Chat with us, powered by LiveChat
Բաժանորդագրվել

Մուտք գործել

Կամ

Չի կարող լինել դատարկ!

Չի կարող լինել դատարկ!

Գաղտնաբառի վերականգնում

Գրանցվել

Կամ

Error message here!

Error message here!

Error message here!

Մոռացել ե՞ք գաղտնաբառը։ Մուտքագրեք ձեր էլ.հասցեն եւ դուք կստանաք նոր գաղտնաբառ։

Էլ. հասցեն գրանցված չէ։

Վերադառնալ

Close

Անմեղսունակ հայ բոլշևիկներն ու Չիչերինի նամակը Լենինին . «Cui prodest» կամ ում է ձեռնտու

ԲԱԺԱՆՈՐԴՆԵՐԸ ԽՐԱԽՈՒՍՈՒՄ ԵՆ ԽՈՍՔԻ ԱԶԱՏՈՒԹՅՈՒՆԸ ԵՎ ՍՏԱՆՈՒՄ ՈՐԱԿ ՊԱՀԱՆՋԵԼՈՒ ԻՐԱՎՈՒՆՔ
Հետևե՛ք մեզ YouTube-ում

Չիչերինը «ազնիվ է», ասում է, անշուշտ, հայկական Արցախը չենք կարող տալ Հայաստանին, որովհետև թաթարների զգացմունքն ու սիրտը կվիրավորենք: Տեսնո՞ւմ եք՝ ինչ նրբանկատ է մարդը: Ադրբեջանին էլ չենք կարող տալ, որովհետև հայկական տարածք է, ինչպե՞ս տանք: Մենք դա կդարձնենք ինքնուրույն քաղաքականության տարր: Այսօր դա չենք կարող անել, որովհետև հայտնի է, որ ՀՀ զինված ուժերը լավ դիմադրություն կկազմակերպեն, Հայաստանը լավ բանակ ունի, բանակը կկռվի: Հետևաբար, այսօր այդ հարցը լուծելի չէ: Հիմա կատարվում է քայքայիչ աշխատանք, որը կթուլացնի Հայաստանի պետությունը. այս դեպքում նա նկատի ուներ բոլշևիկ հայ սողուններին, որ մտել ու քայքայում էին բանակը: 

Հաղորդման սղագրություն

Ողջույն, հարգելի ունկնդիրներ: FM 106,5 հաճախությամբ իր աշխատանքն է սկսում «Cui prodest կամ ում է ձեռնտու» հաղորդաշարը: Տաղավարում աշխատում են Հայկուհի Մինասյանը և հաղորդաշարի հեղինակ, Մանկավարժական համալսարանի Քաղաքագիտության և իրավունքի պատմության ամբիոնի վարիչ Լևոն Շիրինյանը: Ողջույն, պրն. Շիրինյան:
- Բարև:
- Հարգելի ունկնդիրներ, մեր նախորդ թողարկումը, նվիրված հայ-ռուսական հարաբերություններին, մեծ արձագանք գտավ համացանցում, և բազմաթիվ զանգեր եղան: Նրանց համար, ովքեր չեն հասցրել դիտել հաղորդումը, մի քանի բառով նշեմ, որ պրն. Շիրինյանը կոչ էր անում մեր հայրենակիցներին դադարեցնել «պապայի» փնտրտուքները: Նաև նշում էր, որ շատ հաճախ Ռուսաստանի հետ հարաբերություններում մենք ինքներս որոշ հատկանիշներ ենք վերագրել ռուսներին, խնամակալների դեր ենք տվել, և այժմ զարմանում ենք, թե ինչու այն հավուր պատշաճի չի կատարվում: Եվ այս թողարկման ընթացքում, քանի որ հարցերը շատ էին, ցանկանում ենք մի փոքր անդրադառնալ Ռուսաստանի՝ առհասարակ մեր տարածաշրջանում վարած քաղաքականության հիմքերին: Պրն. Շիրինյանը հաճախ է իր հաղորդաշարերի ընթացքում նշում Չիչերինի նամակը Լենինին և կոչ է անում՝ մոռացեք այդ կոնցեպցիան: Այսօր կխոսենք նամակի բովանդակության մասին:
- Նույն հարցը տարբեր ենթաշերտեր ունի. հայ-ռուսական հարաբերություններ՝ որպես ժողովուրդներ, որպես մշակույթներ, որպես քաղաքակրթություններ: Տարբեր է Հայաստան-Ռուսաստան փոխհարաբերությունը: Նույնիսկ եթե Ռուսաստանն ինչ-որ չափով հաճելիորեն ճանաչել է հայկական կողմին՝ որպես ժողովրդի (դա էլ շատ մեծ կասկածով եմ ասում՝ մեր ընթերցողի սիրտը չկոտրելու համար), ապա Հայաստան-Ռուսաստան փոխհարաբերությունների հարցը բոլորովին այլ է: Երբ սկսվել է Ռուսաստանի հետ մեր մերձեցման հարցը, ովքեր ակունքներում են եղել՝ հնդկական գաղութից են եղել, հետո՝ Իսրայել Օրին, նրանցից ոչ մեկի մտքով չի անցել հայ ժողովրդին ծառայեցնել Ռուսաստանին: Մեր տարածաշրջանն այն ժամանակ Այսրկովկասը չի եղել, այլ Մերձավոր Միջին Արևելքում, աշխատել են Ռուսաստանի օժանդակությամբ պետականությունը վերականգնել: Հետո, անշուշտ, որոշ հայ պատմաշինարարների և քաղաքական գործիչների կողմից ինչ-ինչ պատճառներով՝ չգիտության, տգիտության, նաև քաղաքական շահագրգռվածությունների պատճառով, հարցը խեղաթյուրվել է, և այլն: Հիմա, մենք այս մի փուլն ավարտել ենք 1918 թ., երբ մենք պետականություն ունեցանք, իսկ վարագույրը, մեծ հաշվով, փակվեց 1920 թ. դեկտեմբերի երկուսին, երբ ռուս-թուրքական օկուպացիայի հետևանքով Հայաստանը դարձավ մոտավորապես այնպիսին, ինչպիսին այսօր է: Իսկ նրա վերջնական սահմանները, որում հայտնվել ենք, մեր օգնած, բերած ռուսի շնորհիվ, հաստատվել է 1921 թ. մարտի 16-ի ռուս-թուրքական եղբայրության պայմանագրով: Ես հարց եմ տալիս այդ զարմացողներին՝ իսկ Հայաստանի հետ Ռուսաստանը երբևէ կնքե՞լ է եղբայրության մասին որևէ պայմանագիր. թող պատասխանեն այս հռետորական հարցին: Սա հարցի պատմական տեսանկյունն է: Անշուշտ, ցանկացածս ենք գիտակցում, որ շատ կարևոր են Հայաստան-Ռուսաստան փոխհարաբերությունները. ոչ հայ ժողովուրդ-ռուս ժողովուրդ: Ռուսաստանն աշխատում է հարցը հայ ժողովրդի հետ տանել: Պետականության հարաբերության մակարդակով նա կգնա մինչև վերջ և կորոշի, որ այո՛, Հայաստանը պիտի լինի լիարժեք պետություն՝ որպես իրեն դաշնակից, փոխհարաբերվող, և այլն: Իսկ սա ե՞րբ է լինելու. երկրորդ հարցն եմ հղում ռադիոդիտողին, նաև՝ ընթերցողին, որովհետև առանց գիրք կարդալու, սեփական տեսակետով հայացք գցելով Երևանից՝ ոչինչ չի հասկացվի: Իսկ եթե բոլշևիկյան և սովետական գրականություն նկատի ունեն, իմացեք, որ գլուխներդ պտտվելու է, խճճվելու եք, ոչինչ էլ չեք հասկանալու: Բայց հասկանում ենք, որ մեզ համար դա շատ կենսական հարց է, մանավանդ՝ հիմա, երբ նորից տաքացել է իրավիճակը, և հայտնվել ենք նույն կոնֆլիկտի մեջ թուրքական տարրերի հետ. մի կողմից Թուրքիան է, մյուսը այսրկովկասյան թուրքերն են, որոնք ադրբեջանցու դիմակի տակ են հանդես գալիս: Եվ մեզ համար դա շատ կարևոր հարց է՝ պետության անվտանգության հարցն է շոշափվում, ավելին՝ մեր ժողովրդի գոյության հարցը մեր տարածաշրջանում, և նման բաներ, որոնք երևի բացատրելու կարիք չկա:
- Այժմ երևի նամակին մի փոքր անդրադառնանք…
- Հարցը հետևյալն է. ինչպես հասկանանք՝ ինչ է Ռուսաստանը, ինչ է Հայաստանը, և ինչպես են նրանք փոխհարաբերվում: Հիմա ես կրկնում եմ իմ ասածը. Ռուսաստանը, երբ նույնիսկ պաշտոնապես եղել է քրիստոնեական պետականություն (ցարիզմը նկատի ունեմ), երբեք ազատ չի եղել թաթարական-թուրքական տարրերից, ասեմ ավելին՝ պանթյուրքիզմի հիմնական գաղափարախոսները Ռուսաստանի թուրքերից են՝ թաթարներից կամ իսլամական տարրերից: 1920 թ. Սևրում կնքվեց հայտնի պայմանագիրը. միջազգային հանրությունը հայ ժողովրդի նվազագույն պայմանները բավարարված համարեց և տվեց իրավունք, որ հայ ժողովուրդը ստեղծի այն պետականությունը, որի կարիքը նա ունի: Քաղաքակրթության և Առաջին համաշխարհային պատերազմին մասնակցության համար մեզ տրվում էր այդ իրավունքը: Առաջին ոչնչացնողը եղել է Ռուսաստանը: Ես նույնիսկ ենթադրում եմ, որ քեմալականներից առաջ երիտթուրքերը ոչ թե իրենք են մոտեցել ռուս բոլշևիկներին, այլ բոլշևիկներն իրենք են հասկացրել՝ միացեք մեզ, մեզ հետ գործակցեք, և իրենք դա թույլ չեն տա: 1919-20 թթ. աստիճանաբար ձևավորվեցին անկախ Հայաստանի Հանրապետության և Ադրբեջանի Հանրապետության փոխհարաբերությունները: Ենթատեքստը նույնն էր. չէր լինելու Ադրբեջանի Հանրապետություն , ՀՀ չէր լինելու ընդհանրապես: Սա նորից պիտի ընդգրկվեր ռուսական կայսրության նախկին կառուցվածքի մեջ՝ Ադրբեջանը՝ որպես նոր հայտնված ժողովուրդ և պետություն, որը պիտի ձևավորվեր, բայց արդեն կար, և Հայաստանը, որից ռուսասերներն ակնկալում էին ունենալ Հայաստան՝ ցարերի հովանավորության տակ, կամ հայ բոլշևիկները՝ ռուս բոլշևիկների հետ միասին. ստացան 30 հազար քառ. կմ տարածք: Նույնիսկ ռուսական պետության հինգերորդ հայկական շարասյունը, որ դավեց, կազմակերպեց, Կարսը հանձնեց թուրքերին, իր վարձը չստացավ, մնաց 30 հազար քմ: Չիչերինը 1920 հունսի 28-29-ին Լենինի գրած մի նամակում բացատրում է Արցախի հարցը, որը գալիս է դեպի այսօրվա ՀՀ քաղաքականության բացատրությանը: Առիթը Նարիմանովի նամակն է, «մեղադրանքը» ռուսական պետությանը. նրանք խորամանկորեն խաղացել են՝ ի տարբերություն անմեղսունակ հայ բոլշևիկների, և իրենց շահերը պարտադրել են: Չիչերինն ասում է, որ Նարիմանովը զուր է վեր-վեր թռչում, Ռուսաստանը, այսինքն՝ բոլշևիկները, ո՛չ հայկական քաղաքականություն են իրականացնում, ո՛չ ադրբաջանական: Արցախի հարցը կոնկրետանում է: Ասում է՝անշուշտ, Ղարաբաղի լեռնային մասը, հայտնի է, որ հայկական տարածք է, վիճարկելու հարց չկա, իսկ դաշտային մասը՝ այսօրվա Գանձակը, ժամանակին կրկին հայկական է եղել, բայց թաթարական տարրերի գրոհի պայմաններում, նաև՝ ժամանակին ցարերի օժանդակությամբ, հայերը լեռներն են քաշվել, և այս տարածքը մնացել է: Չիչերինը «ազնիվ է», ասում է, անշուշտ, հայկական Արցախը չենք կարող տալ Հայաստանին, որովհետև թաթարների զգացմունքն ու սիրտը կվիրավորենք: Տեսնո՞ւմ եք՝ ինչ նրբանկատ է մարդը: Ադրբեջանին էլ չենք կարող տալ, որովհետև հայկական տարածք է, ինչպե՞ս տանք: Մտահղացումն ի՞նչ է: Մենք դա կվարենք որպես ինքնուրույն քաղաքականության տարր, դրա միջոցով կվերադառնանք Անդրկովկաս՝ որպես խաղաղապահներ և այլն: Ասում է՝ այսօր դա չենք կարող անել, որովհետև հայտնի է, որ ՀՀ զինված ուժերը լավ դիմադրություն կկազմակերպեն, Հայաստանը լավ բանակ ունի, բանակը կկռվի: Հետևաբար, այսօր այդ հարցը լուծելի չէ, դրա համար մենք կսպասենք: Հիմա կատարվում է քայքայիչ աշխատանք, որը կթուլացնի Հայաստանի պետությունը. այս դեպքում նա նկատի ուներ բոլշևիկ հայ սողուններին, որ մտել ու քայքայում էին բանակը: Գիտենք՝ Արցախի լեռնային հատվածը, այդուհանդերձ չմիացվեց Ադրբեջանին, չմիացվեց նաև Հայաստանին, բայց Նախիջևանի հետ միասին հանձնվեց Ադրբեջանի տնօրինությանը: Նպատակը ո՞րն էր: Ադրբեջանը, որպես թուրք ( թուրքը խելագարվում է օտար տարածքի համար), այս 2 տարածքի համար միշտ կմնա մեզ հետ, իսկ Հայաստանն անընդհատ պիտի ձգտի դրանք հետ վերցնել, որովհետև իր հայրենիքի փոքրիկ մասերն են: Նախիջևանի հարցը շատ արագ փակեցին ադրեջանցիները 1920թ. Մոսվկվայի գիտությամբ և թույլտվությամ 1926 թվականին Ադրբեջանի կենտգործկոմը արգելեց 1918 թվականի Նախիջևանի ջարդերից փախած ժողովրդի վերադարձն իր տուն, ընտանիք: Ռուսները տեղյակ չէի՞ն, չէի՞ն կարող ճնշում գործադրել: Այսպես, առաջին փուլում Նախիջևանի թափը կոտրվեց: Ընդ որում, իրենք թուրքերի հետ Մոսկվայի դաշնագրով Նախիջևանի խնամակալության երաշխավորներն են պետական մասշտաբով: Իմ ասածն այն չէ, թե մենք Ռուաստանի հետ ինչպես պետք է հարաբերվենք: Բայց քաղաքագիտությունը մի պահանջ ունի. եթե ուզում ես որևէ մեկի հետ հարաբերվել, ինքդ քո պատմությունը պետք է լավ հասկանաս, քո իրավունքների տերը լինես և փոխհարաբերվես: Դիմացինը կհասկանա, բարեկամ է, ենթադրենք՝ դու պատրանքներ ունես ու նա չի հասկանում, իսկ ինքն էլ ուժեղ է, դա քեզ ի՞նչ է տալիս: Ես նորից եմ ասում, մենք իրավունք չունենք արյուն թափելու օտար պետությունների համար, իհարկե, եթե մեզնից է կախված: Մանավանդ՝ նրանց նպատակները մեզ հասկանալի չեն, նպատակները Հայաստան ստեղծելը չէ: Սովորաբար ասվում է, թե թուրքերը կմտնեին Հայաստան, արևելյան հատված: Գուցե: Հռետորական հերթական հարցն եմ տալիս. 1915-16 թթ. Արևմտյան Հայաստանն ամբողջովին թուրքերից իրենց հասկացածով՝ ազատագրված էր, իմ հասկացածով՝ նվաճված էր պատերազմի իրավունքով ռուսական բանակի և հայկական կամավորական զորամասերի կողմից: Ես հարց եմ տալիս՝ Արևմտյան Հայաստանում՝ ռուսական բանակի ազատագրած տարածքում, քանի՞ հայ է մնացել: Խորեն Մուրադբեկյանը, կարծեմ Օգանովսկուն՝ ծագումով հայ գեներելին (այդպիսի այնքան գեներալներ ունենք, որ Հայաստանը դարձրեցին ձիերի սմբակների հաղթահանդեսի միջավայր) ասում է՝ դուք կադրիլ եք խաղում ձեր կազակային զորքերով, ի՞նչ եք անում այս երկրում:
- Երբ նայում ես 1980-ական թթ. դեպքերին, Ռուսաստանը, մոտավորապես, 8 անգամ մտնում է Արևմտյան Հայաստան, մի քանի նահանգներ «ազատագրվում են», և հետաքրքիր է, որ թուրքերի հետ համաձայնության են գալիս Բալկաններում: Կովկասում առաջ են գնում, պայմանավորավում են Բալկաններում: Կարելի է ենթադրել, որ ռուսներն իրականում որևէ մտադրություն էլ չունեին, այսպես ասեմ, Թուրքիայի այս հատվածից ՝ միացնել Կովկասի հատվածից, պարզապես այս հողերն իրենց պետք էին, որ Բալկաններում առաջ գնալու տեղ ունենան: Վիճակագարություն է դառնում՝ 8 անգամ հողն ազատագրում ես, 8 անգամ հետ ես զիջում թուրքերին, փոխարենը՝ ինչ-որ բան ես շահում Բալկաններում: Այսինքն՝ սա Ռուսաստանի և Թուրքիայի միջև առևտրի տարածաշրջանն է:
- Եթե Հայաստանն ազատագրում, վերադարձնում ես, ժողովրդին էլ աճուրդի ես հանում:
- Ես չեմ կարծում, որ այդ դեպքում իրենք կոնկրետ Հայաստան էին աճուրդի հանում
-Ո՛չ, նաև այդ են արել, հայկական մարզ էլ է ստեղծվել: Կանխավ մի դիտողություն անենք: Անշուշտ, բոլոր պարագաներում ռուսական նվաճումը շատ ավելին է եղել, քան՝ թուրքականը: Իրատեսության շրջանակներում մնանք. քրիստոնյաներ են, ժողովուրդներն իրար հետ լավ շփվել են, մշակույթները փոխհարաբերվել են: Խոսքը ցարիզմի և սովետական իշխանության քաղաքականության մասին է: Ես բոլորովին էլ միտք չունեմ նույնականացնելու թուրքական և ռուսական իրականությունները: Ձեր ասածը տանում է այնտեղ, որտեղ մեր հարցի պատասխանն է: Հայ պատմագրությունը մինչև 1990 թ. չի փորձում տալ այդ հարցի պատասխանը, որովհետև Մոսկվայից մոդելավորել են բացատրողներին, արգելել են, կամ մանիպուլյացիայի են ենթարկել, հարցը դուրս են հանել: Բալկանները չեն հարցը: Բալկանները և Արևմտյան Հայաստանը, Արևելյան կենտրոնական Հայաստանն էլ, այս ամբողջը ծառայել են մեկ հիմնական խնդրի. ռուսները միշտ խնդիր են ունեցել թուրքական նեղուցներով ունենալ բաց երթևեկություն Միջերկրական ծով: Ինչո՞ւ: Մինչև ցարիզմի փլուզումը, որը եղավ Դարդանելի նեղուցները փակելու արդյունքում, Ռուսաստանն իր հիմնական արտադրությունը, երբ չկար երկաթուղային կարգին հաղորդակցություն, չկային օդանավեր և այլն, այդ հաղորդակցությունը կատարել է թուրքական ջրուղիներով: Որ օրը սպառնալիք է եղել այս ուղղությամբ, անշուշտ, ուզեցել է նաև ծավալվել, բայց սա երկրորդական նշանակություն ունի: Հենց վրա է տվել, Բալկաններից իջել է դեպի Ադրիանապոլիս, եկել Ստամբուլի մոտ կանգնել է, չի առաջացել ինչ-ինչ հաշիվներով: Ես բազմիցս ասել եմ, որ Ադրիանապոլսի մոտ թուրքերը 4 անգամ «ազատագրել» են Էրզրումը: Որ օրը ռուսական բանակը հայ զորավարներով մտել է Էրզրում, դրանից հետո բացվել է ճանապարհը դեպի Անատոլիա, դեպի նեղուցներ: Որ օրը Էրզրումը վերցրել են, բայցվել է Երզնկայի ճանապարհը, թուրքերն ասել են՝ օքեյ, հարց ունե՞ս նեղուցներում: Ասել է՝ այո: Ասել են՝ բոլոր հարցերը կարգավորում ենք, հետ գնա: Ասել է՝ կարգավորիր, հետ կգնամ: Կարգավորել են, հետ են վերադարձել: Եվ ես պնդում եմ, որ նույնիսկ 1946 թ. ՝ ես հրապարակել եմ ամերիկյան հետախուզության հրապարակված նյութ ակադեմիական համաժողովում, որտեղ կենտրոնական հետախուզության վարչությունը տեղեկագիր է ներկայացնում նախագահին, պետական կառույցներին, որոնք, իբրև թե, Կարսն էին ազատագրում, ռայկոմներ էին ստեղծել և այլն, ասվում է՝ ստալինի վարքագծից չի երևում, որ ուզում է Արևմտյան Հայաստանը վերցնել, ընդհանրապես այդ հարցը չկա: Նրա համար ջրուղիներում հարց կա՝ ռազմաբազա ունենալ, երթևեկությունը պահել: Վերադառնանք Սիրիա: Ես կրկնում եմ՝ Պուտինը Սիրիայում նստեց զենքով-զորքով, հետ չի գնալու, որովհետև դրանով փակեց Էգեյան ծովով ճանապարհը դեպի Սև ծով: Ահա այն հարցը, որը լուծեցին ռազմավարական ճանապարհով: Մնացածը կլինի այնքանով, որքանով կլինի: Այնպես չէ, որ չի ուզում, բայց կլինի՝ կլինի, չի լինի՝ չի լինի: Ով իմ ասածին չի հավատում, խորհուրդ եմ տալիս կարդա Լորիս Մելիքովի ճշմարիտ կենսագրությունը, ոչ՝ սովետական պատմաբանների գրածը, որոնք հոգեկան հիվանդության հասած իրենց ռուսասիրությունն ապացուցելու համար ճշմարտությունը շատ հաճախ չէին գրում: Լորիս Մելիքովն էլ հասկանում էր, որ Կարսը գրավելով, ասում էր՝ այս ռազմաճակատը Ռուսաստանի համար ունի երկրորդական նշանակություն. կմնար՝ կմնար, չէր մնա՝ չէր մնա, ինչպես եղավ 1918թ.: Հիմա ես նոր փաստ եմ ասելու. Սազոնովը, որը 1912թ. ջերմորեն խոսում էր հայ ժողովրդի իրավունքների և Արևմտյան Հայաստանի ազատագրման մասին, Ցեղասպանությունից հետո մի բառ չի արտասանում քրդստանի ժողովրդի մասին, որ նույն Հայաստանն է: Ով ինձ չի հավատում, թող կարդա Կոմսի հուշերը: Պետք է ազգային գրականություն կարդալ, դա մեր ազգային շահն է: Մանավանդ երիտասարդ սերնդի համար եմ ասում, թող կարդա Վահան Նավասարդյանի «Նեղուցները» աշխատանքը: Ես նույնիսկ պետական չինովնիկներին եմ ասել՝ դուք երբեք չեք կարող Արցախի մասով ճիշտ քաղաքականություն վարել, եթե չեք կարդացել մի քանի գիրք. 1-ինը՝ Վահան Նավասարդյանի «Նեղուցները», 2-րդ Սիմոն Վրացյանի «Հայաստանի Հանրապետությունը, 3-րդ Ալեքսանդր Խատիսյան «Հայաստանի Հանրապետության ծագումն ու զարգացումը», մյուսները չեմ ասում, խնայում եմ: Կարդացեք, ամեն ինչ կհասկանաք: Եթե այդ գրքերը չեք կարդացել և ձեր սրտով ու ուղեղով չեք անցկացրել, դուք ՀՀ քաղաքացի չեք: Կարող է անձնագիր ունենաք, բայց գործը հաջողությամբ առաջ տանել չեք կարող: Իմ ասածի մեջ որևէ մեկի դեմ թշնամանք չկա: Մենք պայմանավորվել ենք՝ մեր աշխարհայացքը բացառապես հայամետ է, ընկալումները հայաստանակենտրոն են: Դա չի նշանակում դեմ լինել որևէ մեկին: Այդ պարագայում մենք դեմ ենք ցանկացածին, ով դեմ է այդ Հայաստանին: Ի՞նչ աննորմալ բան կա իմ ասածների մեջ:
- Ոչ մի աննորմալ բան չկա, պրն. Շիրինյան, պարզապես ինչպես Դուք ասացիք, կա հոգեկան հիվանդության նման ռուսասիրություն, ծայրահեղության մեջ ենք ընկել՝ մեկը սիրում է, մյուսը՝ ատում:
- Քաղաքականության մեջ սեր չկա: Լևոն Շանթի դիտողությունն եմ ասում՝ քաղաքականությունը ֆլիրտ է, սեր չի, սիրախաղ է, և մենք պարտավոր ենք անել սիրախաղը: Արեք, բայց դա, չեմ ասում հայ ժողովրդի, Հայաստանի հաշվին չպիտի լինի: Հայաստանը, սկսած Տիգրան Մեծից էլ առաջ, իրավունք ունի լինելու: Այսօր էլ արյան գնով այդ պետականությունը պետք է կայացնել: Ով կուզի այդ պետության հետ դաշնակցային հարաբերություն, խնդրեմ, ով չի ուզի, ուրեմն՝ մեր բարեկամը չէ, չի կարող լինել: Այսքան բան:
- Շնորհակալություն պրն. Շիրինյան: Հարգելի ունկնդիրներ հիշեցնեմ՝ լսում էիք «Cui prodest կամ ում է ձեռնտու» հաղորդաշարը: Տաղավարում աշխատում էին Հայկուհի Մինասյանը և հաղորդաշարի հեղինակ, Մանկավարժական համալսարանի Քաղաքագիտության և իրավունքի պատմության ամբիոնի վարիչ, քաղաքական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր Լևոն Շիրինյանը: Հաջողություն:

Բեռնեք Հայկական Լրատվական Ռադիոյի հավելվածները այստեղ՝




website by Sargssyan