել: Ես չհասկացա, թե այդ «մենք»-ը ով էր՝ ինքն ու Հրայր Թովմասյանը միասի՞ն, թե՞ մի քիչ ավելի բարձրանանք՝ Սերժ Սարգսյանը: Ինչևէ, ես ասեցի. «Խնդիր չկա, դուք ինձ պաշտոնական գրություն տվեք, որ ես իմանամ որ հաշվեհամարին փոխանցեմ»: Առ այսօր չեմ ստացել: Զարմանալին այն է, որ այդ փողը պետբյուջեից չի գնացել: Այսինքն՝ Ռուբեն Մելիքյանն ինձանից կաշառք էր ուզում: Եվ դա ոչ միայն իմ գործով էր, նաև իմ հարևան 2 ըտանիքի՝ Ղարիբյանների և Ղասաբյանների: Ստացվում է, որ Հայաստանի Հանրապետությունը խաբում է ԵԴ-ին՝ ստանձնեց պարտավորություն և չտվեց:  Ասեմ ավելին, այդ բնակարանները, որ մեր երեք ընտանիքներից յուրաքանչյուրին առաջարկվում էր (համաձայն Գ. Կոստանյանի նամակի՝ սեփականության վկայականն ուղարկվել էր), ուրիշի սեփականությունն էին: Հիմա, մի կողմից՝ կառավարությունը  խաբում է ԵԴ-ին, մյուս կողմից՝ Արդարադատության նախարարությունը կաշառք է ուզում ԵԴ որոշումը կատարելու համար: Եվ այդ որոշումն առ այսօր չի կատարվել: Օգտվելով նրանից, որ ԵԴ ճանաչեց իմ իրավունքի խախտումը, ես  նոր հանգամանքներով մտա Վերաքննիչ դատարան: Վերաքննիչ դատարանը բեկանեց մինչ այդ եղած բոլոր որոշումները և գործն ուղարկեց 1-ին ատյանի դատարան՝ վերաքննության: 2018թ. մայիսին 1-ին  առաջին ատյանի դատարանը որոշում կայացրեց՝ մերժել ԾԻԳ-ի հայցը: Ուզում եմ կառավարության մոտեցումն ասել. քաղաքապետարանը հայցադիմումը դատարան էր ներկայացրել հետևյալ բովանդակությամբ. «Պարտադրել (երևի պետք է ծեծեին) Սեդրակ Բաղդասարյանին կնքել պայմանագիրն այսինչ գումարի չափով, և նրան ու տարածքն զբաղեցնող այլ անձանց (խոսքը գնում է ընտանիքիս և երեխաներիս մասին, այսինքն՝ Հայաստանի Հանրապետության համար իմ կինն ու երեխաները տարածք զբաղեցնող անձ են) վտարել Բուզանդի տվյալ հասցեից»: Ո՞ւր վտարել, լավ է չեն գրել՝ Դեր Զոր: Հիմա այդ վճիռը մտել է օրինական ուժի մեջ: Ես պահանջում եմ՝ վերադարձրեք իմ սեփականությունը. եթե չկա իմ նկատմամբ որևէ իրավական վճիռ, որոշում, ապա բարի եղեք վերադարձնել ինձնից բռնի ուժով խլած իմ բնակարանը,: Այս բոլորը ես դիմումով ներկայացրել եմ վարչապետ պրն. Նիկոլ Փաշինյանին և ԱԱԾ պետ պրն. Վանեցյանին: Ուզում եմ երկու բառ ասել իրավունքի սեփականության հետ կապված, որը շատ կարևոր հանգամանք է, որովհետև, ցավոք, մինչև օրս մեր երկրի իշխանավորները ոչինչ չարեցին քաղաքացու իրավունքները պաշտպանելու համար: Սրանք ամպագոռգոռ խոսքեր չեն, այլ իրական փաստեր, ինչպես Դուք բերեցիք Կոնդի բնակիչների օրինակը: 2006թ. Սահմանադրական դատարանը կառավարության բոլոր որոշումները ճանաչեց հակասահմանադրական, և օրենք ընդունվեց սեփականության օտարման վերաբերյալ: Բայց այդ գործընթացը չարվեց նրա համար, որ քաղաքացու իրավունքը պաշտպանվի, ես սա հստակ եմ ասում: Քանի որ մինչ այդ բոլոր գործընթացները, որ կառավարությունը կատարել էր Հյուսիսային, Գլխավոր պողոտայի բնակիչների նկատմամբ, արվել է առանց օրենքի առկայության: Եվ դա մեզ հնարավորություն տվեց դիմել ԵԴ: Հիմա Դուք կասեք. «Իսկ ինչո՞ւ Հյուսիսային պողոտայի բնակիչները համաձայնեցին, ստորագրեցին»: Դա մի քիչ այլ հարց է. ճիշտ է, գույքը քիչ էին գնահատում, բայց այն ժամանակ անշարժ գույքի գինն էլ բավականին ցածր էր, մարդկանց ձեռքը փող չկար, և շատ-շատերին ես հասկանում եմ: 90 տոկոսը չէր էլ ուզում պայքարել, որովհետև մտածում էր. «Մեկ է՝ դատարանն էլ է իրենց ձեռքը, ամեն ինչն էլ»: Եվ հետագայում ԵԴ դիմողների քանակը և նրանց այդ հնարավորությունը կանխելու  համար պետությունն ընդունեց այդ օրենքը, այն չի պաշտպանում քաղաքացիներին: 2006թ. քանդեցին Կոնդի բնակիչների տները, եթե չեմ սխալվում՝ 35 բնակիչներ  իրենց ձեռքին ունեն պայմանագրեր, իսկ շենքը նոր-նոր նշմարվում է: Կրկնում եմ՝ 2006թ.: Նույնը և Ֆիրդուսի փողոցի տարածքում: Եթե մեզ վտարում էին «պետական կարիքների համար», հիմա վտարում են, որովհետև տարածքը ճանաչվել է «բացառիկ գերակա հանրային շահ»: Բայց այդպես էլ չհասկացանք՝ որն է պետական կարիքը, որը՝ հանրային գերակա շահը:

- Փաստորեն Ձեր հույսն այս պահին մեր արդարադատության հաստատման վրա է:

- Այդ գործընթացի հետ կապված էլի խնդիրներ եղան, ոչնչացվեցին պատմամշակութային հուշարձաններ, և այդ կծիկն իր հետևից բերեց հանցագործությունների մի մեծ շղթա: Հիմա պետք է վերականգնվի քաղաքացիների նկատմամբ կատարված անարդարությունը: Ես ողջունում եմ այն, ինչ այսօր կատարվում է. մարդիկ կատարել են տնտեսական հանցագործություն, հիմա վերականգնում են  վնասը, և թող գնան, շարունակեն իրենց բիզնեսը: Սա նորմալ է, խնդիրն այն չէ, որ Պողոսին տանենք, նստացնենք: Նախագահի վերահսկողական ծառայության ղեկավարը՝ Հովհաննես Հովսեփյանը, նորակառույց շենքում ունի 5 բնակարան: Հարց է ծագում՝ կոռուպցիայի դեմ պայքարող, համեստ աշխատավարձով ապրող մարդուն որտեղի՞ց այդքան բնակարան: Ռոբերտ Քոչարյանը, որը չուներ սեփականություն, այսօր դղյակ է ստացել՝ բավական չէ, մի հատ էլ գրասենյակ են տվել: Ես չեմ հասկանում՝ այդ գրասենյակն ինչո՞ւ են տվել նրան, պետբյուջեից էլ փող են տալիս գրասենյակը պահելու համար: Այդտեղ կարող էին Բաքվից փախածներին բերել, տեղավորել. ընդ որում նրանք այդտեղ ապրում էին, հանեցին, գցեցին փողոց, նույնիսկ մի քանիսը մահացան: Այսինքն, այստեղ մոտեցումը պետք է լինի ոչ թե  վհուկներին փնտրելը, այլ արդարությունը վերականգնելը: Բացի այդ, մենք (մեր կազմակերպությունը և Ֆիրդուսի, Տերյան (23,25 շենքը) փողոցների բնակիչները) դիմել ենք վարչապետին, առաջարկել ենք, որպեսզի օրենքը վերամշակվի: Մեր բոլոր օրենքները պաշտպանել են չինովնիկների, իշխող կուսակցության (ՀՀԿ-ի, դրանից առաջ՝ ՀՀՇ-ի) շահերը, բայց ոչ մի օրենք չի պաշտպանել քաղաքացու շահերը: Ես դատարանում չպետք է ասեի. «Գիտեք, դուք խախտում եք ՀՀ Սահմանադրությունը»: Իսկ այն ժամանակ Վճռաբեկ դատարանի նախագահ պրն. Մկրտումյանը նայում էր աչքերիս և ասում. «Դուք ուրիշ փաստարկներ ունե՞ք, թե՝ ոչ»:

- Վերջին հարցը. մինչև այս ոտնահարված սեփականության իրավունքի վերականգնման համար պայքարելը Ձեր մասնագիտությամբ զբաղվե՞լ եք: Իսկ այսօր ավելի շատ իրավական խնդիրներով ե՞ք զբաղվում, թե՞ մասնագիտությամբ:

             - Վատը նա էր, որ ես նախ և առաջ կորցրեցի աշխատանքս, քանի որ պայքարում էի  (իմ տարածքը վերցրել է ԿԳԲ-ի պետի տեղակալը), անգամ 7-րդ դասարանում սովորող երեխայիս հետևից էին գնացել ինչ-որ սև մեքենայով: Ինձ իր մոտ կանչեց մեր թաղային լիազորը և զգուշացրեց, որ երեխայիս փախցնեմ: 2006թ. ինձ և ընտանիքիս անդամներին գրանցումից հանեցին, որի պատճառով չկարողացանք գործի ընդունվել, ընտրություներին մասնակցել: Ես դրա մասին բազմիցս գրել եմ, ահազանգել, դիմել ՄԻՊ-ին, ԵԱՀԿ-ի դեսպանին: Շատերը զարմացած հարցնում են. «Պրն. Բաղդասարյան, Դուք կարո՞ղ է իրավաբան եք»: Ես իրավաբան չեմ, ուղղակի խորհրդային ժամանակ ծնված, բավականին լավ կրթություն ստացած, իմ իրավունքները, արժանապատվությունը, ընտանիքս հարգող մարդ եմ և պայքարում եմ իմ իրավունքների համար: Իսկ մնացածը գրագետ մարդը կկարդա՝ կհասկանա: Հիմա ես պահանջում եմ իմ ընտանիքի զբաղեցրած տարածքը: Իմ սեփականությունը՝ հողամասով տունը, որը կառուցել է իմ պապիկը, ինձ համար անգին է. ի՞նչ է նշանակում, որ մեկը պետք է գա և գնահատի իմ տունը, ո՞վ է թույլ տվել: Եթե ես համաձայն չեմ, ի՞նչ իրավունք ունես, ի՞նչ պետական կարիք... Իմ տան տեղը կառուցել են ռեստորանային համալիր-հյուրանոց՝ «Կովկասի գերուհին», դա՞ է պետական կարիքը:

- Շնորհակալ եմ շատ: Հարգելի ունկնդիրներ լսում էիք «Մարդու իրավունքների ինքնապաշտպանություն» հաղորդաշարը: Տաղավարում աշխատում էր Հայկուհի Մինասյանը: Հաղորդաշարի մեր այսօրվա հյուրը Բուզանդի փողոցի նախկին բնակիչ, «Պետական կարիքների զոհեր» ՀԿ նախագահ Սեդրակ Բաղդասարյանն էր: Շնորհակալություն:

 

 

ԹԱՐՄ ՈՒՂԵՂՈՎ
18Հուլիս
Բեռնեք Հայկական Լրատվական Ռադիոյի հավելվածները այստեղ՝
website by Sargssyan